Dag 24 en 25: Beter een goede buur

zaterdag 9 januari

We wonen met zeven huishoudens in dit appartementenblokje, drie op de begane grond, vier boven en eentje boven de garage.

De meeste mensen zijn van onze leeftijd en vertrekken voor dag en dauw naar hun werk - iedereen maakt beleefd een praatje als we op ons stoepje zitten en verdwijnt dan gauw weer.

Boven ons woont Fran. We waren door de ruilfamilie al gewaarschuwd: ze zeurt over alles en vervolgens kom je niet meer van haar af. Ik dacht dat het allemaal zo'n vaart niet zou lopen, tot ik een paar dagen geleden met een stapel was richting washok liep.

Ik werd door haar staande gehouden, met de vraag waar ik heen ging. Eh, nou. *Kijkt naar vuile sokken en openstaande wasmachine*

Vervolgens vroeg ze of O., die op mijn andere arm zat toe te kijken, een jongetje of een meisje is. Met een vies gezicht keek ze naar mijn mooie meisje en zei glashard dat ze het maar raar vond, a blue top for a girl. Jouw probleem, dacht ik nog, maar ze ging maar door.

Over het dochtertje van de ruilfamilie, de staat van de wasdroger, de andere buren. Pas toen O. begon te piepen taaide ze af. Pfffff.

Naast ons woont nog een dame in haar eentje, Saida. Saida is een Pakistaanse die hier al haar sinds haar tienerjaren woont, maar droomt van een leven in Europa. Gek toch he, hoe het gras altijd groener etc.

We probeerden haar tijdens een middagje koffie drinken bij de Starbucks (in de boekhandel: how convenient!) duidelijk te maken dat ze het warme klimaat en haar zus te erg zou gaan missen, maar ze heeft echt het idee dat het haar beter zal liggen.

D. hield het urenlang met haar vol, terwijl ik O. door de boekhandel liet struinen, trapje op, roltrap af, invalidenpad op, hop naar de straat. Echt mijn idee van een leuke zaterdagmiddag.

Terug naar huis liepen we langs een galerie aan de boulevard en wipten even naar binnen.

We vinden het beiden heerlijk om ons te vergapen aan andermans fantasieen, en ons vervolgens voor te stellen hoe we onze standaard Ikeakunst zouden vervangen door een 5.500 dollar kostende kikker.

Gelukkig hebben we geen smaak.

-----

zondag 10 januari

Het leek een van de laatste echt warme dagen van de week te worden, dus we hadden zin om nog wat door downtown te gaan wandelen.

We hadden goede verhalen gehoord over Chinatown, dat een van de grootste verzameling Chinese restaurants en winkels ooit moest herbergen.

Achter een parkeerterreintje bij een (gesloten) bank was het metrostation, keurig uitgerust met van die chinezige daken en lampionnetjes. Zouden ze ook moeten doen met NS station Breukelen, naast de Van der Valk aldaar.

Vol verwachting stapten we uit, hesen het meisje in de sling en stapten naar het centrale plein. Niks Hemelse Vrede. Wel bijna ruzie omdat we het alledrie SAAI vonden en het was zo HEET en alles was dicht, behalve wat stomme toeristenwinkels met stomme windtingeltangeldingen. Made in China, dat wel.

We hadden ook nog Little Tokyo op de lijst en dit keer zonder al teveel blijheid reden we via een Spaans festival naar - alweer - het centrale plein. Lunchtijd.

(ik zag die kerel pas in beeld toen ik thuis de foto's van mijn camera haalde, maar neem maar aan dat het PRACHTIG was, dat pleintje)

In een achterafstraatje stonden zeker 20 mensen in de rij voor een afzichtelijk tentje *dus* daar wilden wij ook heen maar toen kregen we weer bijna ruzie omdat ik inmiddels echt honger had en ik dreigde met ik weet niet eens meer wat waarna D. instemde met terug naar het plein maar dan wel buitenom waar natuurlijk geen ingang was.

Terug op het plein bestelden we zo'n beetje alles van de lunchkaart. Make je opa proud! joelden we bij iedere hap die O. van de noedels, wontonsoep en rauwe tonijn en zalm nam. Opa houdt erg van moeilijk eten namelijk.

O's honger was sneller gestild dan die van ons en bij toerbeurt zorgden we ervoor dat ze niet van het rotsblok (Kunst? een Heilig Iets?) viel dat op een centraal punt uit de grond stak.

Onderwijl luisterde ik naar onze buren, die allemaal muzikant waren, of iemand kenden die muziek maakte, of die wel eens muziek hadden gehoord.

In hun vrije tijd verdienen ze bij als zwarte piet, dacht ik aan hun schoeiselkeuze te zien.

