Queen of Smug

Stopje uit het bad

Ik had een heel blog in mijn hoofd over de heerlijke middag die ik pas een paar dagen geleden doorbracht met mijn moeder en zusje. Dat we hadden geschaterd om de afzichtelijke Burberry jasjes, maatje 56, beginnend bij 200 euro. En dat we ondanks de evenzo bespottelijke prijzen bij Replay & Sons een fantastische kerstjurk voor onze mini-kapitein vonden (maar voor de bewuste 120 euro niet kochten, duh).

Als echte dames aten we taartjes bij de Bijenkorf, waar ik heel blij was dat ik gezelschap had, want de allenige zwangere dame naast me werd onmiddellijk lastig gevallen met “hoe lang nog”  vragen door haar creepy buurman-taart-eter.

Na alle maandsalaris kostende kurkentrekkers op de keukenafdeling was het een verademing om even bij Xenos binnen te zijn. Mijn zuster schafte een siliconen taart- en cakevorm voor me aan en ineens waren we heel volwassen. Dat is zo leuk, dat we ondanks onze zes jaar leeftijdsverschil tegenwoordig even oud zijn!

Ik wilde ook schrijven over de geweldige rode jurk die D. voor zijn dochter meebracht uit China, en die ik hier wilde laten zien.

Over de nootmuskaatmolen die mijn tante een paar weken geleden in onze kakwinkelstraat kocht voor de lieve som van 22 euro maar die het nog geen dag had uitgehouden. Dat ik eerst op maandag terug ging om ‘m te ruilen, maar dat ze op maandag en dinsdag dicht zijn en ik me er al over verbaasde dat ze zich dat kunnen permitteren, maar ik kan niet in andermans bedrijfsfilosofie kijken dus ieder zijn ding etc.

Op vrijdag ging ik weer en het bediendemeisje verwees ons bijna bang door naar wat ik aanneem dat de bedrijfsleider moet zijn geweest. Die pakte het ding uit de verpakking en zei met een vies gezicht: “Maar deze is gebruikt.” Geduldig legde ik uit dat je een nootmuskaatmolen eerst moet gebruiken om te constateren dat ie in je handen uit elkaar valt. En dat ik een nieuwe wilde. Die ze niet meer hadden. Maar hij had nog wel een Peugeot-molen, dus ik nam aan dat ik die dan meekreeg als “vergelijkbaar exemplaar”, zoals mij tijdens mijn lidmaatschap van de Consumentenbond was aangeleerd.

“Dat is dan nog 7,50 euro extra alstublieft.” Geen enkel excuus voor het ongemak, of een “laten we elkaar halverwege tegemoet komen” verhaaltje. Ik voelde het bloed naar mijn wangen stijgen, maar besloot er niet aan toe te geven, het geld te overhadigen en NOOIT meer naar deze winkel terug te gaan. Als ik Joan Collins was geweest had ik hem gezegd dat hij “nooit meer een klant uit deze stad hoefde te verwachten.”

Ook had ik nog mooie foto’s van de lezing die ik zondag met D. en mijn ouders bezocht, in een uitgestorven Nationaal Archief in Den Haag. Waar de schrijfster van Het Pauperparadijs hooguit 15 toehoorders voorlas uit haar boek, die allemaal hun uiterste best deden na afloop nuttige vragen te stellen. Niemand van ons had eraan gedacht het bewuste boek mee te nemen, zodat wij nu nog altijd een handtekeningloos exemplaar in onze kast hebben staan. Een groot gemis, zoals u zult begrijpen.

Daarna aten we heel veel tapas ter ere van mijn moeders verjaardag. Vorig jaar op haar verjaardag zette ik de eerste Decapeptylspuit op een morsig Haags restauranttoilet. En nu moest ik de lastige vragen van moeder en zuster over de voornaam van het meisje ontwijken en steeds rechter op gaan zitten om nog wat chorizo en mozarella weg te werken. Bizar.

Maar in plaats van uitgebreid over deze gebeurtenissen te verhalen, tik ik nu naast een Afrikaansige dame (ze spreekt Frans vermengd met iets dat ik *evenmin* kan verstaan) die om de twee seconden twee druppels spuug in een bakje deponeert (alhoewel ik dat gelukkig niet kan zien, misschien gebruikt ze een handdoek of haar sokken) en daarna smakt en een diepe zucht slaakt. Ik weet hoe beroerd je je kan voelen als zelfs je eigen spuug je misselijk maakt (maar erger me desondanks dood). Een fijn vooruitzicht voor als je dat misschien zelf binnen twee dagen moet ondergaan, na een narcose.

Want... ik ben vanochtend opgenomen in het OLVG, het ziekenhuis van Oranjeprinsessen en Andere Beroemdheden (zoals Bridget M.! dan weet je het wel!). Na mijn eerste niet doorwaakte nacht in tijden werd ik rond half negen heerlijk uitgeslapen wakker van de voegenverwijderende bouwvakkers bij onze overburen en een binnenkomend sms’je van een vriend die graag nog even voor de bevalling wil afspreken.

Terwijl D. en ik nog wat kletsten over de feestjes en eetdates van de komende weken, de gordijnen die we willen bestellen, de wasdroger die moet komen en over aanrechtblad, gootsteen, kraan, kookplaat en afzuigkap, die onze aannemer over twee weken komt installeren, voelde ik ineens plas lopen. Nu was ik al lichtelijk incontinent tijdens overgeven, niezen en lachen (bekkenbodemspieren? ik weet niet eens waar die zitten – dat is niet voor OSM), maar rustig in bed liggend, dat was nieuw.

Ik kroop overeind. En D. en ik keken totaal verbaasd naar de natte plek in de matras. Terwijl ik lustig verder vloedgolfde. Het kwartje begon heeeeeel langzaam te vallen, vooral toen het op de wc lang na mijn miniplasje door bleef gaan. Hmmmm, genoeg details ☺

Terwijl D. ergens het kraampakket opdiepte voor die luiers-voor-moeders en een glas pakte voor het opvangen van wat – OMG – toch echt vruchtwater moest zijn, belde ik de verloskundige. Die onze kundige analyse bevestigde en meldde binnen een uur langs te komen (en of ik vooral niet zelf wilde gaan voelen... eh nee, bedankt). Ik besloot snel even te douchen en pas daarna in paniek te raken.

Wat gelukkig niet gebeurde, alhoewel het achteraf wat zinloos lijkt om als eerste prioriteit het uitzoeken van je kleinste babykleertjes te hebben. Die allemaal nog in plastic zitten, of in vloeipapier, of met minstens de kaartjes er nog aan.

Dat vind ik nog het ergste van nu al bevallen. Nee, het ergste vind ik dat ik niet nog een maand heb mogen genieten van mijn buik en inhoud. En daarna komt het gemis aan die paar weken tutten, waarin ik zo’n zin had.

Vanmiddag zou ik namelijk nog de zorg krijgen over mijn vriendins jongste (om te oefenen, terwijl zij met de twee grotere meiden een rondvaart ging maken). En morgen zou ik nog een keer naar mijn werk gaan om de ‘fysieke’ start van mijn grootste project mee te vieren. Maar daarna zou ik:

• in mijn nieuwe lekkere joggingbroek op de bank gaan liggen met een stapel Margrieten van schoonmama, M&M’s en door D. aangeleverde koppen thee naast me;
• het daartoe bedachte deel van het keukenblok leegruimen van wc-rollen en Nespresso-cups en daarin alle luiers op stapeltjes gaan leggen;
• onze zomerkleren uitzoeken en wegbergen;
• fotoboeken maken van de afgelopen 4328 vakanties en andere gebeurtenissen;
• alle kleertjes voor de eerste weken wassen in mijn nieuwe wasmachine en die per setje, of nee, op soort, of nee, op maat, nou ja, in ieder geval keurig gerangschikt in de middelste lade vleien;
• een nieuwe auto uitzoeken waarin we wellicht alle drie passen, in plaats van of twee volwassenen, of volwassene plus maxicosi in onze huidige voiture;
• een besluit nemen over wieg of ledikantje voor de eerste tijd en daarvoor de schattigste lakentjes en andere frutsels regelen;
• iedere dag naar de Hema gaan om een allerallerallerlaatste onmisbaar rompertje of mutsje te kopen;
• een geboortekaartje ontwerpen en een drukker zoeken (ieieieieieie! wat nu?).

+++++

Terug naar de verloskundige. Gisteren hadden we daar een afspraak, meteen na hun lunchuurtje. Vorige keer moest ik buiten wachten, omdat ze nog niet terug waren, dus het verbaasde me niet de deur nu ook weer gesloten te vinden. Na tien minuten werd het me echter te gortig, en ik belde aan. De schoonmaakster deed open en verklaarde dat ze “nog niemand had gezien”, waarop wij joviaal antwoordden dat we dan lekker in het zonnetje buiten zouden wachten. Vast een bevalling aan de gang, of zo.

Dus vermaakten we ons met het maken van foto’s van mij voor de kliniek, ons onderwijl verbazend over het feit dat het bankje niet meer buiten voor het raam stond, en dat het bureau binnen was vervangen door een vergadertafel. Totdat de schoonmaakster om kwart over twee nog eens naar ons toe kwam en vroeg met wie we eigenlijk een afspraak hadden.

Om een lang verhaal kort te maken: we stonden voor de verkeerde deur te wachten. Beschaamd giebelend vielen we bij de verloskundige, een identieke deur verderop binnen, die onze excuses zonder veel gedoe aanvaardde. Dan voel je je wel even (heel) dom met zijn tweeen...

Mijn bloeddruk was nog altijd goed, en de hartslag van het meisje ook. Maar ze kon niet goed bepalen waar nou het hoofd lag, gezien mijn nog altijd sterke buikspieren en het feit dat iedere aanraking in mijn liezen voor een harde buik zorgde. We kregen een afspraak voor een echo (jippie, dacht ik nog) voor aanstaande vrijdag, en dan volgende week maandag weer terug komen.

Wat nu dus niet gaat gebeuren. Want vanochtend stuurde de verloskundige ons meteen door naar het ziekenhuis – we kregen twintig minuten om wat spullen te pakken. Als een kip zonder kop pakte ik nog een vestje voor de baby (de baby!!! ieieie!!!), terwijl D. de maxicosi opviste uit de berging. Ik maakte snel ontbijt en hij gooide zijn laatste Chinaspullen (oh, wat ben ik blij dat hij terug is!!!) uit de koffer en stopte mijn inderhaast bijeengeraapte boeken en telefoonopladers erin.

Ondertussen ging ik nog altijd lekkend door het poppenhuis en eenmaal in de auto was het zeil eronder en broek uit. Voor een keer het lot tartend van altijd een schone onderbroek aan want als je in het ziekenhuis belandt etc.

In het ziekenhuis aanbeland had ik nog praatjes voor tien, en vrolijk liet ik de stoet co-assistenten, arts-assistenten (“u heeft een moeilijke buik”), verloskundigen, verpleegkundigen en zaalartsen aan me voorbij trekken. Tuurlijk, neem maar een kweekje van tussen mijn billen, urine in potje, CTG banden om en weer af. En haal vooral mijn doorweekte kraamverband uit de prullenbak zodat je het kunt uitwringen voor een paar druppels vruchtwater. Allemaal tres charmant in mijn gazen onderbroek met inlegluier. Dat is het voordeel van mijn icsi-historie: alle schaamte allang voorbij.

Het wachten was op de liggings- en hoe groot is het meisje echo, die een kwartiertje na de lunch zou moeten plaatsvinden. Onze superlieve (eigen) verloskundige was nog even langs geweest, maar had met drie zoenen afscheid genomen: die zien we pas na de bevalling weer tijdens de controles. Zo jammer: ik had de bevalling zo graag met haar, bij ons thuis gedaan. Net een paar dagen te vroeg. Plus een andere onvoorziene complicatie, waarover zo meteen meer.

De echo kwam pas uren later, want het duurde een tijd voordat de rust in de overige verloskamers was teruggekeerd. Ondertussen durfden we niets te doen, geen tas open te maken voor een spelletje of de laptop, omdat we “ieder moment” gehaald zouden kunnen worden.

Schuifelend ging ik uiteindelijk naar de andere kant van de gang. De arts in opleiding meldde dat ze nog niet zo goed wist hoe dat ging met echo’s en dat er dus ook een verloskundige bij zou zijn. Alsof we er niet bij waren trokken ze hun conclusies: heel weinig vruchtwater (daar denkt mijn dekbed thuis dus heel anders over) en... een stuitligging. Het kind heeft zichzelf nog weten om te draaien, maar kan door dat gebrek aan vruchtwater niet meer terug. Pas toen overviel de paniek me, maar dat merkte alleen D.

Zonder enige toelichting kregen we een foldertje over stuitbevallingen in handen gedrukt met de mededeling dat we zelf maar moesten kiezen tussen een natuurlijke bevalling of een keizersnede. De brochure, kort door de bocht, vond: keizersnede is beter voor de baby, een natuurlijke bevalling is beter voor de moeder. Maar echt iets uitmaken doet het niet, wordt geruststellend aangevuld. Dat helpt echt. Not.

Van de heerlijke eenpersoons verloskamer werd ik bij gebrek aan weeen overgebracht naar de kraamafdeling. Met een rolstoel, wat dan wel weer grappig was, omdat ik op mijn lekkage na nergens last van had.

D. en ik besloten te ontsnappen en eindelijk wat familie te bellen, die we pas als we iets te melden hadden uit hun zalige onwetendheid wilden halen. Vanochtend had ik mijn vriendin al gebeld om te zeggen dat we vanmiddag niet konden oppassen, en D. belde zijn Britse zakenpartner in China zodat die wist dat er de komende dagen niet veel gewerkt zal worden. “The water broke,” hoorde ik D. zeggen. Waarna het meteen over werk ging. Pas later bleek dat de beste kerel het had geinterpreteerd als een wederom ondergelopen kruipruimte in het poppenhuis *grijns*

D. duwde me in een rolstoel naar de koffiecorner in de polikliniek, lekker sneu voel je je dan in je lichtelijk natte broek, met vettig piekhaar en rode ogen. Ik wist dat ik zelf niemand kon bellen, want snikte al bij de aanblik van de donzige probeersnor van de brommerpuber die een stapel Parools bij de balie kwam brengen, en van mijn nu al plattere buik bij gebrek aan vruchtwater, en van de meneer met trillende handen naast ons die met zijn tanden probeerde een zakje chips open te krijgen.

Dus nam D. de honneurs waar, terwijl de tranen (bij mij) bleven stromen. Ik was zo optimistisch geweest vandaag, zelfs die maand te vroeg kon me niet echt deren. Maar als ik nu ook nog eens niet op de natuurlijke manier mag/kan bevallen, voel ik me helemaal beroofd van deze zeer goed mogelijk eenmalige gebeurtenis. Natuurlijk wil ik vooral een goede afloop voor ons allemaal, maar aan het begin van je verlof met een keizersnede bevallen, dat heeft niets te maken met mijn ideaalplaatje.

Even geduld aub

Goedemorgen vanuit een ontwakend ziekenhuis... Nee, nog geen kapitein, 
maar ze is er uiterlijk overmorgen!

Sent from my iPhone

35 weken

Zo... dit was mijn laatste gewerkte donderdag. Dit jaar althans. "Vroeger" droeg ik meestal semi-keurige Mexxpakken naar kantoor, maar nu mogen ze blij zijn als ik een dag hakken draag.

Nu is dit mijn *nette* outfit voor acht kilo zwaarder: de trui (ook door de vermaledijde Bridget M. gedragen tijdens haar pufclub, maar toen had ik 'm óók al) is van Noppies; de broek is van Express - de eerste winkel die ik bezoek als ik in Amerika ben.

De knoop gaat natuurlijk niet meer dicht, dus daar bewijst de elastiek-door-knoopgat constructie goede diensten. Ik word steeds beter in het negeren van het *kggr* geluid van de overbelaste rits als ik me in de auto laat vallen.

Op de achtergrond als bonus: Pax kasten (door de ware fan zó ook wel herkend), een rode matrashoes met (net buiten beeld) felroze overtrekken (au), het luik naar de kruipruimte waar we de vloer nog moeten leggen (maar met slechts lichtelijk mottige badmat), de vier keer geverfde houten vloer (sans plinten) en de glazen inloopdouchewand. Zelfs met D. tijdelijk buiten beeld maak ik het douchegarnituur iedere dag religieus droog.

+++++

Soms denk ik er even aan, als je je in me uitstrekt, hoe je er over een ruime maand uit zal zien. Donkerblauwe (of toch bruin-groene?) ogen die nog niets zien, een verveld gerimpeld rood voetje met nageltjes die al geknipt lijken te zijn - zó hoekig. Diepe vouwen in je dijen en rond je polsen, waarvan iedereen zich afvraagt of het ooit nog goed komt.

