Queen of Smug

Gladiator

Ze kan er prima achteraan lopen, kwijlend van de inspanning en het lachen. Bij een aanvaring met keukenkastjes klinkt een verontwaardigde brul en moeten we alles uit ons handen laten vallen om het karretje weer in de goede richting zetten OR ELSE.

(Ze is niks te jong voor krokodillentranen, hebben we gemerkt. We lachen ons suf, onderwijl afsprekend dat we 'binnenkort' gaan beginnen met opvoeden.)

Een paar keer per dag neemt Ootje plaats *in* haar loopwagen, roept blij "kijk!" en wenst dan met 50 kilometer per uur rondgeduwd te worden.

Vooruit, achteruit, zittend, staand: als het maar hard gaat.

Alle cliches worden bewaarheid. Hoe je je kind elke dag leuker kunt vinden.

Sneaky

Bij peuters weet je: als het langer dan twee seconden stil is vreten ze iets uit. Of op.

Ootje weet inmiddels heel goed waar ze de 'koekjes' kan vinden. 

Met frambozencheesecake

Met de enige collega die ik echt mis maar niet heel erg want we zien elkaar vaak liepen Ootje en ik vanmiddag door het Westerpark.

Keken naar brede torso's die dingen losboorden en vastschroefden en naar dertigers die verveeld door de NRC bladerden. Truffel-cognactaart en frambozen-cheesecake.

Ootje stapte trots rond aan mijn wijsvinger en M. (35-plus, intelligent, lekker, goede baan, eigen huis/auto/wasmachine, kan koken, bartype-maar-geen-bier) verzuchtte dat hij *ook* een kind wil.

Zijn irritante ex (hij heeft een uitstekende smaak voor het uiterlijk van zijn dames, maar innerlijk zijn ze allemaal arrogant & puber: een dodelijke combinatie) was geen moederig type en ze is opgevolgd door een hele serie one night, of in het gunstiger geval, one week stands. Lastig.

Hoe heten rammelende eierstokken bij mannen? Wat we ook bedachten, het klonk allemaal even ranzig :-)

Ik ren, dus ik ben

De Ingehuurde Baas van een andere afdeling met wie ik het ooit goed kon vinden stuurde me een uitnodiging voor een netwerkborrel van zijn bedrijf. Alhoewel ik eerlijk moet zeggen dat ik mijn werk maar weinig gemist heb de afgelopen maanden, zegt iets me dat het wijs is om niet alle schepen achter me te verbranden.

En zo stond ik vanmiddag voor mijn kledingkast. Ik voelde me net een vrouw: te klein, te groot, uitgezakte kont, past niet over nog steeds grote borsten, verwassen, te zwart, te kleurig, daar heb ik geen panty bij, alleen leuk met laarzen maar te warm voor laarzen, te informeel, te formeel. Nou ja, en zo.

Uiteindelijk koos ik (want ik weet dat u dit allemaal wil weten) voor een wijd uitlopende broek met fijne steekzakken (want ik word gek als ik mijn handen moet laten fladderen/hangen/friemelen), een shirtje en een dik zijden wikkelvest. Met (gepoetste) hakken eronder. En mijn roze parels, die ik uit mijn rijk gevulde juwelendoos viste en grijnzend - al denkend aan jullie - omknoopte.

(Oh ja, de parelkettingbuurvrouw is bevallen, bijna tegelijk met Sophie Hi.lbrand - mijn andere buurvrouw.) (Ruben Ni.colai nog niet gesignaleerd voor kraambezoek, wel met bakfiets & dochter voorbij zien komen.) (Wat heb ik toch een Interessant Leven)

Alhoewel ik er met wat lopen en de pont in twintig minuten had kunnen komen, verkoos ik de auto. Want stel je voor dat Ootje me noooooodig heeft en ik niet genoeg heb gekolfd en ze niet wil slapen en doeoeoeoeoemscenario.

(Ze had een heerlijke 4,5 uur met D., met melk uit de fles (ze snapt rietjes en flessen en knijpfruit na 11 maanden hoezee) en maar een keer een vinger klem met bijbehorende brulbui.)

Het voelde een beetje gek, met mijn nog altijd smerige auto (experiment poetsen met cola over het dak > binnenkort) en naast me een lege maxicosi met mijn ikbennietzosaaialsjullie roze handtas. Daarin mijn aaifoon, mijn portemonnee (zonder visitekaartjes) en een (1) geopend pakje Melbatoast.

