Dag 28 en 29: Gary Unmarried en... laatste dag!

Op maandag liepen we nog een beetje met onze ziel onder de arm: wat moesten we de laatste dagen in L.A. nog ondernemen?

Musea, malls, stadswandelingen, bioscopen: allemaal leuk met z'n tweeen of misschien straks met een groter meisje, maar nu toch een beetje noodzakelijk kwaad.

En zo zaten we op onze voorlaatste dag weer in de bibliotheek, the place to be in Santa Monica if you have children, aldus een broodmagere Sarah Jessica Parker lookalike. Inclusief een monsterlijke glimrok en iets dat vast heel dure maar vooral oncomfortabel ogende slingbacks waren.

O. stortte zich in het feestgewoel totdat de middelbare leeftijd voorleester (die in werkelijkheid pas 23 of zo was, maar altijd 55 is geweest) haar plaats vooraan innam; rammelaar, knuffelbeer en voorleesboek in de aanslag.

Niet dat O. daar enige aandacht voor had, die was gefascineerd door haar kleuterbuurmeisje. Die probeerde een boekje af te pakken van haar grote broer en gooide toen dat niet lukte met volwassen drift haar schoen de arena in.

Ik zag O. het hele proces zonder haperen opslaan en vrees het ergste voor de op handen zijnde peuterpubertijd.

We konden natuurlijk niet hier zijn zonder iets mee te krijgen van de filmhistorie van L.A. Eerder reden we even over Hollywood Boulevard, maar dat is een nogal zielloze tourist trap (daarom waren we ook daar, duh). De obligate plaatjes met het Hollywood sign waren ook al gemaakt.

D. probeerde me zover te krijgen om bij Dr. Phil in het publiek te gaan zitten, maar ik trek die man echt niet. Het ging nog wel toen ie bij Oprah mocht orakelen over huwelijkscrisisen huwelijkscrississen huwelijkscrisisi relatieproblemen, maar met zijn eigen show werd het steeds enger en saaier.

Alternatief was Gary Unmarried, een CBS comedy waar ik wel eens vaag van gehoord had, over het leven van een huisschilder na 15 jaar huwelijk, inclusief neurotische ex en twee pubers. Blijkbaar doet de serie het zowel in Amerika als in Nederland best goed, hij won vorig jaar onder meer de People's Award voor beste nieuwe comedy.

Omdat de opnames tussen grofweg 15 en 21 uur zouden zijn, ging D. en bleef ik bij O., die nog wel een slokje tussendoor lust en dan liefst direct uit de bron. Ze is nog maar eventjes zo klein, dus ik vind het niet zo'n probleem om niet al te lang uit haar buurt te zijn.

Ik nam bovendien de gelegenheid te baat om wat laatste inkopen te doen, alhoewel ik uiteindelijk alleen maar koffie ging drinken en eindeloos boeken heb bekeken bij Barnes & Noble. Waar ik ook niks kocht.

We drentelden de grote winkelstraat op en neer, wezen elkaar op de voorbijkomende hondjes, deden ohhhh bij alle lichtjes in de bomen en luisterden ademloos naar een Britse straatmuzikante.

De volgende dag stond Amy May er weer en na een praatje kochten we haar cd. Mooi!

D. kwam uiteindelijk pas laat terug uit de studio, waar hij naast een dame zat die net een pilotaflevering van haar bedenksel aan CBS had weten te verkopen.

Het klonk al met al interessanter dan de opname van de Staatsloterijshow, waar ik ooit op commando klapte voor totaal irritante kandidaten. Volgens mij hebben we er zelfs voor betaald, om naar de studio te komen?

Hoogtepunt was toen dat de Vengaboys kwamen optreden en over de trap naast mijn stoel naar beneden kwamen. So if you like to party come on and move that body! Ik was toen eigenlijk al te oud om het onder de slechte smaak van jeugdsentiment te mogen scharen :)

Op onze laatste dag in Santa Monica waren we al wat weemoedig aan het worden. Wat was het heerlijk om een maand lang in een bubble te kunnen leven met z'n drietjes. Niet die stress van op vakantie zijn en dingen moeten en ook niet de sleur van alledag als we thuis zijn.