Dezer dagen heb je vaak de hik, en dan krijg ik de neiging om mee te doen, vooral als de Rennies te ver weg liggen. Je houdt me 's nachts wakker met je gefriemel, en als ik dan ook nog pieker over of die vogelpoep op het autodak er niet in zal branden, en of ik de houten tafel die ik onbedoeld heb overerfd van een uit beeld verdwenen ex-verloofde wit zal verven of niet, en over mijn uitpuilende navel en geen boek te lezen hebben, sta ik maar op.

Het nachtelijk uitzendschema van Comedy Cen.tral kan ik uit mijn hoofd opdreunen, en zelfs de slappe p.orno op het gratis Digitennekanaal kent geen geheimen meer (vooral veel veertigers op een morsige leren bank die door moeten gaan voor in elkaar geïnteresseerde Aziatische tienermeisjes).

Tegen de tijd dat het licht wordt, val ik in slaap, om vervolgens steeds half wakker te worden als ik de begintune van het doorlopend herhaalde RTL-nieuws wéér hoor. Maar dat dan de afstandbediening vanwege jou in mijn buik net buiten bereik ligt.

Ik maak me weinig illusies over doorslapen in de komende maanden; maar in ieder geval kan ik je dan in je gezichtje kijken, in plaats van me te verwonderen over of ik je handen of je voeten voel.

En we stemmen dan in het late donker natuurlijk niet af op viagra-ondersteund gekreun, maar op verantwoorde jaren '80 clips op TMF, die op dat tijdstip reclameloos worden uitgezonden. Daar kunnen we niet vroeg genoeg mee beginnen.

Je pappa zal je dan 's ochtends van me overnemen, heerlijk verboden naast zich in bed, een van zijn grote handen op je buik. En dan vallen jullie meteen weer in slaap, want dat kunnen jullie samen vast heel goed.

Lief meisje, het is heerlijk om je voortdurend bij me te dragen. De gedachte dat deze icsi-poging de enige is die ooit zal slagen, vreet soms aan me. Niet alleen geen broertje of zusje voor jou, maar ook het idee dat ik het gewroet en gewiebel en gehik van een kindje nooit meer in me zal voelen.

De komende weken, ver weg van werk, zal ik extra veel *bewust* van jou in mij genieten. En me nog meer verheugen op het moment dat je er écht bent.

Uit ons personeelsmagazine

Niet alleen

Het is bijna oktober... en ik hoop dat als D. terug komt het nog steeds lekker weer is en we gewoon weer verder kunnen varen.

Waar we de eerste keren nog speciaal wijn, stokbrood en tapas insloegen, moesten mijn ouders het gisteren doen met lauwe jus en al eerder geopende bierworstjes. Het was er niet minder fijn om.

+++++

Bij de verloskundigenpraktijk trof ik vanmiddag de zoveelste dame (bestaan er überhaupt mannen in dit vak?) die als vervanging diende van een andere vroedvrouw die ik ook pas één keer had gezien.

Ach, als je tijdens de bevalling eenmaal in je blote gat door het huis stumpert maakt het ook niet meer uit wie er toekijkt, denk ik (nu) dan maar.

Het beloofde bespreken van mijn bevallingsplan behelsde niet veel meer dan het in ontvangst nemen van een foldertje (dat ik al had) en de tijdstippen waarop ik wel, of juist niet moest bellen als ik dacht dat het begonnen was. En nog een keer iets met groen vruchtwater en eerder dan 37 weken.

Ik luisterde eigenlijk al niet echt meer, niet uit desinteresse, maar omdat ik vermoed dat als er de komende weken iets lichamelijks gebeurt dat anders is dan plassen, honger of niezen, ik D. toch wel laat bellen toch wel aan de telefoon hang.

Mijn bloeddruk was nog steeds laag (110/65), de hartslag van het meisje is eindelijk ook lager (130 bpm versus de 160 van de maanden hiervoor) en mijn buik was gegroeid naar 30 centimeter, wat dat ook moge betekenen. Precies groot genoeg in ieder geval, en een lange maar niet erg zware baby, was de conclusie.

Ze ligt nog steeds met haar hoofd naar beneden (dat verandert nu ook niet meer, aldus de vk - hmmm, dacht ik), maar nu met haar billen links in plaats van rechts. Of andersom, maar aangezien ik haar zo nu en dan die draai om haar eigen as voel maken, zegt dat ook niet zoveel.

Over twee weken weer terug komen, en dan... iedere week.  Los van wiegje versus ledikantje is alles in huis, geloof ik. Afgezien van de aanstaande vader, die op dit moment ergens op rij 55 in een megavliegtuig tussen Helsinki en Shanghai zweeft. Ik heb de neiging om een kalender op te hangen waarop ik de dagen tot zijn terugkomst kan afkruisen. Boehoe.

+++++

Gelukkig deed ik dat ook al vóórdat ik zwanger was, de koffers inpakken en denken aan allerlei supernoodzakelijke mee te nemen spullen waaraan mannen nooit lijken te denken. Mannen redeneren: ik heb een credit card en/of vrienden en kan daar toch ook tandpasta - lenzenvloeistof - kauwgom - gel - ondergoed kopen, dus waarom al die stress vooraf?

Gelukkig lijkt D. te begrijpen dat ik rust koop middels het liefdevol aanschaffen van een nieuwe toilettas, reis-wattenstaafjes en zijn favoriete dropjes.

Zo kocht ik vanwege zijn aan elkaar getapete oude spijkerbroekknieën begin vorige week ook al een stapel broeken voor D., die op een na allemaal weer terug konden vandaag. En zelfs die ene werd alleen gehouden omdat de kaartjes er al af waren geknipt voordat hij ontdekte dat de pijpen aan de onderkant zo smal zijn. Dat is de mode, lieve schat. Ja maar... dan zie je mijn schoenen. Hij mag blij zijn dat ik geen skinny jeans heb gekocht. En ik ook.

Het stelde me op een vreemde manier gerust dat D. de koffer mee wilde nemen die ik 12319 sinterklazen geleden van mijn ouders kreeg. Daarna heb ik zelf nog talloze sjiekere en ingenieuzere exemplaren aangeschaft, maar deze koffer, zo'n beetje de eerste die je toentertijd op wieltjes met uittrekhandvat chez V&D kon kopen is nog steeds favoriet.

D. gooide mijn standaard uitrusting van enigszins verstofte tampons, uitgelubberde haarelastiekjes, reisziektepillen goed tot 10/2006, een bijna lege tube antimuggenbultjeuk, labello inclusief koortslipbacterieën, Turkse muntstukken van tijdens de zonsverduistering en een gestolen Ikeapotlood uit het voorvak vandaan. Hé, een chocotoff met het papiertje er nog bijna helemaal omheen! Hap.

We droogden versgewassen nieuw ondergoed en zijn favoriete shirt op de verwarming (we hebben nu zelfs een thermostaat - het is niet langer nodig om twee draadjes met elkaar te verbinden om de temperatuur in het poppenhuis op te krikken!) en ik vouwde sokkenparen uit de uitgelubberde zwarte berg textiel vandaan.

Na afloop van So you think you can dance (ik ben echt triest, I know) ging ik te bed met een oud tijdschrift, want Het lot van de familie Meijer was inmiddels uit en een nieuw boek nog niet voorhanden. Het was inderdaad een onderhoudend (DIK) verhaal geweest, alleen nogal jammer dat ik à la Couperus steeds op de bijgeleverde stamboom moest kijken om alle personages te kunnen blijven plaatsen.

Ook jammer dat ik niets begrijp van de noodzaak van het overerven van religieuze rituelen, maar ook niet van de angst van anderszins of niet-gelovigen daarvoor. Als leven en laten leven een religie was, zou het de mijne zijn. Al het andere kan per definitie niet goed eindigen.

In een nat bed schoot ik wakker. Dat kon er ook nog wel bij, middernachtelijke zweetaanvallen, gevolgd door gepieker over slecht lopende contractonderhandelingen op het werk, het (te) rustige meisje in mijn buik, D's verkeerd gespelde naam op zijn vliegtickets en de stand van de wereld in zijn algemeenheid.

Zoals dat gaat om vijf uur 's ochtends, als slechts één overbuurpersoon de lichten nog/weer/al aan heeft en je verder helemaal alleen wakker bent.

Net toen de over de matras uitgespreide theedoeken waren opgedroogd en ik eindelijk in een diepe slaap was gevallen, moest ik opstaan om D. en zijn reisgenoot naar Schiphol te brengen.

Ik wilde heel hard huilen, maar kon niet, en vertelde hem toen maar dat ik het, alles, niet zonder hem kan. Of wil kunnen. Het meisje en ik kregen een grote knuffel - ik wil ook bij jullie zijn.

Dat was voor mij genoeg.

Onze probeerbaby

Giebelend liepen we de twee straatjes terug naar huis, met een zojuist opgehaalde lege kinderwagen. Tot het meisje er is oefenen we op Artisdepartis, die ook een groot hoofd, een dikke buik en dunne armen en benen heeft. Ik heb nu al visioenen van een totaal hysterisch kind dat ik met een al even rood aangelopen hoofd in dat gordeltje probeer te wurmen, terwijl je dan niet even dat been in haar nek kan leggen.

Verder tel ik (ook op kantoor) hardop de dagen tot mijn verlof af. Ondanks (dankzij?) mijn bescheiden 7 tot 8 kilo spekwinst zit de kleine kapitein namelijk helemaal klem en ik ook. Ik wurm voeten tussen mijn onderste ribben vandaan en duw andere ondefinieerbare uitsteeksels terug vanuit mijn zij, want anders krijg ik geen lucht. Soms grijpt een handje iets *daar beneden* en hol ik voor de derde keer in een uur naar de wc. Dit meestal in de stille hoop op eindelijk weer eens meer dan een zielige 10 cc plas.

Overdag is het nog anderhalve week werk, dat weliswaar in bureaustapels slinkt, maar in nadenkdruk stijgt. En 's avonds gaan we met dit lekkere weer stukjes varen, al dan niet in gezelschap. Ook bezochten we de Vriendenavond van de Hema, zodat we 15 procent korting kregen op een ledikanthoeslakentje van 4,95 euro. Nu nog een fiets met een mandje aan het stuur dat versierd is met bloemen en ik ben helemaal Hoe word ik mama in de Jordaan.

+++++

Een van mijn liefste vriendinnen gaat woensdag voor vier maanden wereldreizen en ik mis haar nu al. Ze is de enige die - los van D. - 'de naam' weet, omdat we onze namenlijsten al jaren gezamenlijk bijhielden en er dus niets te verbergen was. Ze heeft de helft van de kledingkast van het meisje gevuld met zwembroekjes-met-ruches, mini Mary Janes en kakkerige McGregor capuchontruitjes. En nu kan ze het meisje pas vasthouden als die allang niet meer in haar maatje 56 past :-(

Ik probeer er daar bovenop maar niet aan te denken dat ik D. zo meteen ook nog eens bijna twee weken moet missen. Meer dan een vage jaloezie over Shanghai & Peking moeten missen voel ik nu niet, maar des te groter zijn mijn angsten over vliegreizen, ranzige hotels, geen mobiel bereik terwijl ik 7 centimeter ontsluiting heb en Starbuckskoffie met opgeklopte melaminemelk.

Het aanbod van D's moeder om nogmaals in Hotel Schoonmama in te trekken is aanlokkelijk, vooral vanwege iedere dag aan tafel eten (in plaats van afhaalvoer op de bank) en lekker mijn kat aan het voeteneinde tijdens de nacht. Maar ik blijf toch (grotendeels) in Amsterdam, waar zo'n beetje iedereen zijn gezelschap heeft aangekondigd, gaat ie echt naar China, en dat in jouw toestand? Eh... ja dus. Heerlijk dat ie dat nu nog even kan doen, voordat hier de gekte definitief toeslaat.

On a lighter note

Dank voor reacties, mails en sms'jes. De druk is weer even van de ketel, en tijdens mijn verlof (nog twee weken, yay) zal ik een Zeer Dapper en Weloverwogen Besluit nemen (wat dat ook moge zijn :-)).

+++++

Mijn moeder ontdekte dat het ledikantje waarin broer, zus en ik geslapen hebben nog helemaal intact is. Met een nieuw matrasje kan er weer een generatie kwijlers in.

Polaroid! Mijn zusje (1980), met een bos haar en abrikozenhuid die de kapitein hopelijk via tante-lijn gaat erven. Van D. of mij heeft het meisje weinig te verwachten namelijk :-)

Partneravond

De ooit witte celbetonblokken van het jaren tachtigbuurthuis glommen ons in de schemering tegemoet. We waren als enige(n) met de auto gekomen, alhoewel na afloop bleek dat er een stel baas boven baas was: die hadden een glimmende taxi besteld en lieten zich opgelucht op het crème leer glijden. Alle andere aanstaande ouders waren op de fiets. Geen bakfietsen, maar dat komt nog wel.

De verloskundigenpraktijk had haar patiënten cliënten samen hun 'partners' (hier is bijna niemand getrouwd vóór het werpen, dus van echtgenoten kan geen sprake zijn) uitgenodigd voor hun maandelijkse voorlichtingsavond over 'de bevalling'.

Het was een wonderlijke bedoening, alsof ik in een rondbuikige versie van The Stepford Wives terecht was gekomen. Scary. Overal waggelden vrouwen langs de bar, waar ze hun kerels kopjes thee en niet-light-cola lieten bestellen. Ik heb wel trek in een biertje, sprak D. Ik ook, verzuchtte ik er achteraan. Maar toen moesten we al naar boven. En zelfs al zou ik in dit stadium hele glazen alcohol drinken (wat ik dus niet doe) dan had ik nog geen golf van wijzende vingers over me af willen roepen.

Iedereen was OUD en WIT. Ik bedoel, met mijn 34 jaar en januarikleurtje val ook ik buiten de eerste-kind-bij-hogeropgeleiden-statistieken, maar mèèèn hier was een overdaad aan geurkaars-adepten in bloemetjesjurk met van die tingeltangeldingen om hun nek zodat het kind het geluid later herkent. Aangevuld met ik ben nu toch dik en lelijk dus waarom zou ik mijn grijze plukken even wegverven en iets anders dragen dan een uitgezakte joggingbroek met grote witte Nikes?

Achteraf gezien was dat helemaal niet onpraktisch van ze gedacht, want mijn hooggehakte voeten waren weliswaar de elegantste van de gymzaal, maar zorgden ook voor een rugpijn die maakte dat ik naarmate de avond vorderde in een vage onontdekte yogapositie over D. heen hing.

Het bijna twee uur durende verhaal was overigens interessanter dan we beiden hadden gedacht. The Naked Truth maar dan voor eerstekeerouders. Inclusief verhelderende dia's van puffende vrouw onder de douche, masserende mannen in ouderwetse onderbroek, vruchtzakken & placenta's tegen het licht, het hoofdje dat 'staat' (inclusief zeer aanwezige pruik van moeder) en blote borsten met zwarte tepels, gelardeerd met plakkerig kind en niet goed opgezet mutsje.

Het betere onderdeel betrof de adviezen aan de aanstaande vaders. En dan niks over hoe je luiers verschoont of je kind in een sling moet leggen, maar over hoe je verloskundige en vooral moeder zoveel mogelijk terwille kan zijn. Vroeger loste men dat op door kerels naar café en/of voorkamer te verwijzen met medeneming van een glaasje 40 procent en een vadsige sigaar, maar nu vaders geacht worden om dit proces live te aanschouwen zijn er verdere aanwijzingen nodig.

Als je vriendin tijdens het persen zegt dat ze dit nooit meer doet, niet beginnen over het feit dat jullie toch eigenlijk drie kinderen zouden nemen was nog de minst sterke, want de kans op drie kinderen en al helemaal het 'nemen' daarvan is in dit huishouden vrij klein. Maar goed.

Beginnen over je lamme handen van het masseren van haar onderrug, terwijl zij letterlijk crepeert van de pijn, is niet zo'n goed idee, zo leerden de mannen. Net als drie meter van je zwetende vrouw vandaan bellen met familie en aangeven dat het nog zeker uren gaat duren.

Ook werd vriendelijk doch dringend gevraagd of naakt slapende mannen bij het openen van de voordeur voor de verloskundige eerst even een boxer en t-shirt willen aantrekken. Dat gaat in alle consternatie blijkbaar nogal eens mis. *grijns*

Anyway, we weten nu dat klossen wel gehuurd moeten worden, maar een ondersteek niet nodig is. Dat (bijna) iedereen poept tijdens het persen, maar dat je verloskundige dat op het moment suprême niet tegen je zal zeggen omdat het kind dan terug kan schieten omdat jij denkt oh nee.