Tijdens het 'event' (want het bleek meer dan leuk leuk leuk netwerken brrr dat ik dan stoer afstap op een groepje onbekenden en iedereen valt stil terwijl ik blaat ik weet meteen weer waarom ik mensen in zijn algemeenheid verafschuw) sprak een bekende sociologe ons toe over leiderschap en relaties en man-vrouwverhoudingen en waarom mensen tongzoenen.

Toen iemand daarop riep dat "dat gewoon lekker is" stelde ze voor dat iedereen dat nu even met zijn buurman ging proberen. Stemming stijgt, niveau daalt. Haha enzo.

Niet veel later kregen we een opdracht, waarbij we een partner moesten kiezen die we absoluut niet kenden. Dat was ondanks de met opzet kleine groep (een man of 60) niet zo moeilijk: ik kende er misschien vijf.

We mochten ons niet aan elkaar voorstellen, maar kregen ieder twee minuten de tijd om elkaar te vertellen wat we over de ander dachten te weten. Ik moest eerst en had de smaak meteen te pakken: eind dertig (ik dacht halverwege de veertig, maar dat *zeg* je niet), wil eigenlijk in Amsterdam wonen maar is vanwege de goedkopere huizen naar Haarlem gegaan, dat haar man cellist is, ze zit al eeuwen bij haar werkgever, wil wel lenzen maar kan ze niet verdragen en draagt daarom een bril waarmee ze best blij is.

Ik zag haar steeds zenuwachtiger worden en dacht aaaaargh wat zeg ik allemaal het arme mens misschien heeft ze wel een vriendin of heeft ze echt een cellist als echtgenoot maar door een uithaal van de Belangrijkste Violist is hij blind geworden en daarom ligt het Onderwerp Bril heel gevoelig.

En toen moest ze mij beschrijven.

"Je ketting valt me op. Je bent geen type voor parels, maar je vond je nek wat kaal en deze lagen toevallig bovenop in je sieradenkistje." Jongens, jullie hebben geen idee hoe graag ik haar hikkend van de lach wilde uitleggen hoeveel discussie dat 3 euro kostende snoertje al had opgeleverd. (Verder bleef ze een beetje hakkelen, jammer genoeg, want wat een grappig idee was dit.)

Na afloop pakte ik een bel wijn van een blad, stortte me in de rumoerige menigte en vertelde aan een Belangrijke Potentiele Collega die vragend naar mijn bedrijfs-loze naambordje wees dat ik "dit jaar thuis ben bij mijn meisje."

"Barmeisje?????" klonk het ontzet. Zoiets ja.

Cadeautjes!

Enkelen van jullie hadden al wat van mijn gekreun en gesteun inzake Cisca's cadeauactie meegekregen.

Kijk, het idee was heel leuk en zo, totdat ik mezelf daadwerkelijk had opgegeven en ineens omringd was door allemaal vrouwen die in de tijd dat hun pasta al dente kookt even leuk een overgooiertje *met* applicaties van appels of zo kunnen naaien. Of een handpop macrameeeeeeen. Of een liefdesgedicht schrijven.

Nou ja, dat laatste had ik waarschijnlijk ook wel gekund, maar dat staat zo raar, een liefdesgedicht sturen naar een blogger die je niet eens kent.

Goed. We gingen op vakantie, en mijn cadeau voor Nienuh was nog niet verzonden. Waar ik me schuldig over voelde, want he, je zou toch eens relaxed vertrekken.

Ik had in mijn handen gestaan met comfortabel ogende beenwarmers, maar dan zou ze vast denken dat ik haar benen lelijk vind, of dat ik haar een kouwelijk typetje vind ofofof nou dan niet, teruggehangen.

Ik dacht aan zo'n theepakket van de sjieke nieuwe theewinkel hier om de hoek, maar hoe mutsig is thee tegenwoordig? Als studenten gaven mijn vriendinnen elkaar voortdurend doosjes met nieuwe smaakjes thee. (Mij gaven ze cola > thee met smaak = goor). Straks vindt Nienuh thee hoe dan ook goor. Of stom.

Twee cadeautjes redden het zelfs tot de envelop, maar niet tot verzending: dikke uitwasbare stiften voor haar zoontje Mads (maar behalve dat uitwassen heeft Nienuh daar weinig aan, het leek ineens zo stom) en een groot hartvormig boek van handgeschept papier met daarin vioolblaadjes mee'gebakken'. D. verbood me het op te sturen: "tacky".