Het meisje moest nog even echt uitgelaten waren en zo reden we weer eens naar Griffith Park, waar ook de Zoo en het treinmuseum en het uitzichtding over de stad zijn.

Alhoewel D. echt een Naomi Kleinadept zou willen zijn (niet te verwarren met Naomi Campbell), gaat het hem moeilijk af.

Hij is natuurlijk al een apostel van Steve Jobs, opperpriester van de Applekerk. Maar ook de triple shot macchiato's van Starbucks zijn niet te weerstaan. Er gaat geen halve dag voorbij of ik zie hem lurkend aan het melkschuim.

En Starbucks is hier OVERAL. Als je de TomTom instelt op 'Point of Interest Along Route' staat er altijd wel een in het lijstje. Een verwerpelijk businessconcept (de markt verzadigen met zoveel mogelijk soms verliesgevende Starbucksen in een klein gebied om daarmee de concurrentie uit te schakelen), maar briljant uitgevoerd.

Er zijn grote verschillen tussen het westen en de rest van de VS, zoals logisch in een land met 300 miljoen inwoners. Maar wat het meest opvalt is het totaal gebrek aan (herkenbare) kerken en patriottistische toestanden in Los Angeles.

Vorig jaar (toegegeven: luttele maanden voor de uiteindelijke verkiezing van Obama) kon je geen tuin zien of er wapperde een Amerikaanse vlag. In de binnenlanden van Pennsylvania, Michigan en zelfs Massachusetts struikelde je over de kerken met de prachtigste spreuken in speciaal daarvoor ingerichte etalages.

Los van het katholieke kerkje in onze wijk, dat alleen doet aan een bord met biechttijden en een smaakvolle boom met lichtjes (in andere staten 'verboden' vanwege de heidense oorsprong), had ik in L.A. eigenlijk nog geen religieuze dingen gezien.

Gelukkig zag ik deze banier op de zijkant van een schoolgebouw in Hollywood. Dat u het maar weet.

De playground in Griffith Park was koel, zo tussen twee 'berg'hellingen in. We trokken het meisje haar poncho aan en ze kon geen genoeg krijgen van alle bladeren, stokjes, viezigheid en de Spaanstalige kinderen op de glijbaan.

Toen het donker begon te worden reden we de heuvel op en waren net op tijd om de stad 'aan' te zien gaan. Het meisje wees naar de vele tientallen vliegtuigen die op weg waren naar LAX en ik maakte iedere minuut een cheesy foto zodat je ze achter elkaar geplakt etc. Booooring.

Op Sunset Boulevard, tussen Beverly Hills en Hollywood, liggen The Viper Room (van Johnny Depp) en Whisky a Go Go. D. wilde graag bij die laatste tent naar binnen om te 'kijken'. Ik niet.

Het meisje keek op haar aaifoon naar Pixarfilmpjes (Bumba is helemaal saaaaai: ze gaat al neeeee als ze de ronddraaiende bal in beeld ziet komen) en ik naar de dame in de Rolls Royce achter me, die op de passagiersstoel zat te dutten, haar hondje tegen zich aangeklemd.

Net toen ik daar een heel verhaal bij wilde verzinnen, kwam D. teleurgesteld terug. Niks danseressen in kooien, travestieten in een cabaret of Beroemde Mensen die diepzinnig ouwehoeren bij kaarslicht.

Een of ander herriebandje speelde voor de (nog) halflege zaal en het publiek was 15. Allemaal.

Comments

[Geplaatst door: Cisca]

Ik blijf helemaal hangen bij de titel.
Dag 24 en 25...
Ja.
Dat wil ik dus ook.
Dag 25 boven een reisverslag schrijven.

Gelukkig is mijn leven hier natuurlijk 1 grote reis. *kots*

[Geplaatst door: Judith]

Dag 24 en 25: dat betekent dus dat we binnenkort NYC-logjes tegemoet kunnen zien! Niet dat ik niet geniet van de westkustlogjes, maar ben toch ook wel heel benieuwd hoe het (vooral met O.) in het oosten zal gaan.

[Geplaatst door: Lieke]

Ik vind dat bruine roodkapje manteltje echt té schattig. Lief! Verder is Fran een lelijke naam, heb ik ook een Manduca en hartstochtelijke zin om chocoladetaart te eten. Kom maar weer eens thuis, zou ik zo zeggen.

[Geplaatst door: Kata]

Waar zijn The Doors als je ze nodig hebt? Dood en/of ingekapseld. Niets is meer wat het was.
Borstvoedinscafe was leuk (Dootje vond van niet, zij wilde slapen. ' Sapen, sapen, riep ze steeds.) Maar met jou nog leuker.
Pak Saida in je koffer (leuk, hip ook, een illegale nanny) en kom weer terug!