Dat je het niet raar moet vinden als de verloskundige in je wasmand duikt om aan je ondergoed te ruiken - vruchtwater etc. Dat als je een taxi nodig hebt om naar het ziekenhuis te komen, je in Amsterdam nooit moet zeggen dat je op het punt staat te bevallen, omdat ze dan voor je neus wegrijden. En dat je weeën heus wel herkent, ook al kan niemand uitleggen hoe het voelt, maar als je toch twijfelt je moet bellen, maar niet 's nachts. Of andersom.

Welja, het zal zichzelf wel oplossen over een paar weken. Gek genoeg ben ik door de uitgebreide en vooral eerlijke uitleg van gisteravond gerustgesteld genoeg om er bijna naar uit te zien - die bevalling. Het is fijn te weten dat als je halverwege besluit tóch in het ziekenhuis te willen of moeten bevallen en/of pijnstilling te willen, dat gewoon gebeurt, zo werd ons op het hart gedrukt.

Er zijn hier drie goede algemene ziekenhuizen op een paar (ambulance- of taxi-)minuten afstand - plus twee academische op 10-15 minuten rijden en in ieder van die ziekenhuizen is 24/7 anesthesie aanwezig (dat is in de rest van NL wel anders). Tezamen met de uitgebreide lading eigen medische uitrusting van mijn verloskundige is het voor mij voldoende om het thuis te willen proberen.

Wat niet wegneemt dat ik NIEMAND ken die de afgelopen jaren thuis is bevallen van een eerste kind. Er was altijd wel iets om vooraf te besluiten naar het ziekenhuis te willen, of het veranderde tijdens de thuisbevalling in een drama(atje) met ziekenhuisafloop.

Ach, het is net als dat hele borst- of kunstvoedingsgedoe: fanatieke voor- en tegenstanders, maar uiteindelijk worden de meeste kinderen gewoon geboren en volgegeten. Nog 51 dagen!

IJsberg

Gisteren was ik weer helemaal blij hier te mogen wonen. We zaten met D's zuster en haar echtgenoot in onze Titanic/Ophelia en smeerden kleffe broodjes ham en kaas, dronken smoothies en hapten een hele appeltaart weg.

Amsterdamse petjes in synthetische broeken (met hun voeten bungelend van de walkant) en besnorde vijftigers uit de provincie (de prosecco uitgebubbeld in hun glazen) bleken meer overeenkomsten te hebben dan ze zelf denken.

Hahaha, de Tita.nic II! Je weet toch wat er met die eerste is gebeurd? Ook populair: Kijk uit! Een ijsberg! Hahaha.

Later op de middag waren we uitgenodigd voor een kraamfeest van vrienden Sander en Pauline: iets dat naast andere oudersvannuvereisten als een babyshower en een eerste verjaardag in een café natuurlijk hoog op mijn lijstje stond.

D. en ik kennen de verse vader van een skivakantie 2,5 jaar geleden, waar ik de betreffende kerel in een kroeg de ogen keek en dacht jammie. U moet weten dat ik behalve (relatief ongevaarlijke) neigingen ook een voorkeur heb voor klein & kaal. Beetje stevig mag ook. Denk aan Paskal Jacobsen (de inmiddels *snik* getrouwde Blofzanger) en Harry Goldenblatt (echtgenoot Charlotte in SATC).

Ik kon me nog levendig herinneren hoe rot ik me voelde toen Sander begin dit jaar aankondigde dat Pauline zwanger was. Niet omdat Sander de stiekeme liefde van mijn leven is (eh... nee), maar omdat D. en ik toen precies tussen een mislukte terugplaatsing en een slechts-één-kans-ontdooiing in zaten.

Zelf in verwachting zijn heeft de jaloezie op "in één keer raak" mensen niet echt kunnen opheffen, maar ik wilde natuurlijk graag even naar de kleine Jasmijn gaan kijken.

Daarvoor moesten er nog wel cadeautjes meegebracht worden en dat had ik natuurlijk tot zondagmiddag uitgesteld. En zo installeerden D. en familie zich in het zonnetje bij de bloemenmarkt, en klom ik uit de boot over een fietsenrek om naar Scheltema te gaan, die gelukkig de openingstijden van een toeristenwinkel hanteert.

Met keurig ingepakte boeken voor Jasmijn en (eindelijk, hij staarde me al weken aan) Het lot van de familie Meijer in de hand liet ik me vijf minuten later weer in de boot zakken.

D. en onze zwager bekeken het geheel met een vage interesse en vroegen zich in stilte af waarom ik geen bier had meegenomen van de naastgelegen Albert Heijn.

Jasmijn bleek met haar ruim vier weken oud en ruime vier kilo zwaar nog steeds zo ontzettend klein, in mijn ogen in elk geval. Doorschijnende huid, wegdraaiende ogen van slaperigheid en muizengepiep vanwege haar uitgevallen speen.

Met dikke wallen onder hun ogen keken haar ouders aan het begin van de avond het aanwezige kraamfeestpubliek de deur uit. D. en ik namen afscheid, haalden onze auto uit de nieuwbouwzandbak vandaan, reden langs een dode motorrijder die alleen een jas bleek te zijn maar wel voor kilometers file zorgde en bestelden pizza. De oven is wel in huis, maar nog niet ingebouwd :-(

Terwijl D. in de pizzeria met de krant wachtte, ging ik bij Albert Heijn even wat losse boodschappen halen. Ananas, cola, u kent het wel. Achter mij sprak een heftig Duits accent met twee tandenborstels en een tube Prodent mij aan: Do you speak English? Ik kreeg een rood hoofd, zoals altijd als ik word overvallen terwijl ik sta te dagdromen, maar wist er een yes uit te brengen. Do you know where we can find a place to eat?

Ik schoot in de lach, want naar buiten kijkend is het een aaneenschakeling van restaurants in deze toeristenstraat. Maar dat wist zij als vers gearriveerde Oostenrijkse natuurlijk niet en dus vroeg ik beleefd waar ze trek in had. Omkijkend naar de vrienden achter haar ging het aarzelend van pizza?

En weer schoot ik in de lach, vanwege net pizza besteld, en in hakkelend Nederengels maakte ik duidelijk dat ze maar mee moesten lopen naar een nice local place. Buiten gekomen gilde ze in mijn oor Helmut! Helmut! Oehoe! Uhu! Hier! Helmut! Het bleek bedoeld te zijn voor haar echtgenoot, die iets verderop foto's aan het maken was van de etalage van de gesloten bonbonnerie en ietwat hardhorend was.

Bij de Italiaan aangekomen wees ze op mijn buik en vroeg hoe ver ik was. Nog acht weken. Da's al een flinke bump dan! Stomverbaasd en een beetje trots keek ik naar beneden. Totdat het tot me doordrong dat ze dacht dat ik pas acht weken onderweg was. Boehoe.

Tot slot keken we (sans Oostenrijkers) naar Rock Academy en So you think you can dance. De hersenverweking is definitief ingetreden.

Gelukkig nog niet ver genoeg gevorderd om de onzalige dommigheid van Bridget Maaslands Hoe word ik mama in Amsterdam Zuid langer dan een paar minuten aan te kunnen zien. Ik had me stiekem en op een soort sm-manier op dat programma verheugd, maar wie betaalt deze hersenloze barbie annex bakfietsmuts in vredesnaam om hiervan méérdere afleveringen te maken?

+++++

Anderhalve maand nadat we in ons poppenhuis zijn getrokken, begint er echt routine te komen in de ochtenden. Zo weet ik hoe ik de wijk het minst langzaam uit kom, en zelfs welke voorsorteerstrook je het best kan kiezen om één stoplicht winst te hebben.

Ondertussen eet ik mijn sneue ontdooide boterhammen en drink een pakje sap of chocomel. Bij aankomst op Schiphol gebruik ik de wachttijden voor de afrit om even snel te mascaraën.

Eén onverwacht cadeautje van zwanger zijn is: geen acné meer (vaarwel dichtplamuren). Ik durf het bijna niet hardop te zeggen, want wat als het ineens terugkomt, nu, of na de bevalling?

De littekens gloeien nog altijd rood na in mijn gezicht, maar sinds een paar maanden komt er niets nieuws meer bij. Ik weet dat sommige dames juist voor het eerst ooit last van uitbraak krijgen, maar hier hebben de hormonen de boel blijkbaar genormaliseerd. Ben zeer dankbaar.

+++++

Bij de verloskundige vanmiddag klikte het erg goed met de vijfde nieuwe dame op rij. Ze is invalster, maar grote kans dat ik haar in november aan mijn bed tref. Bloeddruk was ok (100/70) en ook mijn tot bloedens toe rug-jeuk hoefde niets raars te betekenen.

Wél was ze de eerste arts (of wat ben je eigenlijk als verloskundige?) die wat langer luisterde naar de hartslag van het meisje, die ze (net als alle anderen) erg hoog vond - op mijn rug gelegen weer ver boven de 160.

Ze vroeg of ik wilde gaan staan, omdat ze vermoedde dat het meisje daar rustiger van zou zijn. Ik voelde een hoop gedraai en geschop, en ook de verloskundige met het ding tegen mijn buik gedrukt schoot in de lach. Pas toen ze weer stil lag, kon er weer gemeten worden, en toen was de hartslag direct richting 140 gezakt. Beter.

Mijn buik is precies op schema voor bijna 33 weken, soepel, genoeg vruchtwater. Ze vermoedt dat ik nogal smal oog omdat ik "naar binnen" draag door mijn sterke buikspieren, waarmee jaren ballet toch ergens goed voor zijn geweest.

En het meisje is al een stukje in mijn bekken gedaald, dus daarmee is de kans kleiner dat ze alsnog weer met haar hoofd boven komt drijven. Over twee weken terug komen, waarbij we het "bevallingsplan" gaan bespreken. Jammer dat D. dan in China zit...

Namen, sluizen en weegschaal

Ik moest zo lachen om jullie reacties de afgelopen dagen, van die arme poes (die ik in het rijtje geheel vergeten was, en die nog dateert van zes verloofdes geleden, en die D.'s moeder met alle plezier mag houden - excuses aan poes én D's moeder) tot het gekift bij het door een sluis halen van je boot.

De boot die inderdaad helemaal thuis hoort op het oudersvannulijstje, vooral als je in Tilburg woont. Met gefiguurzaagde hond met burberrylintje rond zijn nek onder je gehaakte valletje op je met melamine beplakte vensterbank.

Ik wist niet wat ik me met mijn posts op de hals zou halen de afgelopen dagen. Voor de duidelijkheid: *eigenlijk* ben ik diep jaloers op mensen die het geluk hebben niet in de grote stad hoeven te wonen en gewoon (niemand die hem steelt of erop plast!) een 'Welcome' deurmat neer kunnen leggen terwijl ze hun tuinkabouters een aai over de bol geven. Frans Bauer (zachtjes) op repeat op de achtergrond.

Terug naar de Grand Bateau. Ik denk dat ik haar Ophelia ga noemen. Lekker aanstellerig, maar u moet maar denken aan die prachtig drijvende juffrouw van Millais. Als ik ooit 30 miljoen pond over heb zou ik deze Hamletmevrouw uit 1852 graag - zingend, vlak voor haar dood - aan mijn muur hebben.

Nu heet de boot nog Ti.tanic II, getuige de aangeplakte letters op de zijkant. Toen ik het vehikel 'aangaf' bij Binnenwat.erbeheer verklaarde de man bij het loket dat er maar één Titanic was en weigerde onze Grand Bateau onder die naam in te schrijven. Ongevraagd voerde hij met zijn rechter middelvinger BZN (als in: Boot Zonder Naam) in in zijn computer. Tsss.

D. hing ondertussen half ondersteboven in voornoemde sluis terwijl ik voor 16 euro-nog-wat per strekkende meter boot de felbegeerde ja-u-mag-overnachten-in-A'dam-sticker meekreeg. Droogjes riep de breedgeschouderde kerel mij achterna vooral een boekje over varen te kopen, bij de ANWB bijvoorbeeld.

Was het ZO duidelijk dat we GEEN IDEE hadden waarmee we bezig waren? En denkt hij werkelijk dat ik me zou verlagen tot het niveau van mensen die spullen kopen bij een winkel waar alles Human Natu.re heet en in uniseks te koop is?

Gelukkig was het rotweer en konden we een beetje oefenen in/op geheel lege vaarwegen. D. verklaarde dat het gas geven precies andersom werkt als bij een brommer, maar aangezien ik nooit zelfs maar op een brommer heb gezeten, gingen we volledig willekeurig harder en zachter door de Kostverlorenvaart.

We kregen de smaak te pakken en maakten een heel rondje door de stad, daarbij onopzettelijk de foto's verpestend van mensen die vanaf hun rondvaartboot zorgvuldig The Seven Bridges probeerden te fotograferen.

Ik nuttigde een Rennie, en samen deelden we broodjes salami (dat is echt 'onderweg-eten'), sultana's en chocomel. Vanonder een fleecedekentje leek de stad even van ons alleen.

Tot we bijna thuis waren althans, want toen werden we gevierendeeld door alle rondvaartboten en van kou en angst bevroren waterfietsers.

+++++

Ik keek gisteravond naar de eerste aflevering van het laatste seizoen van de Lama's. En vroeg me af wat mensen in hemelsnaam in Hans Klok zien. Is ie permanent stoned, volkomen humorloos en/of gewoon van plastic?

+++++

Een van mijn dierbare collega's vertrok gisteren voor drie weken naar Canada. Ik verblijdde hem met de vliegtuig-tijdverdrijfoptie van proberen een stuk papier meer dan negen keer dubbel te vouwen. Dat lukt echt niet, zelfs niet met vloeipapier.

Tenzij je dit begrijpt en de beschikking hebt over een paar kilometer wc-papier:

Met weer een andere collega rondde ik een zwaar project af - en ik vond de volgende ochtend de ondertekende contracten op mijn bureau, met een paar laatste instructies.

Heftige samenwerking, bedankt. Daar was ik het helemaal mee eens. Totdat mijn kamergenote me erop wees dat er Prettige samenwerking, bedankt stond. Ook waar.

+++++

Nadat wij de tweede naam van ons meisje aan diverse familieleden en kennissen bekend maakten, wisten we vrij zeker dat we de eerste voornaam (en daarmee roepnaam) pas zouden vertellen als de inschrijving bij de burgerlijke stand zo'n beetje achter de rug is.

Niet dat haar tweede naam raar is, maar het is een typische mannennaam - namelijk die van haar opa, die een paar jaar geleden is overleden. En dat vinden mensen maar gek. Alsof er geen generaties mannen rondlopen met Maria als laatste 'doopnaam'. Natuurlijk hadden we een vervrouwelijkte variant kunnen brouwen, maar ik hou niet van knutsel-vernoemingsnamen. Opa heette Cornelis, dus onze dochter heet Linda. Want daar zit ook "li" in, logisch toch?

Of nog beter: de geboorteadvertenties die mijn import-Zeeuwse oma met veel plezier aan mij voorleest. Rianne Martina, we noemen haar Kimberley. Zusje van Ary Corneel, we noemen hem Arie.

Maar goed, niet iedereen vindt onze tweedenaamskeuze logisch of goed en daarom vrees ik (vooraf) de meningen over haar eerste naam. Te populair, te ordinair, te gewoontjes, niet passend bij haar achternaam, rijmt op een scheldwoord. Hopelijk houden mensen zich in als ze er eenmaal is. Want dat soort dingen liggen hormonaal gezien héél gevoelig.

Overigens hou ik de laatste weken mijn hart vast bij iedere geboorte in mijn nabije omgeving. In oplopende ergheid van het risico dat 'onze' vrij vaak voorkomende naam zal worden 'ingepikt': 1) internetkennissen, 2) collega's en 3) familieleden die vóór mij zijn uitgerekend.

Zo dragen binnen D's enorme familie meerdere (achter)neefjes en -nichtjes dezelfde voornaam: veel Ri(c)k en Anne bijvoorbeeld. Dat is niet erg natuurlijk, maar toch wil ik dat ons meisje een eigen naam krijgt.

Toen we gisteren hoorden dat het (4,2 kilo zware) dochtertje van D's neef was geboren, slaakte ik dan ook een zucht van opluchting bij het horen van de namen. Het meisje is vernoemd naar haar overgrootmoeder Edna Sophia, wat anno 2008 Sophia Edan is geworden. Mooi, maar het waren onze namen niet zo snel geworden.

+++++

In het oude huis kregen de eerste twee verhuisdozen het allesomvattende label Kijk uit, niet in opslag, moet mee naar nieuwe huis!

In de doos verzamelde ik mijn Dikke Van Dale en het printerpapier, maar ook rondzwervende dvd's met back-ups, reservesleutels, officiële papieren - van AMC tot UPC, postzegels, onze wekkerradio's, Knielen op een bed violen (waaraan ik toen net was begonnen), mijn fijnste fijnschrijvers, de dvd-speler. En de weegschaal.