En zo moest ik dus toch nog aan de bak. Uren en uren en uren ben ik in de computer aan het knutselen geweest om uiteindelijk met twee A4'tjes tekst op de proppen te komen. Snel snel snel naar de kantoorboekhandel voor zo'n envelop met kartonnen achterkant, waar ik wat boosaardig werd benaderd omdat ik niets anders dan dat kocht.

Onze nieuwe Duitse buurman die op zijn werk een kleurenprinter heeft kwam het eindresultaat brengen en daar verdween het geheel in het "overige bestemmingen" deel van de brievenbus. From Amsterdam with love.

Het was stiekem erg leuk om te maken, maar wil je dit NOOIT meer organiseren Cisca? Ik ontdekte gewoon een grijze haar vanochtend.

+++++

Vanochtend togen we weer eens naar de (externe) brievenbus en daarin zat tussen alle bagger (incl. de nieuwe Ralph Lauren 79 dollar voor een babypolo catalogus) een DIKKE envelop van Christel.

Ootje kon 'm bijna niet tillen:

Zou er lego inzitten? Speculaasbrokken?

De suspense is killing, I know. Maar eerst moesten we nog langs een mevrouw die met haar spijkerbroek halverwege haar kont haar boot aan het schilderen was. Er was zoveel spleet dat ik haar onderbroek niet eens zag. Misschien had ze er geen aan? Wil ik daar zo lang bij stilstaan?

Maar thuis mocht het pakje dan toch open. Hebbe hebbe hebbe!

Een pittig boek uit Christels kast en een zelfgehaakte (omg zo knap!) sleutelhanger, die meteen is ingepikt. Leuk & lief Christel, dank je wel!

Elf maanden date met kinderarts

Ootje *sloeg* de arts na het inenten. En ging toen pas huilen. Kort & 
boos.

Verder: gewicht 9,4 kilo en lengte 77,5 cm.

Lang en slank dus, al zou je dat aan haar dijen alleen niet afzien :-)

This blog post will self destruct in five seconds

U wacht natuurlijk op updates over die 1,50 meter kleine Fransozen en hun vuilkijkende echtgenotes. Maar er moet mij eerst iets anders van het hart.

Thuisgekomen ging het meisje op bed en D. en ik achter onze respectievelijke Macjes. Ha, mail! Berichtjes van vrienden, bloglezers, zakelijke toestanden en foto's van de verbouwing van het nieuwe huis van D's broer. En ook: mail van verschillende nichtjes van D.

De ene mail repte van Bill Gates die "echt bezig (is) zijn fortuin te verdelen." Voor iedere persoon aan wie ik de mail doorstuur krijg ik 245 dollar, want "Microsoft is het grootste bedrijf ter wereld!" Er is minstens 10.000 dollar voor u gereserveerd!

En zo verspreiden inhalige sukkels mijn prive mailadres onder duizenden onbekenden. Gouden tip: als een mail begint met "verspreiden onder iedereen in uw adressenboek"... check virusalert.nl.

Djiesus.

Via Hyves (ik moet dat account echt gaan opheffen) werd een nog een schepje bovenop gedaan door verschillende mensen die mij (en hun honderden 'vrienden') waarschuwden voor een LEVENSGEVAARLIJK virus. "Het  virus vernietigt gewoon Sector Zero van de harde schijf, waar  alle vitale informatie van de computer gestockeerd is."

Sector Zero. Nou, dan weet je het wel.

Ik zie ineens mogelijkheden om via mijn kennissen de erfenis van mijn Nigeriaanse buurman naar Nederland te krijgen. Hij kan het geld niet zelf gaan ophalen, want zijn vrouw is ziek. Het stamhoofd, die de miljoenen beheert, wil het geld pas vrijgeven als het op een Rabobankrekening van iemand met de Nederlandse nationaliteit kan worden gestort.

Je hoeft alleen maar 1.500 euro over te maken om je betrouwbaarheid aan te tonen, en dan krijg je 10 procent van de erfenis van zijn oma, omgerekend bijna 2 miljoen euro! He, mijn buurman is advocaat, dus superbetrouwbaar. Ik zit niet bij de Rabo, anders had ik het zelf gedaan natuurlijk.