O. is in deze maand echt een vaderskindje geworden, heerlijk hoe ze zoveel tijd met elkaar konden doorbrengen.

We reden nog een keertje naar Rae's om daar te ontbijten met zoveel mogelijk vettigheid. Voor O. bestelden we Cheerio's, die ze tussen de stukjes ei, pannenkoek en slokjes thee door stuk voor stuk naar binnenwerkte. Ach, Amerikanen zijn er ook vadsig groot mee geworden, zullen we maar denken.

Toen hadden we alleen het kofferprobleem nog over. Dus alweer door de spannende straatjes van East L.A. (de Lonely Planet zou vast zeggen dat we daar vooral niet moeten komen als Rijke Toerist, maar gelukkig hebben we beiden een hartgrondige hekel aan alle non-informatie in die reisgidsserie).

Als altijd keerden we na vorige keer 56748 winkels gezien te hebben terug naar de eerste winkel waar we geweest waren en kochten een foeilelijke sporttas. Zo een waarvan je al weet dat je 'm nooit meer gaat gebruiken maar toch bewaart.

Na O's ochtenddutje gingen we voor de laatste keer naar het strand. Het was een doordeweekse dag, dus wat een rust.

O. keek naar de hondjes op haar pad en D. slingerde zich nog een keer langs de traveling rings.

Ik babbelde wat met de vader van Alex. My daughter is half Chinese and half American, verklaarde hij trots. Hij kon gelukkig lachen om mijn Mine's half Dutch and half Dutch. 

We wandelden terug naar ons huisje en namen afscheid van de schilderijen en de afvalvermaler in de gootsteen. D. bikte de kinderstoel en de autostoel schoon en we aten de paar overgebleven brownies op, bij wijze van laatste avondmaal.

Ik sneed komkommer en paprika om in het vliegtuig naar New York op te eten en deed onze overgebleven quarters in het potje met wasmachinegeld.

Alle drie de telefoons werden om half zes ('s ochtends) gezet om er zeker van te zijn dat we ons niet zouden verslapen en ik schreef een kaartje om onze ruilfamilie te bedanken voor hun vertrouwen in ons.

Ik kan niet wachten tot de volgende ruil!

Comments

[Geplaatst door: Nancy]

"Kan niet wachten tot de volgende ruil": maar ben je niet een heel klein beetje benieuwd of de ruilfamilie jullie huis net zo netjes heeft achter gelaten als jullie dat van hen?

Geniet van NY!

[Geplaatst door: Kata]

O ja, een afvalvermaler, hebben ze in de Sims ook.
Waar gaat de volgende ruil heen? Oooh als ik jouw blog lees wil ik ook mijn baan opzeggen en dat van A en ook naar een land met een strand en voorleesjuf vertrekken, nu het nog kan qua leerplicht en zo! Maar ik heb al heimwee als ik de provinciegrenzen passeer (onverwerkte emigratietrauma uit jeugd), dat maakt het dan weer lastig.
Superkiekje van O in draagdoek met mutsje.

[Geplaatst door: Bloem]

Ik wil Roman ook dragen tot ie anderhalf is met zo'n geweldige muts op!!
Goede reis terug en ben benieuwd hoe de eerste dagen A'dam zijn. Toen F een jaar in Japan/Tokyo woonde ben ik een maand bij hem geweest en vond bij terugkomst Amsterdam zó klein en zó rustig :D

[Geplaatst door: Judith]

Coole foto, die vijfde van onderen!
Dat was LA dus, nu op naar NYC (waar jullie natuurlijk allang zitten, of zijn jullie zelfs alweer thuis?)

[Geplaatst door: Julie]

Wat goed om straks terug te lezen voor jullie, dit document. Ik heb genoten :-)

[Geplaatst door: Toaske]

Wat is dit toch een goed idee zeg dat ruilen van huizen. Ik heb het ooit met vriendje over gehad, maar hij ziet het echt niet zitten helaas. Hij is sowieso niet zo'n vakantieganger. :-(
Jullie zijn inmiddels weer thuis neem ik aan?

[Geplaatst door: Miranda]

Weet je dat ik daar nou van de week net aan moest denken toen ik weer eens prut uit het putje stond te vissen? Ik dacht 'Vita heeft nu vast een garbage disposal thingie in LA'. Dat ding mis ik nog regelmatig hier!

Ik dacht dat je weer terug in A'dam was maar je zit nog in NY nu dus. Geniet er van!