Ik sta eigenlijk zelden op de weegschaal - ik heb een 'referentiebroek' waaraan ik afmeet of ik zwaarder ben geworden en dat is meestal afdoende. En zo woog ik al jaren ongeveer hetzelfde, totdat die kleine uitvreter in beeld kwam.

Daardoor was ik toch wel erg nieuwsgierig aan het worden - die broek kan ik allang niet meer aan namelijk. De overlevingsdozen (ja, zo hard bleken ze de afgelopen maanden dus nodig) stonden echter nog altijd verstopt in onze (droge) kruipruimte en zo had ik werkelijk geen idee.

Terug uit Amerika (21 weken) was ik in Hotel Schoonmama drie kilo zwaarder. En nadat D. gisteren op zijn knieën tussen de dodelijke spinnenwebben door was gekropen en onze eigen weegschaal voor me had gered, bleek ik maar liefst vijf kilo aangekomen. In totaal. Dat is anderhalve kilo baby, en drieënhalve kilo ander spek. Zou het los van nog eens Anderhalve Kilo Kapitein veel 'erger' worden in de komende negen weken?

(Ex-)zwangere dames, vertel mij alles over gewichtstoename in de laatste twee maanden van je zwangerschap, maar vooral ook over wat mensen van de door jullie gekozen voornamen vonden!

(Nog) niet-zwangere dames, welke namen moeten het ECHT niet worden voor onze kleine kapitein?

Heur haar is (her en der) al zeven millimeter lang

Mijn ouders, zusje en schoonmoeder-plus-hondje verzamelden zich om half tien bij het echo-o-o-centrum, om daar maanden na de laatste keer een kijkje in mij te laten nemen.

Vanzelfsprekend konden we pas na verhitte opmerkingen over lelijke geboortekaartjes (bij vele honderden aan de muren van de wachtruimte gehangen) en modenamen (ja mam, het wordt een top 50 naam en nee, het is niet de naam die je in gedachten hebt :-)) naar binnen.

De echoscopist keek verbaasd van mijn buik naar de papieren in zijn hand. Klopt het dat je 31 weken bent? Waar zit ze dan?

Ik kon het van hem beter hebben dan van mijn collega's, die tot op de dag van vandaag op me afkomen om (oprecht) verbaasd op te merken: zie ik het goed? Vinnig kunnen ze dan terug krijgen dat ik hoop dat ik geen wcpapier onder mijn schoen heb kleven?

Het meisje had haar arm voor haar gezicht liggen, maar was bijzonder alert: een duw op mijn buik was voldoende voor een verontwaardigde frons en wat gewapper. Niet dat ze haar hand verlegde overigens - ik had niet anders van haar verwacht. Eigenwijs ding.

De highlights:

• Haar hartslag was nog altijd aan de hoge kant: 153 beats per minute, waar 120 tot 160 normaal is. Net zo'n opgewonden standje als haar moeder, ben ik bang.
• Haar voeten zijn nog altijd "enorm", namelijk bijna zes centimeter lang. Ook hier toont zich mijn invloed. Zucht.

 

• Het meisje heeft botoxlippen waar Angelina Jolie zich niet voor zou schamen. De (zelf zwarte) echoscopist zat verbaasd te kijken, en merkte op dat je een dergelijk mondje normaal gesproken alleen bij Surinamers of andere oorspronkelijk-Afrikanen ziet. Gelukkig had (en heeft) D. ook zulke volle lippen***, anders zou ik me ernstig afvragen wát (de van oorsprong Surinaamse) Dr. Feelgood precies heeft uitgevoerd in dat AMC laboratorium :-)

• Het meisje werd opgemeten, en verbaasd werd opgemerkt dat haar benen véél langer zijn dan bij een normale 31-wekige. Alles is relatief bij een totale lengte (nu al) van 47 centimeter, I know. De rest (romp, hoofd) was wel op schema. Lang, dun en lekker, dus!
• Ze heeft een normaal gewicht voor deze leeftijd, namelijk ruim 1,6 kilo. Er komt de komende twee maanden dus nog eens zoveel gewicht bij - en dat terwijl ze al redelijke hamsterwangen heeft. Slik!

• Haar billen zitten in mijn linkerzij geduwd, haar voeten in mijn rechterzij, en haar hoofd naar beneden in mijn rechterlies. En ze is nog altijd enorm beweeglijk - er was eigenlijk geen goede foto te maken. Wel prachtige filmpjes, die ik misschien later nog plaats.
• Ze heeft al een hoop haar op haar hoofd: de langste meten 7 millimeter. Als het zo doorgaat wordt ze net zo'n beauty als mijn zusje, die met een enorme bos haar ter wereld kwam en nog altijd prachtig dikke lokken heeft. Not me.
• Het is een ZO'N MOOI MEISJE! Kijk dat mondje en die neus (haar neusgaten zijn ieder 2 millimeter groot - in de serie totaal relevante informatie). Er zitten in werkelijkheid trouwens twee ogen, waar ze ijverig in zat te wrijven met haar vijf-vingerige handje.

We waren helemaal blij toen we in de belendende horecagelegenheid aan de warme chocomel en appeltaart zaten. Iedereen kreeg ondanks het nee, dank u, voor mij niet slagroom op de gehele bestelling.

Maar het was dan ook feest.

 

*** Ik zocht en vond een foto van D. als baby met zijn vader. Het blijft ZO zonde dat hij zijn pruillipkleindochter niet meer mee kan maken.

28 weken en een beetje

Volgens iedereen D. en mijn ouders loop ik met een holle rug, maar ik geloof niet dat dat in mijn niet-zwangere leven heel anders was.

Mijn rok zit de rest van de tijd overigens óver mijn buik, maar dan zie je alleen dit en gelooft nog niemand "dat er echt iets in zit":

Bonus voor de nieuwsgierige aagjes onder u: de drie keer geverfde vloer. De houtkachel (niet zo'n l*llige nep-schouw met van die überdure gelpotjes, maar een waar de resten vloer in zijn geheel in kunnen), die komt te staan waar ik hier sta, is nog in bestelling.

Ook plinten en een dichtgemaakte kruipruimte staan nog op mijn verlanglijstje. Net als echte bedlampjes, in plaats van een vergeelde woonkamerlamp die voorzichtig balanceert op een keukenfrontje op de wasmand. Je moet wat te wensen over hebben. In ons specifieke geval héél wat :-)

My new best friend, Rennie

Al sinds we op het bed van een ranzige motelkamer een enorme pizza met ansjovis, pepperoni en ongeveer 1,5 kilo mozzarella wegschrokten, heb ik 's avonds regelmatig last van brandend maagzuur. Een heeeeel klein deel van mij verwelkomt dit 'kwaaltje' (wat heb ik een hekel aan het woord) want hoerazwangervolgensboekje, maar voor het overige is het vooral irritant.

Helaas heb ik inmiddels ook last van gaten in mijn direct oproepbaar geheugen: ik kan wel het woord voor 'voeg' terughalen, maar niet voor 'kit'. Ik weet wel dat de echtgenote van een collega Karin heet, maar niet hoe de collega zelf heet. Terwijl ik al drie jaar op en af met hem samenwerk. Nee, niet ZO op-en-af, jullie dirty mind dames!

Ik loop met een niet langer volstaand mentaal boodschappenlijstje door het centrum van mijn tijdelijke woonplaats: tandenborstel voor D., cremespoeling, verjaarskaart, basilicum, kleertjes in de sale bij de Hema, watermeloen, het boek dat voorafgaat aan Terug naar de jungle, postzegels. Check check check.

Maar ik vergat natuurlijk de Rennies, die ik pas een dag later, toen D. me er de ochtend na een zwaar verzuchte nachtelijke plas-excursie aan herinnerde, aan zou schaffen. En echt, ik voel me net een bejaarde, maar het werkt. Wat een Etosplezier voor 4,95 euro.

+++++

Vanochtend vroeg D's moeder wat ik vanavond wilde eten en ik verzuchtte pannenkoeken... Ik heb niets dat ik lekkerder vind dan normaal, het hele pro-augurken en anti-koffiegebeuren gaat aan me voorbij. Maar ik heb wel voortdurend trek. Zelfs om acht uur 's ochtends kan ik bijzonder blij worden van de gedachte aan een ons uitgebakken spek en veel stroop. Dat klinkt viezer dan het is.

En oh ja, bij de Lidl hebben ze geen stroop. Die was ik als ENIGE boodschap bij de verder weg gelegen Albert Heijn gaan halen, maar was ik in tegenstelling tot de niet-noodzakelijke M&M's, zakken soep en frambozen vergeten mee te brengen.

+++++

Als er nu nog een iemand zegt: "Zo, jullie nieuwe huis is nog steeds niet klaar dus. Hoe moet dat dan als de baby er is?" begeleid door een betweterige slash meewarige blik, dan vallen er doden. Veel grrr.

De verstopte riolering is heropend, de kruipruimte is met een gehuurd turbogeval drooggestofzuigd (ik beschouw het verlies van mijn 25 handdoeken-turned-dweil maar als een goed excuus om de 3+1 aanbieding bij de Hema te consumeren), de nooit aangelegde gasleiding heeft ons huis tegen betaling van inmiddels meer dan 2.000 euro eindelijk (bijna) bereikt en we worden niet langer door het N.uon geplaagd over contractverwarring.

Maar vanmiddag brak de (gelukkig buiten ons huis gelegen) waterleiding. Nu kunnen we de wc dus niet meer doorspoelen. En de douche niet aansluiten. En het voegwerk niet afmaken.

We hebben twee lichtpuntjes: in Hotel Schoonmama is het zeer prettig toeven (zoals mijn moeder daarop al zei: zelfs toen jullie klein waren stond jullie eten niet om zes uur op tafel :-)), en we kampen gelukkig (oh, hoe decadent) niet met een tot min-veel geslonken bouwbudget door al deze tegenvallers.

Gisteravond keken D. en ik naar een Brits stel dat hun rijkeluisleven met drie kinderen in Cambridge opgaf voor het verbouwen van een roestige ark-annex-duikschool in Cornwall. Toen het geld op was, was ook hun relatie op. We zagen de parallellen (sans drie kinderen) en gaven elkaar een waarschuwend kneepje.

Van de week belde ik D. met iets dat begon als een blijde boodschap, maar door misverstanden over en weer werd opgevat als de message from hell. Ik stond op de gang te wachten op een collega, en hoorde mezelf tegen D. zeggen: Ik ga nu eerst even naar de brandgang, want daar is niemand, dan kan ik tenminste even tegen je gillen. Driftig ging het van als jij toen dat had gedaan, hadden we nu niet met deze shit gezeten en varianten op deze binnen goed lopende relaties gebezigde platitudes.

We boden na enkele minuten (dat moet je wel doen natuurlijk) onze excuses aan elkaar aan, het aantal decibellen van mijn kant daalde weer en ik zag door de glazen deur dat de collega inmiddels beschikbaar was. Ik had mijn vraag nog niet aan de beste kerel voorgelegd, of er stapte een woest kijkend, mij volledig onbekend vrouwspersoon binnen. Haar legging stak onder haar polyester tuniek uit, de neuzen van haar ballerina's versleten tot aan het nepstrikje. Of ik 'dat' was geweest, in de brandgang. En of ik me realiseerde dat haar kamer aan het trappenhuis grenst en dat ze alles woordelijk kan kunnen verstaan.

Ik weet dan nooit wat ik moet doen of antwoorden. What would Jesus do? Ik zei natuurlijk sorry en nee niet gerealiseerd, maar eigenlijk dacht ik: ga lekker even koffie halen als je er last van hebt, en voor mij graag een thee-zonder-iets, of klop even op de glazen deur en doe wat anti-kipfilet-bovenarmtraining middels het wereldwijd geaccepteerde gebaar voor effe dimmen graag. Maar achteraf verhaal komen halen? Doos.

+++++

Andere ergernissen. Dacht je dat je alle standaard domme opmerkingen en adviezen wel had gelezen in Denise's Open Zenuw, maar zwangerschap brengt weer een heel nieuw assortiment.

Weet je zeker dat er wat inzit? Daarbij wijzend naar mijn inderdaad nog altijd bescheiden, maar duidelijk niet langer iets te veel gegeten buik. Liefst met drie giechelende collega's ernaast. En dan allemaal verhalen over hun tientallen kennissen die ook allemaal 23 weken zwanger zijn, maar al bijna ontploft zijn.

Of, als ik me even vergis en het mezelf toesta dat ik in het openbaar wat van mijn dromen voor mijn meisje prijsgeef. Er wordt nooit meegegaan met wat je zegt, maar daar is ie weer, die meewarige blik en dat gaat allemaal heel anders als je straks moeder bent. Vanzelfsprekend begeleid door irrelevante verhalen over inmiddels puberkinderen. Gaap.

+++++

Regelmatig bloggen blijft lastig, bij gebrek aan eigen computer (stond in berging, en is nu per ongeluk onbruikbaar gemaakt door D.). Moet dan mijn MacBook gebruiken, en daar staan mijn foto's niet op en ik kan na anderhalf jaar klooien nog altijd niet wennen aan de interface. En de muis is zoek. Denk ik.

Op mijn werk staat natuurlijk ook een pc, maar om de een of andere vage reden verwacht mijn baas dat ik die inzet om Worddocumenten, Powerpointpresentaties, mailtjes en urenstaten te vullen. Hoe kinderachtig.

Tja, baas. Na het hele gedoe met Bazen en Ex-Bazen, hebben we eindelijk een nieuwe baas van ons team. Het is Rene geworden. Mijn grote vriend. Niet eerder was ik zo blij dat ik in oktober met verlof mag. De neiging mijn afwezigheid te rekken tot zijn proefjaar afloopt is groot, Jasmino's goede advies ten spijt.

+++++

Er zitten zoveel potentiele blogs in mijn hoofd. De heerlijke avond met mijn broer, onlangs, toen D. met mijn broers vrouw naar Radiohead ging, en wij niet. Eindelijk Sex and the City film gekeken met vriendin, en dwars door de uberhippe menigte naar buiten, niet doorhebbend dat mijn broek vrij zicht gaf op mijn string, want knoop en rits tijdens de voorstelling open. Mijn aanstaande 34e verjaardag.

Ons eerste 'kinderfeestje' ooit, eergisteren, gegeven door ouders die een cafe afhuurden, en waar D. en ik bedeesd onze ingepakte Duplo-brandweerwagen op een stapel andere cadeaus legden, terwijl de 1-jarige-jarige-job krijsend op de vloer bonkte.

Mijn 'enorme' borsten, die groeiden van een rasechte AA naar een zowaar gevulde B (help me herinneren het Liveradrama te verhalen). De onverwachte barbecue van afgelopen zondag, waarbij we voor mijn ouders' 35e huwelijksverjaardag (hoe heet zoiets) een potje Peppadews meebrachten. We zijn ZO gul :-)

+++++

Spannende dagen voor C. (haar meisje gaat relatief goed, maar er blijft natuurlijk een levensgrote maar), N. (tweede echo, ditmaal graag met kloppend hartje!), B&D (test, test!) en voor Maike die vandaag positief testte! Mijn schuldgevoel naar J & P (te M., ja, jullie), die ik graag snel weer wil zien. Dit is totale geheimtaal voor degenen die geen uitgebreide lijst bij te houden blogs hebben, maar weet dat ik aan jullie denk.

+++++

Een oom en tante van D. waren vanavond even op de koffie (wat een geweldig gebruik is dat toch, ook al iets dat nooit eerder in mijn systeem zat) en vertelden over hun voor de tweede keer zwangere dochter. De eerste keer was al geen feest (wel een mooi zoontje), maar ze werd (te?) snel weer zwanger en nu is ze al sinds de derde maand thuis van werk vanwege bekkeninstabiliteit en andere toestanden. Gedoe met geen thuiszorg kunnen krijgen. Ik huppel er tot nu toe fysiek doorheen, en kan me er maar weinig bij voorstellen.

Tegelijk begrijpen zij niets van de impact die moeilijk zwanger kunnen worden op de rest van je zwangerschap heeft. Dat je steeds mee blijft leven met anderen in dezelfde situatie. Dat "als je straks een tweede kind hebt" overkomt als een stomp in je toch al gevoelige maag. En dat er iedere dag wel een moment is waar je jezelf in je hoofd naar totale paniek kan praten, omdat je nu zoveel beter weet wat er allemaal mis kan zijn/gaan met de baby in wording.

En zo lig ik dan op de bank, niet omdat ik moe of misselijk ben, maar omdat ik het meisje al in geen uren heb gevoeld. D. moet er naast komen zitten, zijn warme hand op mijn blote buik, net zo lang totdat we tegen elkaar zeggen: voelde je dat?! En ik weer een paar uur vooruit kan.