+++++

Ben echter te druk met het tekenen van petities om deze vreselijke praktijken te stoppen.

Vreselijk toch, dit Amerikaanse bedrijf dat poezen fokt om ze vervolgens als Bonsai Kittens in glas te verkopen?

In Eindhoven stond de auto er nog

en mijn oude diadeem bleek O. zeker 500 meter te kunnen vermaken.

Frankrijk in september

Kiekeboe spelen met oma.

Bal, bah, boek, bad en buik kunnen zeggen.

Blij zijn met het hek rond ons zwembad.

Weer bijna terug...

Tien maanden

Mijn lieve meisje,

Veel mensen waarschuwden me voor je komst om te genieten van jouw babytijd, omdat het allemaal zo snel gaat. En of het snel gaat.

Hoe had ik kunnen verzinnen dat je zo hard kruipt dat je al versleten tenen aan je twee paar Bobuxschoentjes zou hebben? Nog niet eens zo lang geleden deden we je in bad en dreven er al snel pluisjes van onze vesten en jassen, die je met je kleverige knuistjes stevig vast had gehouden. Nu moeten we boenen met een washandje om de vastgekleefde haren, maanzaadjes en stukjes schilderstape van je af te krijgen.

Onder de bank vind je stukken tot hun oorspronkelijke staat teruggedroogde noedel, of he! een broodkorst van gisteren! Zoveel lekkerder dan het verse broodje van vandaag. Ook spijkers, de administratie van de verbouwing, de nog te installeren plinten-met-splinters, de inhoud van de Bugaboomand, je vaders zorgvuldig gestapelde 24329 exemplaren tellende collectie van De Ingenieur en vooral, oh voor ALLES zijn de zolen van onze schoenen en slippers populair.

Ik vrees voor de dag dat je genoeg kracht hebt om de vriezer en de keukenlades open te krijgen. Dan kan ik nooit meer kalmpjes blogs lezen op de bank.

Nou ja, dat kalmpjes kan sowieso al niet meer. Niet alleen jij ontwikkelt je in razend tempo, ook ik krijg op onvrijwillige basis lessen in "ogen in mijn achterhoofd trainen" maar ook in "hoe voorkom ik de neiging iets te hard in je bovenarmpje te knijpen als je worstelend en krabbend los probeert te komen terwijl ik je vieze luier net opzij leg en je al in geen zeven uur hebt geslapen en dus niet meer voor rede of afleiding vatbaar bent."

Geduld is een schone zaak. Relativeringsvermogen ook. Ik doe mijn best, mijn kind, maar soms vrees ik voor de jaren die komen gaan.

Triomfantelijk achteromkijkend klim je de diverse opstapjes en trapjes hier in huis op, om op het hoogste punt wijdbeens wankelend los te gaan staan en te kijken of je misschien iets verderop zal gaan zitten. Ik las ergens dat baby's op deze leeftijd diepte gaan zien en zich dus realiseren dat het einde van het bed/bank/trap "boem" betekent.

Het gaat al iets beter op dat front.

Maar niet als je moe bent. Dan verander je in een duivelse lemming met kamikaze-aspiraties. Je ontbloot al je tanden (een bejaarde mijnheer in de Hema in Leid.senhage vorige week merkte met een weemoedige blik op O's gebit op: Jaja, ze haalt me al bijna in.) en gaat op en neer springend op de vensterbank slaan.

Of klimt na 3121 keer Kijk uit poppie toch nog een keer naar ons slaapkwartier en glijdt uit en valt voor de tweede keer in je leven een tand door je lip. Voorzichtig voelde ik of alles nog vast zat en je vader kwam aan met een nat washandje om de sporen weg te vegen.

Lang leve de borst op dat soort momenten. Van de internetforums waar ik me zo nu en dan ophou(d), weet ik dat Goede Ouders hun kind zo nu en dan "gecontroleerd laten gillen" zodat "emoties niet worden opgekropt". Nou ja, we zullen maar vast sparen voor alle therapie later.

's Nachts maak je me niet meer wakker met gesmak om aan te geven dat je klaar bent voor een midnight snack, maar kruip je slaapdronken op handen en voeten tot er weerstand is, meestal in de vorm van het hoofdeinde van ons bed. Bonk! hoor ik dan en ik pluk een hele bundel handen en voeten en warm lijf naast me vandaan. Een diepe zucht, gehaaste grote slokken en je smelt tegen me aan.