De 20 weken echo

Het is maar goed dat Kapitein Iglo ook in het AMC een meisje bleek te zijn (alvast met terugwerkende kracht mijn excuses aan mijn dochter voor het publiekelijk tonen van haar private parts, die u hier van onderaf mag bekijken)...

... want anders was al dit roze goed voor niets geweest. Overigens vindt D. die linkerslofjes net tapijt in een goedkoop hotel en hij kan ook niet zoveel met de bloemige tuniekjes met bijpassende broekjes en leggings. Ik wel :-)

De balans is later in de vakantie gekomen, toen we bij Ralph Lauren (het was sale! ik ga echt geen 34,95 dollar uitgeven aan een polo in maat 56!), Baby Gap en de Babies R Us nog flink wat donkerblauw en bruin hebben ingeslagen.

D. heeft zich sterk gehouden: slechts een enkele keer ging hij wel even buiten wachten maar neem je tijd ik lijd in stilte, de andere 23291 keer dat ik ergens naar binnen dook, kwam ook hij met capuchontruitjes en stoere t-shirts aanzetten.

En we hebben een Baby Björn (draagzak) gekocht, nadat D. zich - in eerste instantie moeilijk kijkend - enthousiast door mij in diverse harnassen had laten hijsen. Ik vond het - hoe cliché ook - heel ontroerend, mijn kerel in de voorbereiding.

+++++

Mijn gedachten waren gisteren bij C. (op haar vorige blog is ze persoonlijk lastig gevallen door allerlei anonieme gluiperds, dus ik laat haar naam en blog hier even achterwege), die maandag de zekerheid heeft gekregen dat het niet meer goed kan komen met haar nog ongeboren zoontje, dat bijna net zo oud is als onze Kapitein.

Ik reed terug naar Schiphol na onze echo en genoot van mijn klittende haren door het open raam, de wetenschap dat er mooie fotootjes in mijn tas zaten, The Cardigans met een van mijn favoriete nummers aller tijden op de radio en lauwe sinas in mijn bekerhouder. Maar de tranen stonden in mijn ogen.

Naweeën van onze heerlijke vier weken samen, zonder afleiding en zorgen; opluchting over de echo met de geruststellende resultaten van die ochtend; eindelijk durven vertrouwen dat D. en ik echt een baby verwachten dit najaar. En verdriet om het pijnlijke proces waar een lotgenote en haar gezin doorheen moeten, iemand die ik niet eens 'ken'.

+++++

We waren vroeg vertrokken uit de Groene Hartstad waar D's moeder woont, angstig dat een drukke A2 ons weer eens zou doen hollen over een overvolle AMC parkeerplaats. Grinnikend ploften we (dus) ruim 20 minuten te vroeg op het plakkerige wachtbankje neer, hete koffie en een verse Metro bij de hand. Te vroeg. Wij! Nog verbazingwekkender was dat we meteen werden binnengeroepen en daardoor op de oorspronkelijke afspraaktijd alweer bij de parkeerautomaat stonden.

De supervriendelijke gynaecoloog (weer een nieuwe!) begon bovenaan, bij de nu nog bestaande holtes in de hersenen, die zich zelfs in het jaar na de geboorte nog zullen vullen met nieuwe cellen. Neusbotje ja, doe die duim eens uit je mond ik wil zien of je geen hazenlip hebt goed zo. Haar hoofd is groot, ben je soms al verder dan 20 weken? Bijna 22? Oh ja, dan klopt het wel.

Bijzondere echo was het, alsof er een zonnetje naar binnen scheen. Alweer veel getrappel en gezwaai, zodat ook deze arts opmerkte dat het wel een energiek kind is. Nog altijd een teken dat ze het naar haar zin heeft! Soms duwde de arts wat hard op mijn buik met het echoding en zag én voelde ik onze dochter terugschoppen. Net goed :-)

De ruggengraat was wat moeilijk in beeld te krijgen, omdat de Kapitein blijkbaar met haar kont achter mijn schaambeen geparkeerd lag. De gynaecoloog bonkte en duwde wat, maar zonder resultaat. Ik vroeg of ik zelf even moest springen of op mijn kop staan (niet dat ik dat kan, maar ik gokte er maar op dat ze niet bevestigend zou antwoorden). Je kan even je billen omhoog doen en dan schudden. Ik schoot in de lach, maar *u vraagt, wij draaien* en daar schoot het meisje omhoog. Ja, ook het staartbeen is aangelegd.

Na een tochtje langs maag, nieren (wat urine in het nierbekken, maar dat was niet erg, of juist goed, nou ja, geen punt), hartje en andere vitale organen waar vloeistoffen op de correcte locatie in- en uitgingen kwam ze uit bij de voeten.

Hé. Ze heeft wat ruimte tussen haar grote teen en de volgende teen. Alsof het afgesproken was, keken we alle drie tegelijk naar mijn blote voeten die nog maar een beetje grijs waren van een maand op slippers lopen aan het eind van de behandeltafel. En zagen precies hetzelfde als op het scherm: lange tenen (oh ja) met wat ruimte tussen de grote teen en de rest!

'Apenvoeten,' noemt D. de mijne, en nu krijgt ie een dochter met dezelfde wonderlijke eh... afwijking. Welja, ik vind het zelf best handig dat ik altijd dingen van de vloer kan oprapen met mijn voeten. Maar ik kan me voorstellen dat hij de eerste keer wat vreemd opkeek toen ik hem per voet een gevallen pen terug overhandigde :-)

Yo no soy marinero... soy capitan!

In de wachtruimte van het echocentrum hingen honderden geboortekaartjes: hoop bekende Nederlanders, hoop Rosalies en Duco's als ouders. Ik las de ene na de andere leuke jongensnaam en vreesde ineens voor een dochter. Qua namen. Alles aan die muur was nepstoer, geforceerd hip, bizar gespeld, tuttig of gewoon aanstellerig.

De echomeneer stak een verhit hoofd om de hoek en meldde dat het echt niet wilde met de dame op zijn tafel: ze had al een rondje langs de IJburglaan gelopen, had gesprongen en gehoest, maar het kind in haar boek hield zijn (of haar hahaha) benen stijf over elkaar. Hij ging het nog een half uur proberen, en in de tussentijd leek het dokter Pap.a (ja, dat is dus echt zijn naam!) het beste als D. en ik de aanstaande grootouders en het hondje van schoonmama meenamen voor een kop koffie next door.

Op het moment dat de dubbele espresso's (ik nam geen risico met slapende eigenwijze foetussen) en appeltaart (suiker! wakker worden daarbinnen!) besteld waren belde de assistente dat we toch al terecht konden.

Het hele gezelschap mocht de zwartgeverfde kamer in, met nog eens honderden kaartjes aan rekken aan het plafond, een ventilator op een bureau en in het midden een lcd MEGA scherm bij wijze van bioscoop met levende beelden. Ik ging op het krakerige papier liggen en was op trots op mijn goede voorbereiding, schaambeentechnisch gezien, want had zowaar ondergoed zonder loshangend elastiek gekozen.

De arts grijnsde om de alweer beweeglijke kapitein en ging - wijs geworden door het vorige onsuccesvolle stel - direct op zoek naar nou ja, dat wat al dan niet tussen de benen van de kapitein zat. Hij zuchtte opgelucht bij het zien van een koppeltjeduikelende kapitein en tikte...

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

100 % MEISJE!

Hij vervolgde bij wijze van uitleg (geruststelling? ongewenste details?), met zijn muis over het scherm dwalend: Ik zie hier de ene lip, en daar de andere, zien jullie dat?

De oma's gaven een gilletje en mijn vader grijnsde breed. D. plantte een blije zoen op mijn bovenarm. En ik? Ik moest even slikken bij de gedachte. Even afscheid nemen van een jongetje, en meteen full force het meisje in mijn buik omarmen.

De arts maakte er een compleet feestje van: zeker twintig minuten kregen we een deels 3D-tour door mijn buik, alles weergegeven op het bioscoopscherm. Het loodgieterswerk is goed gedaan was zijn samenvatting van hartkamers- en boezems op de goede plek (met geluid links en rechts), met urine gevulde nieren, met vruchtwater gevulde maag.

En die extreme beweeglijkheid, eigenlijk al vanaf de eerste AMC-echo, duidt blijkbaar op voldoende voeding en goed aangelegde spieren en zenuwen. Heb haar vaak voelen kriebelen de afgelopen dagen en weet nu wat ze met haar hele 170 gram uitspookt daarbinnen. Dag meiske!

Ik was en ben zo gerustgesteld, over... nou ja, alles.

Een puntje van 'zorg' :-) Haar voeten zijn bij 17 weken al twee centimeter groot. Blijkbaar haar moeders schuiten geerfd, in plaats van de (voor mannen) delicate maat 41 van D.

+++++

Met z'n vijven (en de hond, jawel) reden we terug naar het nieuwe huis, dwars door een bizar druk Amsterdam. D. en ik belden vanaf de achterbank om de beurt met (schoon)zusters, broertjes, oma en ik sms'de bijna live meelevende vriendinnen. We bubbelden gewoon!

Terwijl mijn vader en schoonmoeder verder timmerden en verfden aan het nieuwe huis, vertrokken D. en mijn moeder naar het oude huis voor verdere leegruiming en schoonmaking. En ik reed naar Schiphol, om te zien of de avondvergadering van het bestuur van mijn bedrijf leidde tot vaststelling van het werk waar ik een half jaar mee bezig ben geweest. Krijg ik mijn miljoenen voor mijn project of niet? Ofwel: kan ik mijn team zinvol aan het werk zetten tijdens mijn Amerikareis? Yay! Gelukt!

Plus zoenen en geklop op mijn rug van de collega's vanwege de kleine kapitein, die ook met schattige gehaakte vestjes best een schip op koers kan houden. Dus.

+++++

Gisteren moesten we het oude huis opleveren, en de avond tevoren waren we tot laat bezig met opruimen en stapels maken voor kringloop, vuilstort, verhuizen naar D's moeder en mee naar nieuwe huis.

Pas tegen middernacht arriveerden we bij de garage van D's moeder, waar afgelopen weekend ook al zoveel naartoe was verhuisd. Ik moet deze zomer echt nog een keer terug om al die al van drie huizen meeverhuisde dozen met opschriften als 'van bureau geraapt, nog uitzoeken' door te werken.

Ik had echt enorme honger, maar geen benzinestation in zicht. Bij Breukelen staat een Van der Valk langs de A2 en tegen al mijn niet-assertieve principes in liep ik in mijn verfkleding en vette piekharen de chique nachtbar in. In de duistere ruimte zaten verspreid in kleine groepjes dikke Duitse en Italiaanse zakenmannen, hun stropdas losgetrokken, diep weggezakt in de lage fauteuils, de whiskey voor zich onaangeroerd. Bij de bar werden de glazen opgewreven, klaar voor een lange nacht.

Nee, de keuken was al dicht, maar ze wilde best even kijken of ze er nog iets te eten kon vinden. En daar verscheen de blonde opgewekte twintiger met een bordje met twee bollen, twee plakken kaas en een schoteltje boter. Betalen hoefde niet. Ik snelwandelde de lobby uit; gierend van de lach en met het water al in mijn mond stortte ik me met twee gesmeerde broodjes bij D. in de verhuisbus.

+++++

De volgende ochtend brachten we nog een lading spullen naar het nieuwe huis en deden we een poging het oude huis helemaal aan kant te krijgen voordat we de oplevering om 13.00 uur moesten doen. De race tegen de klok verloren we: op het moment dat ik een bizar vastgekleefd badmatje met een plamuurmes van de badkamervloer probeerde te wrikken stond de woningbouwverenigingmeneer al voor de deur.

Ik riep D. toe snel het licht in de badkamer onklaar te maken, zodat het vastgelaste rubber van de mat minder zichtbaar zou zijn. Het was niet nodig: de mislukte makelaar (ook al strak pak en witte tanden, maar het interesseerde me he-le-maal niets) zeurde iets over een handdoekrekje dat we in de keuken hadden laten hangen. En was totaal beledigd dat we het niet aan hadden gedurfd om de vloer te laten liggen, ter overname voor de volgende huurder. Als die niet betaalt, zijn we of onze vloer kwijt, of moeten we hem alsnog (laten) verwijderen.

Terwijl ik nog strijd voerde over de (op maat gemaakte) luxaflex die we van zijn collega mochten laten hangen, maar waar hij moeilijk bij keek, liep het huis al vol met kijkers. Lekker handig gepland, en dat terwijl we expliciet hadden gevraagd om geen bezichtiging terwijl we nog bezig waren.

D. was nog iets aan het dichtplamuren boven, en de hockeymeisjes met hun tandartsvriendjes stapten met dedain over mijn tas en laptops heen, misprijzend kijkend naar de lange trap. Toen ik zo'n parelketting hoorde klagen over het dakterras op het zuiden, dat op het westen toch fijner was geweest, knapte er iets in me. Ik vroeg of we de sleutel nog even konden houden, opdat we later - zonder publiek - de laatste zaken schoon en heel kunnen maken. Weg daar.

Wat ben ik blij van huurhuizen af te zijn. Die ruim 900 euro netto die we iedere maand overmaakten zal ik met veel plezier inzetten voor ons eigen poppenhuis. Waar ik bij verkoop zelf besluit wie ik binnenlaat en wat ik laat hangen.

+++++

Ik had het vanmiddag zo koud in het nieuwe huis, zonder verwarming, douche, wc, keuken, vloer, dat ik met laptop en al naar het cafe op de hoek ben gevlucht. De aannemers en D. waren nog druk met tegelen, spotjes inbouwen en verven - niet veel dat ik kon doen, bij gebrek aan in te richten huis.

Het Macje hier dus in een stopcontact geplugd, ieder half uur een vers kopje thee, lekker mijn Bloglines bijlezen. Alleen wordt er hier zoveel gerookt, totaal ranzig. Ik zal zo blij zijn als we terug zijn uit Amerika en ik wij gewoon rookvrij kunnen borrelen.

De laptops gaan overigens niet mee naar de overkant, hebben D. en ik afgesproken. Tijdens eerdere rondreizen blogde ik wel, maar dat is zo onrustig, iedere keer langzaam door woonwijken rijden op zoek naar een sukkelige appartementbewoner die zijn draadloze internetverbinding niet heeft beveiligd en dan snel mail checken en een stukje schrijven voor thuisfront & geschiedschrijving.

Kortom: u hoort van ons, maar mogelijk pas later. En een beetje korter. En zonder foto's. De prioriteit ligt nu bij het aanschaffen van prutserige jurkjes en maillotjes, en zo. Zucht. Blije, moeie zucht.

Verloskundige (deel 2) & Febo

Die verhuislift moest natuurlijk ook nog terug naar Den Haag. Maar dat kon pas nadat we alles bij het nieuwe huis hadden uitgeladen, hadden gegeten met de enige verhuishulp die na het versjouwen van wasmachines en dozen vol boeken nog niet ter aarde was gestort én de vrachtwagen terug hadden gebracht.

Vriend V. leende ons voor de tocht naar Den Haag zijn snelle bolide met airco, verwarmde stoelen, TomTom (nou ja, zo'n ding met een pratende juffrouw in elk geval) en zelfdenkende koplampen. En een trekhaak, maar die moest er nog wel 'even' aangezet worden.

Om half elf reden we vanwege verhuislift-verboden-voor-snelweg via Geuzenveld, Halfweg, Haarlem (verkeerde afslag), Vijfhuizen, Nieuw-Vennep, Lisse, Noordwijk en Wassenaar naar het industrieterrein waar we de verhuislift achter konden laten. We hielden elkaar wakker door vals mee te zingen met Sky Radio, voor een enorm bedrag Red Bull te kopen en te ruzieën over of de N206 nou echt als een weg door de duinen aanvoelt of niet.

De sleutel van de lift dropten we bij mijn ouders (die tegen mijn instructies in op waren gebleven), we dronken loeihete koffie, ik at een schuimpje en sliep van mijn ouderlijk huis tot dat van onze vriend in Amsterdam. Waar we de auto's weer om moesten ruilen, middels een ingewikkeld systeem met pasjes voor zijn parkeergarage waar je eerst de ene auto uit moet rijden etc.

Om half drie waren we thuis. Om om acht uur weer wakker te schieten, want de sleutels van de verhuiswagen moest nog worden ingeleverd. Daarom ben ik nu, om vijf uur 's middags, een totale zombie.

+++++

We waren aan de vroege kant en verveeld bekeek ik de spiegel met daarop de namen van de versgeborenen en hun moeders in de verloskundigenpraktijk.

Emma, Kersje, Wiesje, Lucia, Chiara, Sofya, Roelli, Narjis, Lisa, Layra, Nina, Iris.

Youri, Takoa, Joris, Maurits, Yuen, Noa (zonder h), Youri, Petrus, Lou, Lucky, Olaf.