Ik ruik aan je bezwete bolletje en weet dat er geen betere geur is dan slaapdronken haartjes.

Bijna klaar voor een solozeiltocht

Het Nieuwe Nichtje is uiterlijk precies D's zus en heeft innerlijk het kalme van haar vader. Geen twijfel. Ook bij andere moeders in de omgeving kan ik precies zien waar de pretogen of blonde krullen vandaan komen.

Maar Ootje... lijkt eigenlijk alleen op zichzelf. Mijn ogen zijn blauw, die van D. bruin, die van haar groenig. Haar ouders' haren waren vroeger witblond en nu peper-en-zout, die van haar rossig goud.

Nou ja, ze heeft onze schier onmetelijke intelligentie geerfd, dat is bepaald een opluchting. Vanochtend zong ik op bed Klapeensinjehandjes en daar ging ze! Opgewonden als loste ze een integraalvergelijking op kraaiden we jaaaaa goedzooooo knapmeisje.

Lieve Ootje, nu nog even werken aan dat je steeds met je hand klem komt te zitten in het ronde gat van de vormenstoof. Je paars aangelopen boze hoofd dat het blokje koste wat kost blijft vasthouden is priceless, maar toch.

Ik ben waarschijnlijk de enige die blij is dat de Sint al bij de Hema is geweest

Mijn meisjes spekdijtjes bestaan naar schatting voor 83,2 procent uit speculaasbrokken, die ik tijdens die eerste maanden met 375 gram per dag opschrokte.

Groot was mijn teleurstelling toen ze in februari ineens niet meer naast de kassa lagen bij Albert Heijn. Ik voelde me beroofd van mijn belangrijkste energiebron. Gelukkig bleek ik het ook te kunnen op stapels boterhammen, chocolade-carameltoetjes en pure chocolade met hazelnoten, maar toch.

Vanmiddag was ik even in de Kalvertorenkelder (he! de kinderafdeling is weg uit H&M?) en hoera! Schappen vol loeiharde kruidnoten, marsepeinviezigheid, fondanten muisjes, goud cacaofantasiegeld, taaie zouteloze pepernoten en... plakken speculaas.

Jongens, er zijn weinig dingen fijner dan brokken speculaas en een groot glas boer-cola-light, terwijl je  klaagt over hoe warm het toch nog is terwijl ze regen en kou hadden voorspeld.

(Wat een ranzig kijkende Sinterklaas, met die zuinige lipjes en die Lange Jan ogen)

Op de terugweg kreeg Ootje honger en dus viste ik haar uit de doek voor een slokje op de trap van een grachtenpand. Toen ze klaar was deed ik de doek weer goed, keek op, en... daar stond ze bovenaan op de deur te bonzen.

Hoort wie klopt daar kind'ren, zong ik vals. Nu maar hopen dat de Hema ook online Sinterklaasbestellingen aanneemt. Dan hoef ik die bank niet eens meer af deze winter. Win-win.

Op hakken

Jaja, gaaaap, zult u denken als vrouw die 5 weken na de  totaalruptuur alweer flirtte met de spinningleraar, om met 10 weken  opgelucht naar kantoor terug te mogen.

Maar vanavond was ik voor het eerst zonder D. en/of O uit eten.

Toen ik om 21 uur D. belde, ging alles goed, met dank aan de Manduca  en de in maart gekolfde dikke gele melk.

Ik belandde in een cocktailbar, waar de niet-tomcruise ijverig onze  wodkakahluaamaretto schudde.

"Leuk om je weer eens in normale kleren te zien," sprak vriend M. waarderend.

Au.

They Do Our Laundry

De Deense cartoonrellen zijn er niets bij - al maanden zijn vaderlandslievende Americans boos om dit plaatje. Vooral omdat ze vinden dat de US wel wat groter had gemogen.

Wat een fascinerend volk is het toch. Hoog tijd om ze weer eens van dichtbij te gaan bekijken.

Via Yes But No But Yes

Paar dagen Zeeland

Verlengsnoeren, zorgvuldige stapeltjes krantenknipsels, eerste edities van boeken, cafe noirs en zeebanket, exotische planten, glazen bijzettafels, quiltnaalden, mussen en merels, keukenlades, droogbloemen, afstandbedieningen, bladmuziek en 35346 fotolijstjes.

De trap naar de zolder (zonder moeite). Aaaargh.

Mijn oma's huis is een paradijs voor O.