Kersje? Ja, dat stond er echt. Arm, arm kind.

De verloskundige die vorige keer onze intake deed stelde zich aan ons voor. Ik mompelde dat we elkaar al hadden ontmoet en D. - beleefd als altijd - lachte u ziet natuurlijk ook iedere dag nieuwe gezichten.

Bloeddruk goed (110/60, of klinkt dat heel raar?), de SEO (uitgebreide 20 weken echo) mét cervixmeting (zonder mijn internetdames had ik niet eens geweten wat dat is!) kunnen we in het AMC doen, in plaats van in de lokale echokliniek en over zes weken terugkomen. Twee-en-twintig-weken ben ik dan!

Natuurlijk vind ik mezelf en de agenda voor de komende tijd reuze interessant, maar ik wilde nu wel eens dat hartje horen. Ga daar maar achter het muurtje op de tafel liggen en zorg dat je buik tot je schaambeen vrij is.

Eh? Schaambeen? Alles voelt bottig in die contreien en ik kon geen niet-uitgelubberd ondergoed vinden in de verspreide verhuisdozen dus ik trok de boel voor het gemak maar tot mijn dijen naar beneden. Ach, ze zal als verloskundige wel eens vaker blote dames hebben gezien, toch?

In een spiegel mag ik meekijken naar mijn eigen witte lijf zonder onderbroek. Mijn buik is plat. Ineens vraag ik me af of er wel echt iemand woont daar. 's Nachts denk ik soms gekriebel te voelen onder mijn navel, maar dat gaat vaak naadloos over in rammelende darmen.

De verloskundige klopt van onder mijn borstbeen richting mijn navel. Je navel zit precies tussen je borst- en je schaambeen! Het voelt als een vaag compliment, iets dat een kikkeronderzoeker over zijn favoriete soort zegt, maar liever hoorde ik iets over mijn inmiddels enorme boezem (van AA naar zeker A!) of mijn sokken (twee dezelfde! dat mag deze dagen een wonder heten!)

Hoor je dat? Hier is het hol (vk klopt niet op bovenkant van mijn hoofd, maar net boven mijn navel - red.) en hier niet. Daar zit dus je baarmoeder. Je bent nu ruim 16 weken toch? Afgaand op de grootte had ik 17 of 18 weken gezegd. We gaan even luisteren naar het hartje, maar het kan even duren voordat ik 'm heb. Oh nee, daar is ie al.

En voor het eerst hoor ik het hart van dit nieuwe mens kloppen, 151 beats per minute, alsof ie net de trap op is gehold. Ik lees van andere stellen die elkaar in de armen vallen en tranen met tuiten vergieten. D. merkt grinnikend op dat het lekker spookachtig klinkt, met al die ruis en gruis en dat was ook ongeveer het enige gevoel dat ik erbij had. Plus een inimini beetje opluchting dat ie het nog doet.

D. heeft nog een deadline, dus we gaan snel terug naar huis, maar niet zonder eerst nog langs de parketboer te gaan om een zooi overbodige lijm terug te brengen (60 euro per emmer! vermengd met goudgruis?) en bij de Gamma ruzie te maken over helemaal witte muren of iets met crème zodat het subtiel contrasteert met het balkenplafond. Ik maak D. uit voor meisje en hij zegt nou en.

We rijden richting zuiden als D. iets aanwijst langs de weg. Is it a bird? Is it a plane? Ik zie alleen maar kroketten verse jus voor een euro en rij zonder nadenken de stoep op. Mijn eetlust is weer helemaal terug :-)

Knielen in een bed violen

"Het zal wel lang gaan duren voor je aan de beurt bent, want het is typisch maandagmiddagdruk. Neem maar een boek en wat te drinken mee," aldus de verloskundige die gistermiddag een spoedecho voor me regelde in het AMC.

Na de colposcopie en de biopsie van vrijdag wist ik dat ik er sprake kon zijn van wat nabloedingen, dus toen er zaterdag en zondag bergen slijm en bruin bloed verschenen maakte ik me verder niet druk. Been there, done that. Gistermiddag op kantoor echter, minuten voor de kennismakingslunch met de Nieuwe Baas, was er rood bloed.

Alhoewel ik wist dat het met vrijdag te maken moest hebben, schrok ik me toch wezenloos en belde de verloskundige. Hoe stoer ik mijn verhaal ook begon, na een halve minuut schoot ik vol en kwam alle spanning eruit. De verloskundige nam geen risico en stuurde me terug naar het ziekenhuis.

En zo vond ik mezelf eerst terug in de nieuwe Hema in de buurt van mijn werk, waar ik in een jachtige koopbui Hemaworst (handig, dan hebben we alvast een avondetenbeginnetje!), een zooi tapas (voor als D. geen zin heeft in stamppot! ik denk ook aan alles!) en broodjes-vanwege-gemiste-lunch haalde. What was I thinking?

Bij een boekhandel wilde ik een pretentieloze Bouquetreeks halen, maar kocht ik The last lecture (de - werkelijk gegeven - afscheidsrede van een universitair docent die aan een vergevorde kanker lijdt), The Gravedigger's Daughter (het relaas van een vrouw die de ontberingen in een straatarm gezin op een begraafplaats overwint) en eindelijk, ik ben waarschijnlijk de laatste Nederlander die het boek nog niet heeft gelezen: Knielen op een bed violen. Die titel, en dat terwijl ik al niet graag over een grasveld loop, uit angst van alles aan madeliefjes en (baby)mieren dood te wandelen. Lekker opbeurend allemaal, zucht.

Anyway, dat laatste boek mocht mee naar het AMC, waar ik inderdaad een tijd moest wachten tot ik aan de beurt was, tussen Surinaamse tienermeisjes die hun baby's tegen hun opnieuw dikke buik gedrukt hielden, in bijzijn van luid kakelende zussen, moeders en oma's. Mannen zijn er nooit bij.

Toen ik uiteindelijk in de spreekkamer zat, werd de arts opgepiept, of gebeept, of whatever. En kon ik voordat hij terugkeerde van wat hij "een lastige patiënt" noemde nog 15 pagina's lezen over een broodmager mishandeld jong wier moeder in deel 1 al onder de groene zoden verdwijnt.

Om een nu al lang verhaal kort te maken: ik ben van binnen blijkbaar een beetje kapot geknipt en geroerd, dus er waren wat bloedingen en stolsels te zien (jammie). Maar een driesecondenecho (daarvoor bent u toch gekomen?) liet een letterlijk springlevende kapitein zien. Gelukkig.

+++++

Afgelopen zondag waren D. en ik was D. bezig met het voor de tweede keer verven van het balkenplafond (foto's interessant?) en haalde ik wat frisdrank en koekjes bij de bijna-altijd-open-Albert-Heijn op de hoek. Onderweg zag ik de meerkoet die in een wat morsig bootje haar nest had gemaakt, met daaronder zeker drie piepende roodhoofdige jongen, waarvan alle toeristen (en ik) foto's maakten.

Vrolijk wandelde ik met het verhaal in mijn hoofd terug naar het nieuwe huis, terwijl een normaal ogende dertiger, type overjarige student, me op een fiets inhaalde. Hij draaide zich in het voorbijgaan naar me om en zei doodkalm maar met een vies gezicht: ieuw... acné. En vervolgde zijn weg.

'Vroeger' was het reden geweest om me de rest van het jaar op mijn kamer te verstoppen met een boek, en me alleen tijdens het eten en (met een zwaar gemoed) op school te vertonen. Denkend dat ik nooit een vriendje zou krijgen, laat staan een Belangrijke Baan waarvoor Uiterlijk belangrijk is.

Nu weet ik beter, want ik heb de leukste man op de wereld, en een Goede Baan waarvan ik wéét dat mijn uiterlijk belangrijk is, dat zelfs moet inzetten als ik het niet red op argumenten, of op het mannelijk plan B, namelijk de hardste of zwaarste stem aan tafel. En dat werkt, ik ben voor collega's en opdrachtgevers meer dan mijn huid, merk ik.

Maar goed, dat neemt niet weg dat ik even flink van slag was. Nee, ik had geen enkele make-up op, en mijn haren waren in een slordig staartje gebonden, met misschien wel wat plafondverf erin. Maar het is echt niet alsof ik met een geel-rood pulserend maanlandschap rondloop, en zelfs al was dat zo: hoe lomp is het om zoiets te zeggen?

D. reageerde zoals alleen mannen met een oneindig zelfvertrouwen dat kunnen: ach, klein pikkie zeker. En dan spijt het me altijd zo dat ik dat niet terug heb kunnen kaatsen: ieuw, klein pikkie. Nu kon ik alleen maar verbaasd kijken of ik het écht goed gehoord had. Maar het doet me goed dat ik tegenwoordig voldoende vertrouwen heb in mezelf én de mensen om me heen. Dat ik me niet echt meer laat kwetsen. 

+++++

Ik wil zoveel schrijven, maar ben zo moe. De laatste week werk waarin ik niets ga afkrijgen en dus volgende week tóch nog twee keer terug zal gaan; mijn eigen gynaecologische toestanden; de dit weekend geplande verhuizing die nog strakker gecoördineerd moet worden; de vakantievoorbereidingen; het moeten ophalen van de inmiddels binnengekomen keuken, maar ook van de verhuiswagen en de verhuislift (die nergens in Amsterdam meer te krijgen was en dus uit Den Haag komt); de vloer die nog gelegd moet worden; de wc en douche die nog geïnstalleerd moeten worden; alles wat er nog in het oude huis moet gebeuren: het zorgt ervoor dat ik zowel op kantoor als thuis nauwelijks tijd vind om hier even een half uurtje 'bij' te tikken.

Gelukkig is het ergste volgende week deze tijd (hopelijk) voorbij en kan ik genieten van het strakke stucwerk dat gisteren en vandaag is gedaan. En van mijn nieuwe haar woensdag, dat ik zoals dat een zwangere vrouw betaamt even flink laat (kort?)wieken. En van de foto's van de pretecho donderdag, die met een beetje geluk wat extra geheimen prijsgeven...

+++++

Tot volgende week verdwijn ik door alle toestanden even van de radar: ga maar uit van geen bericht, goed bericht, verhuisbericht!

In de tussentijd word ik conform de regels :-) graag verblijd met jullie gokjes op jongen/meisje en een geboortedatum voor de kleine kapitein. Over dat eerste gokje zal ik jullie hopelijk volgende week donderdag uitsluitsel kunnen geven!  Roept u maar!

Colposcopie

Heb even niet zo'n zin in uitgebreide berichten. En jullie ook niet, geloof ik :-(

De colposcopie naar aanleiding van het 'foute' uitstrijkje verliep zoals te verwachten ongemakkelijk en soms uitermate pijnlijk. Toen ze na 20 minuten nog bezig waren met knippen, schrapen, eendenbekklapperen en met reuzenwattenstaven ronddraaien, sloot ik mijn ogen en trok me terug.

Mijn handen lagen zo breed mogelijk over mijn buik en D. stond gelukkig naast me om zo nu en dan te laten weten dat ik niet alleen was. En om naderhand verslag te kunnen doen, want hij heeft het gebeuren uitvergroot op het scherm kunnen (en willen) volgen.

We moeten ons voorbereiden op een telefonische uitslag van de biopsie over bijna drie weken, een vervolgonderzoek met 32 weken zwangerschap (half september), en mogelijk na de bevalling een operatie om alle foute cellen weg te halen. Dit is overigens allemaal uit voorzorg (mamma, oma): er is volgens de artsen geen reden om aan te nemen dat er sprake zou zijn van kanker, zelfs niet in een voorstadium.

De co-assistent en de grote baas (dames) hadden de stemming er samen goed inzitten, terwijl ze tegen D. en mij vriendelijk en professioneel waren. "Als het niet meer gaat moet je het zeggen hoor. Ik ga nu alleen over je baarmoedermond, niet wat er aan vast zit."

Ik grinnikte dat het wel ging en keek omhoog naar een tegen het plafond geschroefde Cézanne. Vooral niet luisteren naar hun conversatie, die liep van: Mooi blauw, zo'n baarmoedermond tijdens de zwangerschap. Maar ook gekantelde baarmoeder, korte cervix, mozaiekpatroon, witte schotten, hier zie je mooi de verkleuring van de afwijkende cellen.

Ik wilde alleen maar dat de kleine kapitein er geen last van zou hebben. De geruststelling klonk al snel: Je baby zit hier wel vier centimeter vandaan, dus niets aan de hand. Alles is relatief, inderdaad.

Dag rust - of waarom je sommige brieven gewoon opgeopend moet laten

Ik had donderdag zó lang doorgewerkt dat er alleen nog maar zaken overbleven waarvoor ik wist dat het dinsdagprojecten zouden worden, en geen vrijdagbesteding. Lekker thuis dus, om eindelijk te beginnen met het inpakken van de reeds bestelde & gearriveerde verhuisdozen.

Mijn hele universiteitsarchief is naar het oud papier gegaan, maar dan nog is het bijna een doos per plank. En boeken zijn makkelijk om in te pakken... Ik durf niet eens te denken wat er allemaal in de fietsenberging én de inpandige berging staat.

+++++

Nadat 's ochtends de in korte broek en hemdje gestoken meneer van Moeders voor Moeders mijn verzameling plas had opgehaald, kregen we wederom bezoek. Nu wil ik niet zeggen dat we geheel familie- of kennissenloos zijn, maar spontane langskomers zitten daar in het algemeen niet tussen.

Een paniekerige vrachtwagenchauffeur meldde aan de verkeerde kant van de markt te staan met onze op internet bestelde cv-ketel, en hij durfde niet over te steken. Je kunt de dagelijkse markt kruisen met de auto, maar ik vermijd het in verband met stug doorrijdende Quinny's en Topmarks (hier geen Bugaboos) met daarin stoïcijns chipskauwende peuters óók liever.

Het kwam uiteindelijk goed, teken voor D. om ook maar meteen de rest van de boodschappenlijst die de aannemer ons had meegegeven af te gaan werken. Maar voor wat hoort wat (toch?) en dus eiste vroeg ik meteen ook naar het stadhuis te gaan om mijn verhuizing naar het nieuwe huis door te geven én de kleine kapitein te erkennen.

En dus wonen we sinds gistermiddag niet alleen voor het eerst formeel samen (D. woont al jaren in ons nieuwe huis, want het is zijn oude huis, lang verhaal voor een andere keer), maar is D. ook officieel vader. Inclusief zijn achternaam, tot mijn heel lichte spijt, maar ondanks al mijn feministische en geëmancipeerde ideeën op vrijwel alle andere vlakken hoort een kind gewoon de naam van zijn of haar vader te krijgen, punt.

Dat ik die naam niet mag dragen, omdat D. nog altijd categorisch weigert om de zaken tussen ons te formaliseren, is minder erg, want ik wil toch mijn eigen naam houden. Die ik ten slotte van mijn vader heb gekregen, die doe ik niet zomaar weg.

Thuisgekomen wachtte ons alweer een brief van het AMC, die ik nog met de boodschappen onder mijn arm openscheurde. Immers, voor de combinatietest gold: een telefoontje is 'slecht' bericht en een brief was 'niets om u zorgen over te maken'.

Dat ging echter niet helemaal op, helaas. Ik schoot totaal in de stress bij het lezen van de score: een kans van 1 op 304 dat de kleine kapitein het Syndroom van Down heeft. Het AMC vindt alleen 1 op 200 of hoger reden voor nader onderzoek, maar ik vind deze kans toch eigenlijk wel erg dicht in de buurt komen. Dat was natuurlijk niet de bedoeling geweest: ik wilde zekerheid, en nu blijkt (zoals je ook overal kunt lezen) dat je met de combinatietest geen zekerheid kan krijgen.

In tranen ging ik aan de slag om te bekijken welke van de waarden dan had gezorgd voor die 1 op 304 kans, in plaats van de 1 op 15.000 kans die ik van 'alle andere mensen' hoor. De nekplooi is met 1,7 millimeter ok, en mijn leeftijd ook. Maar de PAPP-A waarde ligt 0,84 keer lager dan de mediane waarde, en 'lager' kan op problemen duiden. Maar het is vooral de laatste bloedwaarde, die van wat zo mooi 'vrij bèta hCG' heet. Die van mij was 4,19 keer hoger dan de mediane waarde, wat echt bizar is volgens alle pagina's die ik erover vond.

In de AMC brief staat alleen: "De kans op Down syndroom is niet verhoogd." Nee, dat begrijp ik ook wel. Maar tegen al mijn niet bestaande assertiviteit in ga ik dinsdag toch maar eens met de verloskundige bellen. Die verloskundige die me heeft laten rondlopen met bloedverlies, totdat het AMC tijdens het afscheidsgesprek vond dat het tijd was voor een uitstrijkje met de inmiddels bekende uitkomst.

De gevonden waarden kunnen dan wel zorgen dat er geen hogere kans is op deze specifieke afwijking, maar met name de verhoogde hCG "kan duiden op een intra-uteriene vruchtdood, en is geassocieerd met o.a. groeiretardatie en pre-eclampsie." (Bron: RIVM) Daar kan ik het dan even mee doen.

Maar goed, al met al kan wil ik niet geloven dat er iets niet goed zou zijn, met mij en/of met de baby. Gisteren kon ik voor het eerst mijn buik niet meer inhouden, hoezeer ik de boel ook aanspande. Wat er later ook gebeurt: het huis van de kleine kapitein groeit vooralsnog!

Geluk

Ik ben iemand die zichzelf toestaat om geluk te voelen, en er van te genieten. Het duurt alleen nooit lang voordat ik mezelf hóór denken: Dat kan nooit lang goed gaan - zoveel geluk mag een mens niet blijvend voelen.

En natuurlijk is dat ook zo, het zou dodelijk vermoeiend zijn als je altijd opgewekt, blij en gelukkig was. Je hebt zo nu en dan een portie irritatie, angst of zelfs verdriet nodig om die andere dingen daarna weer te voelen.

Daarom begrijp ik relaties zonder woordenwisselingen ook niet: hoe kun je nou optimaal van elkaar genieten als er nooit een deur wordt dichtgesmeten, je nooit iets zegt dat je eigenlijk niet had moeten zeggen? Na het aanbieden van je excuses en een dikke knuffel (niet vergeten) ken je elkaar weer wat beter, en is de band sterker.

Maar goed, geluk dus. De dodelijke vermoeidheid is voorbij, mijn buik krijgt een speklaagje met tien centimeter baby erin, ik dreig mijn werk zelfs af te krijgen voor mijn vijf weken (slik!) verlof straks en met de verhuizing komt het ook wel goed. Ik kon wel zingen vandaag en blijkbaar was het van me af te lezen, want mensen kregen spontaan de neiging om mij mijn zin te geven, zonder dat ik hoefde te dreigen of zeuren.

Terwijl ik met D. aan de telefoon hing over de beste methode om zonder bijna 2.000 euro te betalen een gasaansluiting in ons nieuwe huis te krijgen (er is nu alleen elektriciteit; er werd voorheen op gasflessen gekookt en op olie gestookt!), belde het AMC met de uitslagen van het uitstrijkje en kweekje van een paar weken geleden. Dat is gemaakt omdat ik steeds bloed verloor (het gaat nu alweer een paar dagen goed overigens).

Geen chlamydia, maar dat dankt je de koekoek, nogmaals: onze beider hoofden staan niet bepaald naar risicovolle seks met vreemden waar we tussen de vorige test en nu allerlei spannende ziekten hadden kunnen oplopen. Denk ik :-)

Het uitstrijkje daarentegen had wat 'onrustige cellen' laten zien, reden genoeg voor het lab om mij voor volgende week meteen in te boeken bij gynaecologie voor een colposcopie. Alsof er nog niet genoeg in mijn lijf is geroerd en geprikt, gaat de zoveelste arts met een microscoop-op-afstand kijken naar mijn baarmoederhals. De cellen rond de baarmoedermond worden aangestipt met een soort azijn: eventueel afwijkende cellen verkleuren, en worden meteen weggehaald. Eerst een eendenbek erin natuurlijk (hoi!)

Ik ben zelf niet zo heel erg geschrokken eigenlijk. Gezien de ruim een half jaar vrijwel continue inname van krachtige hormonen, de behandelingen zelf én de zwangerschap is het niet zo raar dat niet alles vanzelf goed is gekomen 'daar beneden'. Ook de verpleegkundige suste mijn opkomende vragen met woorden van soortgelijke strekking.

Zowel D., mijn moeder als de ivf-collega vroegen of het niet eerder kan dan volgende week, maar ik vind het zelf wel even goed. Er is geen gevaar voor de kleine kapitein, en ook geen direct gevaar voor mij, en ik wil mijn werkdagen nu even voor werk bewaren. Vrijdag kan ik makkelijker vrij nemen en hoef ik me niet te haasten, wat beter is voor de onrust in mijn hoofd.

Ik ga proberen Dr. Google even met rust te laten, want een eerste queeste leverde natuurlijk al meteen de extreemste antwoorden op, terwijl de kans op ernstige toestanden heel klein is.

En ja: het is een tegenslag terwijl ik even echt gelukkig was. Maar het geluksgevoel over alle mooie dingen dezer dagen overheerst. En dat is best bijzonder.

Alternatieve buikfoto's (bijna 14 weken)

Ik zat op een terrasje voor de lunch, en terwijl mijn collega binnen uitsmijters en jus bestelde, bekeek ik de schade. Mijn rits klonk namelijk als kgrrrrr toen ik op de stoel neerplofte.

En echt, ik was zo elegant in mijn keurig gesteven broek vanochtend, inclusief zwarte polo, ont-aapte onderbenen én hakken.

Als ik sta is er niets aan de hand, maar ik kan zittend eigenlijk beter maar overstappen op joggingbroeken, om indeuking van Kapitein Iglo te voorkomen :-)

Combinatietest

Gelukkig heb ik Dr. Google pas geraadpleegd na ons AMC bezoekje van vanmiddag, want anders was ik daar waarschijnlijk helemaal in de stress geweest over de cijfers die op het scherm voorbij vlogen. Voor de stresserige moeders en oma's (*grijns*): niets aan de hand, tot nu toe.

Vanzelfsprekend kon de ochtend niet gewoon in bed of achter de computer worden doorgebracht, we wilden een door D. opgespoorde houten vloer gaan bekijken, in de buurt van Utrecht. Het was zó goedkoop dat we ons niet konden voorstellen dat we iets anders mee zouden krijgen dan bospadbestrooiing.

De showroom was gevuld met akelig blije stelletjes met zoete kindjes op schoot, die alleen maar gelukzalig hoefden te kiezen tussen de 17e eeuwse eiken kasteelvloer en de 21e eeuwse vissengraatvariant - 85 cq 115 euro per m2.

Wij hadden net een verhitte discussie vol zinloze verwijten over en weer achter de rug (waar zijn autoritjes anders goed voor) en moesten kiezen tussen de € 6,95 per m2 kostende grenen vloer of weer helemaal opnieuw beginnen met zoeken. Ze hadden A-, B- en C-keuze vloeren, maar onze pallet mocht volgens het keurmerk zelfs geen alfabetische kwalificatie dragen.

De verkoper haalde een lading tevoorschijn met zijn vorkheftruck, terwijl D. en ik zenuwachtig op onze telefoons keken naar de voorttikkende tijd. Nog 35 minuten voordat we in het AMC moesten zijn, enzo. Toen de arme kerel aanbood om een voorbeeldplankje in de hardwax te zetten vluchtten we naar de auto, onder de belofte vrijdag met een aanhanger terug te komen voor een paar honderd kilo vloer met gaten erin. Niks hardwax.

Uit veiligheidsoverwegingen reed ik terug naar Amsterdam. Niet dat ik per sé beter rij (ach), maar over het algemeen ga ik iets harder, en ik duw liever zelf een beetje door dan dat ik D. moet aansporen om minder te kletsen en meer benzine te verstoken.

We moesten in de welbekende CVV-gang gaan zitten, maar dan aan de halzijde, waar ik enige droefenis voelde toen Dr. Feelgood ons in het voorbijgaan herkende & begroette. Hij is nu van andere dames :-)

Ook was ik wat ontdaan over het verlies van een stickertje met mijn patiëntgegevens erop, dat de receptioniste bij het eerste bezoek aan het AMC in mijn mapje had gestopt. Het werd door de dame bij de poli Prenatale Diagnostiek zonder plichtplegingen op een formulier geplakt, alsof het niet al die maanden mijn talisman was geweest. Wat kan ik soms toch moe worden van mezelf.

De echoscopiste was een dame van onschatbare (NL? niet in te schatten?) leeftijd, met een lange zwarte vlecht die niet alleen onderaan, maar ook bovenaan in een elastiekje gevat was. Het stond haar beter dan andere vrouwen. Ze stelde zich voor met haar voornaam, maar ik zag dat haar achternaam een bekende Zuidoostnaam is. Niet het moment om ernaar te vragen.

In sneltreinvaart werden de kansen en risico's van de combinatietest doorgenomen, of we wel wisten dat het een kansberekening is en geen vaststelling van feiten (ja), of ik rook (nee) en of ik deze week bloedverlies heb gehad (ja). Kruisjes, vinkjes, enveloppen over en weer, printje en het onderzoek kon beginnen.

Ik keek vragend naar het kleedhokje. Als je niet al gezegd had dat je hier 'via de overkant' terecht was gekomen, had ik het daaraan kunnen zien, grijnsde ze. Vrouwen die eerst bij het CVV hebben gelopen, willen altijd meteen hun kleren uittrekken.

Nu hoefden alleen mijn broek én onderbroek op mijn knieën, wat ik niet noodzakelijk charmanter op de behandeltafel vond, maar dat zonder steunengedoe - prima. De bekende klodder gel - die ik natuurlijk alleen uit films en flauwe docusoaps ken - ging op mijn buik en daar verscheen onze kleine kapitein.

D. schoot in de lach toen er wat gerekt en gestrekt werd, en ik haalde opgelucht adem toen ik het hartje zag kloppen. De rapportage rept van schedel en hersenen, neusbeen, wervelkolom, maag, blaas en twee maal twee voetjes en handjes, die allen 'normaal lijken'. Ik zag alweer minstens tien vingers!

Er werd met de Doppler gekeken (niet geluisterd) naar hoe het bloed door de aderen wordt gepompt, en dat ging blijkbaar goed; ik kan de gemeten waarden (A-top/PIV) niet zonder hulp interpreteren. De CRL (crown-rump length), ofwel de lengte van de kleine kapitein, was precies op schema: 6,2 centimeter, dus weer twee centimeter gegroeid in tien dagen tijd!

Een eventuele tricuspidalis insufficiëntie (lekkende hartklep) was (nog) 'niet te beoordelen', net zomin als de kwaliteit van de navelstreng, die we overigens wel in blauw-rood voorbij zagen wapperen. Mijn placenta ligt posterior (dus zoals bij de meeste vrouwen): aan de kant van de ruggengraat. En geen bloed in de baarmoeder zelf, dus dat moet toch ergens anders vandaan komen. Maar... om al deze ongrijpbare zaken maak ik me later wel weer druk.

De nekplooi, waarvoor we gekomen waren, mat maximaal 1,7 millimeter, wat volgens Dr. Google gemiddeld is voor mijn leeftijd én die van Kapitein Iglo. Pas bij een NT (nuchal translucency) van 3 millimeter of meer wordt er alarm geslagen. Alles zag er goed uit, aldus de echoscopiste.

Voor wie denkt *huh nekplooi?* (zoals ik tot vandaag): bij kinderen met bepaalde ernstige hartafwijkingen en sommige chromosoomafwijkingen (het Syndroom van Down bijvoorbeeld), wordt tussen de 11e en 13e week vaak een 'extreme' verdikking achterin hun nek gezien, gevuld met vloeistof.

Nu heeft iedere foetus van die leeftijd dat - op de foto van Kapitein Iglo is dat het bijna onzichtbare gebied ietsje rechts van die witte vlek onder zijn achterhoofd - maar er is normaal en minder normaal.

De combinatie van de nekplooimeting, mijn leeftijd en de waarden van het hCG- en PAPP-A hormoon in mijn bloed leiden tot een inschatting van de kans op een kind met een chromosomale afwijking. Als die kans hoog is, kun je aanvullende onderzoeken laten doen, die echter - anders dan deze test - risico's met zich meebrengen.

Toen moest ik dus nog bloed gaan geven, waar D. mijn pen uitleende aan een ook wachtende, ietwat verwarde dreadlockmevrouw. Eerst ergerde ik me aan mezelf (kinderachtig, maar ik hou niet van dingen aan vreemden uitlenen, want ga dan quasi-ontspannen wachten tot ik het terugkrijg, zelfs bij iets lulligs als een pen die ik waarschijnlijk zelf ook ergens 'geleend' heb, zodat ik niet eens meer rustig anti-sociaal in een hoekje mijn krant kan lezen) en daarna aan D., die liever wachtte tot die dame klaar was met haar kraswerkje dan met mij mee te gaan naar de bloedgeefhokjeswachtruimte. Hij heeft het maar zwaar.

We worden binnen tien dagen gebeld als het niet goed lijkt te zitten, en krijgen een brief als er geen verhoogde kans is op afwijkingen. Ik ben blij dat we de test hebben gedaan, zodat ik nooit dat vreselijke 'had ik het maar eerder geweten' gevoel zal hebben. Natuurlijk is dat voor iedereen persoonlijk, en vrouwen met een onbezorgder verleden zullen zich de spanning niet op de hals willen halen. Maar het is voor mij al spannend genoeg, dus wat ik te weten kán komen, wil ik weten.

Een druk baasje

De Moeders voor Moederschauffeur wordt al weken opgevangen door D. - als ik op vrijdag werk ben ik allang weg, en als ik thuis ben lig ik nog lekker met een Bouquetreeks in bed. Haastig verwissel ik nog even een halfvolle voor een lege fles en weg ermee.

Soms denk ik niet na en plas ik gewoon op de wc, waarna ik me natuurlijk instant schuldig voel over het richting Noordzee afdrijven van mijn kostbare hormonen. En ben ik stiekem blij dat ik even niet plichtmatig naar het resultaat in het kannetje heb hoeven kijken: keurig lichtgeel, of toch donkeroranje?

De afgelopen twee weken had ik nog altijd af en aan bloedverlies, iets waarvan ik niet meer zo in paniek raak als die halve ongesteldheidsweek zopas, maar mijn hobby is het niet. De echo van vanmiddag was me meer dan welkom, aangezien ik me op zere borsten, megajeuk en honger maar geen trek na niet echt anders voel.

We werden opgepikt door de Blonde IJskoningin, die - de cirkel sluitend - ook onze intake had gedaan, ruim een half jaar geleden. Ik vertelde over het bloedverlies, en ze besloot eerst een uitstrijkje te maken en een kweekje te nemen, om baarmoederhalskanker en chlamydia uit te sluiten. Uitslag volgende week.

Tot mijn niet plezierige verrassing (maar ik weet het: het hoort erbij in een academisch ziekenhuis) was de aanwezige co-assistent uitverkoren om met eendenbek en watten op satéprikkers bij me aan de slag te gaan. Hoera.

Het was de pijnlijkste ervaring tot nu toe, erger dan de punctie (die toegegeven redelijk soepel verliep). Niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk *grijns* D. zag tot zijn afschuw wit spul tussen mijn benen en probeerde me (terwijl ik al achterover hing, badend in de 400 Watt lamp) te waarschuwen voor achtergebleven wc-papier.

Maar ik had vlak voor ons vertrek naar het AMC uitgebreid gedoucht, dus het was 'gewoon' de vertrouwde Progestanprut. Wat ben ik blij dat ik daar dit weekend vanaf ben zeg, zo ranzig!

De co-assistent draaide en wrikte met de eendenbek en ik kromp ineen. Maar dat was alleen maar de scherpe pijn van klemzittend vel, niets vergeleken met het goed roeren, ook daarboven, wat daarop volgde. Die doffe pijn, diep van binnen, gaat echt door merg en been. Ik zie geen bruine afscheiding, zei de IJskoningin. Oh, oeps, we hebben nu wel wat geraakt, want ik zie wat rood bloed opkomen.

Het was *soort van hahaha* een opluchting toen de dildocam er achteraan ging, met de koele gel. Ik ben zo beurs van binnen nu!

Maar goed, het ding was nog niet boven, of de IJskoningin zag al dat het goed was. Of dat menselijk medeleven is om zo snel mogelijk geruststelling te willen geven, of professionele trots dat ze aan een fractie van een seconde genoeg hebben, het maakte mij niets uit.

Ik piepte tegen D. hij beweegt, kijk dan, hij heeft benen! En zo buitelde de Kleine Kapitein door het beeld, hij schopte en zwaaide, ik zag zijn lange vingers (die volgens de boekjes al nagels hebben) en tot slot strekte ie zich tot zijn volle vier centimeter uit.

Een druk baasje, mopperde de IJskoningin, die knusjes naast de co-assistente tussen mijn benen zat. Ik voelde mijn blote tenen steeds in haar lange blonde haar, maar zat vast in de bloedbaanafsnijdende knieklem, dus verontschuldigde me slechts halfhartig voor mijn ongewenste intimiteit.

Kapitein Iglo lag eventjes stil, het meetding ging aan. Precies 11 weken, precies op schema.

We belden in de grote hal - ons broodje kroket koud wordend - onze moeders en mijn oma, die binnenkort oma's en omaatje zijn. In die drie verschillende huizen begint het besef te groeien dat het echt is. Net als hier. Er woont een nieuw iemand in mij!

Kijk nou wat schattig...

Mailtje van mijn moeder gistermiddag (lichtelijk geanonimiseerd):

Een korte queeste door het huis leverde de volgende antiquiteiten op:

• drie winterjurkjes, waarvan eentje speciaal voor jou gehaakt door ''t kleine omaatje' uit *plaats ver hier vandaan*; de kleur werd door omaatje 'champagne' genoemd...
• twee boxpakjes
• twee wollen luierbroekjes
• een reiszak met capuchon
• drie truitjes
• drie jasjes, waarvan twee gehaakt door je oma's
• een luiertruitje
• een omslaghemdje
• een slabbetje met meneer de uil
• drie slofjes, waarvan twee die een paar vormen en bij het derde jasje horen, en een in aanbouw.

Alles is inmiddels gewassen en verwonderlijk zacht, fris en elastisch... ik weet alleen niet meer zo precies welke kleertjes van wie geweest zijn :-(

xxx

mama

Mijn hoofd is nog steeds rood

De vergadering van vanochtend was eigenlijk al voorbij toen een collega zei dat hij eigenlijk nog iets wilde laten zien.

Onder zijn colbert had hij wat ik dacht dat de presentatie van ons nieuwe geheime project was, dus ik maakte een bijbehorend tadada geluid.

Waarop iedereen zich naar mij keerde en in de lach schoot: "We zijn niet met de pet rondgegaan maar met de mand, gefeliciteerd!"

Ik had er echt geen idee van en was, nee ben, ontroerd door alle organisatie achter de schermen en het feit dat iedereen in mijn team moeite heeft gedaan iets uit te zoeken.

Openmaken doe ik morgenmiddag samen met D., als we terug zijn uit het ziekenhuis...

Sent via my iPhone

Winterslaap

Ik schrik van mijn eigen bitchy toon tijdens voorheen lastige gesprekken met klanten en opdrachtgevers. Waar ik me 'vroeger' uitputte in verontschuldigingen, ook als het helemaal niet aan mij lag, geef ik nu gewoon aan hoe ik het wil zien. Zalig, dat niemand kan me wat maken gevoel.

Helaas ontaardt dat ook in minder nuttige zaken, zoals geïrriteerd toeteren naar een domme m*ts met petje én bungelende oorringen in een verschoten groene VW voor me, nadat ze me ordinair sneed om óók nog net de linkeropstelstrook voor het verkeerslicht te bereiken. Mijn wegvak, dus.

En tijdens een volle-zaal-bijeenkomst waar een klant een doodgewone vraag stelde, hoorde ik mezelf na zijn gesputter over mijn antwoord toevoegen: "En daar kunt u alleen zelf wat aan doen, daar ga ik niet over." De microfoon galmde hoorbaar na en met het schaamrood op mijn kaken over mijn op zich ware uitspraak zakte ik naast mijn directeur op de voorste rij terug.

+++++

Vanmiddag haalde ik D. op voor onze eerste afspraak (ja, het voelde toch wel als 'onze') bij de verloskundige. Op een spiegel in de wachtkamer stonden de kakkie namen van alle kinderen die de afgelopen maanden in/bij/door de praktijk ter wereld waren geholpen.

En ontdekte er de naam van mijn nicht, die pas is bevallen. De zelf ook zwangere verloskundige vond dat weinig interessante informatie, maar zij begrijpt er natuurlijk niets van.

We worstelden enorme vragenlijsten door over aangeboren afwijkingen in de familie (don't get me started), voorgaande operaties en thuisbevallingen als je niet eens ruimte hebt voor een eettafel. Niet dat dat iets met bevallen van doen heeft natuurlijk.

Met grote ogen luisterden zij en de vierdejaars verloskunde naar onze Kapitein Iglohistorie. Progynova? Nooit van gehoord. En of we volgende keer het hele AMC dossier willen meenemen, want onze eigen herinneringen zijn natuurlijk niet betrouwbaar genoeg.

Ik weet niet, het was een beetje teleurstellend. Behalve mijn bloeddruk (120/75: prima, blijkbaar, niet dat het mij wat zegt, als ik maar drop mag blijven eten) werd er eigenlijk helemaal niet over babydingen gesproken. Laat staan dat er naar een hartje werd gezocht (Dopler is slecht voor 10 weken oude baby's) of we weer een leuk plaatje meekregen van een inmiddels de vier centimeter grote Kleine Uitvreter.

Wel werd er met een afkeurende blik geluisterd naar mijn uitverkoren en reeds gejawoorde kraambureau (ken ik niet) en het feit dat ik voltijds werk. Whatever. En we kregen 72329 foldertjes mee van pufclubs en andere toestanden waarmee zij goede ervaringen hebben.

En formulieren waarop ik me voor de zoveelste keer moet laten testen op HIV, rode hond (rubella) en andere zaken die ik natuurlijk gemakkelijk in de seksloze weken tussen de terugplaatsings-bloedtesten en vandaag kan hebben opgelopen.

Tot slot ondertekende ik een formulier waarmee ik de verloskundige toestemming geef mijn HELE doopceel door te geven aan het consultatiebureau, te zijner tijd. Eigenlijk vind ik dat helemaal niet nodig, dat de ouderkindbureaus weten hoe ik woon en waar ik werk. Anderzijds heb ik nog veel minder zin om zelf achter vaccinaties en andere noodzakelijke (ja, ik vind dat noodzakelijk, en sociaal in dit dichtbevolkte land) zaken aan te moeten gaan. Dus: ok dan.

Door mijn leeftijd (nog geen 36) en het feit dat er in onze nabije familie geen aangeboren afwijkingen voorkomen, kreeg ik geen indicatie voor een verzekeringsvergoede combinatietest. Bij die test wordt door mijn leeftijd, enkele bloedwaarden en de dikte van de nekplooi van de baby ingeschat hoe groot de kans is dat je kind (onder andere) het Syndroom van Down heeft.

Het staat ons echter vrij dat alsnog op eigen kosten (circa 130 euro) in het AMC of bij een particulier bureau te laten doen. Wat we ook gaan doen. Niet omdat we zeker weten of we 'iets' met de uitslag gaan doen, maar omdat we zoveel mogelijk voorbereid willen zijn, en wel zo vroeg mogelijk.

Gelukkig kregen we 'toestemming' om onze maand Amerika te boeken (precies een periode waarin je veel energie zult hebben), en kan de 20 weken echo tot aan week 24 plaats vinden, dus kunnen we echt een maand wegblijven.

Midden in de verhuisweek hebben we onze tweede afspraak: dan wel het geluid van een kloppend hartje, hoop ik! Misschien moet ik me dan (nog) wat beter voorbereiden, om meer uit die toch redelijk zeldzame afspraken te halen.

+++++

Het is een absoluut wonder dat ik dit blog zover heb weten te schrijven vandaag: het loopt tegen middernacht, maar om 19.00 uur lag ik al uitgeteld - met een geheel toegestane kaasfondue die we op de bank hadden gegeten - te slapen. Ik liet D. beloven dat hij me wakker zou maken zodra Grey's Anatomy begon.

Op het werk heb ik serieus de behoefte om rond een uur of vier even te gaan liggen. Normaal gesproken slaap ik niet meer dan zes uur per nacht, en dan ben je overdag wel eens moe, maar niet per sé slaperig. Nu is het andersom: ik zit eigenlijk vol energie, maar word zo nu en dan overvallen door instortingsgevaar, dan ben ik ineens 'weg'.

Ik slik trouw mijn foliumzuur in zo'n dikke Gravitamonpil, aangevuld met de Progynova, de Progestan en Coretty's Floradix. Die ik dan allemaal weer uitplas in het MvM kannetje (ik kan het echt niet op die fles Kata, die lucht is te ranzig en ik ben bang voor conserveringsmiddel-opspatting:-)).

Het kan me niet snel genoeg week 16 zijn, als ik van al het bovenstaande ben verlost, en me gewoon over kan geven aan Oreo cookies, nog meer Mac burgers en de dure spinaziesoep van Soup & Zo. Nog altijd heb ik het meest 'last' aan het eind van de middag, dan ben ik helemaal slap (van de honger? de hormonen?), maar kan werkelijk niets bedenken dat ik zou willen eten. Gelukkig voorziet mijn kamergenote me trouw van kopjes thee, en ik haar van de Balisto's in mijn la die ik zelf niet 'lust'.

Ik ben inmiddels weer op gewicht, dat wil zeggen dat ik de hele kilo die een maand kwijt was terug heb. Nog niet echt iets te zien verder. Mijn acné blijft trouw opspelen, mijn haar is nog altijd slap en binnen een dag vet en ik kan al mijn kleren nog aan.

+++++

We reden door naar een door D. op internet gevonden parketzaak in Zuidoost. In de ijskoude hal zagen we vreselijk wit laminaat, en prachtige houten vloeren, en iets fouts dat desondanks geweldig in ons nieuwe huis zou passen, maar... Ik weet niet. Ietwat té Disneyworld in het Wilde Westen, misschien.

Uiteindelijk kopen we toch maar weer een saaie, degelijke vloer, ben ik bang.

+++++

Voor de meelezende familieleden en andere nieuwehuis-nieuwsgierigen: we hebben een wc. Alleen doet ie het nog niet. Dat was het :-)

Een Echte Schipper bevaart ook de Rode Zee

Dr. Feelgood zag meteen dat het goed was, en onze kleine kapitein is zelfs nog wat harder gegroeid dan verwacht: precies 9 weken.

+++++

Wonderlijk genoeg sliepen we beiden tot half elf vanochtend (en dat op een doordeweekse werkdag!), nadat D. in de vroege ochtend met hoofdpijn wakker was geworden en ik vanuit bed aanwijzingen riep over waar er - behalve in de lege EHBO doos - misschien nog paracetamol te vinden was.

Later op de ochtend plaste ik nog steeds stukjes bruine prut mee, en ik wilde maar dat het vanmiddag was. Ik nam niet eens de moeite om 'de boel' bij te werken, zoals ik gewoonlijk doe voorafgaand aan een echo, maar douchte en smeerde voor het idee wat mascara. Mijn huid hangt er op allerlei plaatsen in vellen bij, zeer aantrekkelijk.

D. ving in de AMC-gang de aanwezigheid van Intern George op en ik hoopte - ondanks dat het een aardige kerel was - niet dat hij deze echo ging doen. Tot onze immense opluchting werden we door Dr. Feelgood opgehaald - vinden jullie het erg als deze co-assistente erbij blijft?

- Nee, zolang jij er bent, vind ik alles goed. Ik denk niet dat ik dat hardop heb gezegd, maar misschien ook wel.

Wat is er gebeurd? Ik vertelde over het bloedverlies op kantoor, nee geen seks, niet gevallen, geen andere aanwijzingen. Geen kramp, nauwelijks rood bloed, alleen maar bergen klonterig bruin bloed.

Laten we maar snel even gaan kijken dan. De dildocam schoof naar binnen en hij zei meteen dat alles goed was. D. en ik zagen pas seconden later (of voelde dat alleen zo?) het kloppende hartje. Aan mijn baarmoeder was absoluut niets afwijkends te zien, er was geen (oud of nieuw) bloed te zien, Kapitein Iglo was goed doorgegroeid en dus moest het mijn iets te goed doorbloede baarmoedermond zijn.

Ik was letterlijk slap van opluchting, en na het herbevestigen van de afspraak op 18 april stonden we weer buiten. Niemand heeft zin in andermans geluk in de CVV-gang, althans ik niet, dus pas nadat we de CVV gang hadden verlaten, vloog ik D. om zijn nek en zoende hem waar ik hem raken kon, de echofoto fladderend in zijn nek.

We dronken steenkoude thee in de grote hal, omdat we eerst mamma's, oma's en zusjes hadden gebeld en gesms't. En even zoveel lieve woorden terugkregen. Wat een heerlijk gevoel al die meelevende mensen, zowel live als hier.

Het is niet alsof we nu 100 procent gerust zijn gesteld. Maar zoals Marije in een briljante sms zei: Een echte schipper bevaart ook de Rode Zee. Gierend van de lach liepen D. en ik naar de Turk voor verse aardbeien en munt. We hebben er vertrouwen in.

Bloedige update

Dank voor jullie lieve woorden in telefoontjes, sms'jes en mails, ook namens D., die jullie reacties vaak nog eerder leest dan ik.

+++++

Nog steeds een hoop bruinverlies (dat woord! gross!) en iedere tien minuten de grote maandverbandcheck. Het maandverband dat ik - net als de tampons - expres in de badkamer had laten staan, omdat iedere blik daarop me nog meer dan de verzamelde babykleertjes herinnerde aan het feit dat de komende maanden er anders uit zullen zien.

Maar er zijn los van die ruime hoeveelheden bruine zooi geen grote stukken weefsel of vers bloed te zien, en ik heb geen kramp. Ik haal alleen zo oppervlakkig adem in een blijkbaar onbewuste poging mijn buik te ontzien dat ik dáár weer spierpijn van krijg.

En dan hebben we het er maar niet over dat mijn darmen zeggen dat ik best voor dat andere naar de wc zou kunnen, maar ik bang ben Kapitein Iglo er tegelijk uit te werken. Dus blijft het bij oranjebruine plasjes in het mishandelde Moeders voor Moederskannetje, dat ik vervolgens schuldbewust leeggooi in de wc.

Sinds het icsi-gebeuren ken ik de werkelijke betekenis van heen en weer geslingerd worden tussen hoop en vrees. Ik probeer - thuisgebleven, weer extra schuldgevoel naar werkgever - geen gebruik te maken van Dr. Google. Wel miskraam, geen miskraam, alleen het AMC kan daar over 22 uur, 57 minuten en 45 seconden morgen antwoord op geven.

Oh nee

14.00 uur Werd vanochtend wakker met een kramperig gevoel in mijn buik. Geen zere borsten meer. Geen jeuk. Geen sterretjes voor mijn ogen.

En zonet, op kantoor, was er ineens bloed. Veel bloed.

Geheel tegen mijn 'kalm aan, je gaat niet dood van een beetje bloed' aard in heb ik het CVV gebeld, en ik mag donderdagmiddag langskomen.

Moet zo meteen een Belangrijk Overleg voorzitten, wat vrij wonderlijk zal verlopen gezien het feit dat ik mijn mascara al heb versnift tijdens de 25 minuten die ik - stijf van de zenuwen - bij het AMC in de wacht stond.

Ik wil ZO graag dat het goed blijft gaan. Geen twee dagen wachten op zekerheid. We waren net aan de gedachte gewend geraakt. K*t.

+++++

16.30 uur Bij de vergaderzaal stonden twee collega's al op mij en onze inhuuradviseurs te wachten. Ik beëindigde mijn telefoontje met D. en begon zo'n typisch nietszeggend gesprek over de planning van het project.

Waarop ik na drie zinnen in onbedaarlijk snikken uitbarstte en vertelde wat er aan de hand was. Het was zó genant dat ik me dat zelfs op dat moment realiseerde. Mijn rode ogen, druipneus en instant slechte adem troffen twee Echte Mannen, die wél bezorgd vroegen of ik naar huis gebracht moest worden, maar letterlijk geen hand naar me uitstaken.

Na wat onsamenhangend gebrabbel over wat ik tijdens de bijeenkomst te berde had willen brengen liep ik naar mijn auto. Mijn computer nog aan, brood in een zakje op het ladenblok, paraplu onder de kapstok. File op de A4. Sluiproute door Amstelveen.

Ik ging naar de wc en er was nog meer vers bloed in de Moeders voor Moeders plaskan. D. (die vanuit huis werkt *dankbaar*) belde nog een keer naar het AMC om te zien of we echt niet eerder terecht zouden kunnen, maar vanmiddag en morgen waren echt vol.

D. vond het zielig voor Kapitein Iglo. Ik had hem niet meer zien huilen sinds de begrafenis van zijn vader, bijna zeven jaar geleden. We weten beiden dat als het mis is, we als gezin meer kwijt zijn dan een kind.

Een heel slechte 1 april grap.

Een zwangerschap van een jaar

Op 8 november 2007 is Kapitein Iglo verwekt. We verwachten zijn behouden thuiskomst op 8 november 2008. Dat realiseerde ik me pas toen ik gisteravond een verjaardagskalender aan het maken was, vol inmiddels grote nichtjes en neefjes. Word er helemaal blij van.

+++++

Op de raarste momenten heb ik jeuk. Tijdens de voorstelling vrijdagavond zat ik als een baviaan met een vlooienprobleem tussen mijn schouderbladen te rossen, vanochtend in bed waren mijn onderarmen en zij-en (zijden? zijkanten?) aan de beurt.

En ik ben de godganse dag duizelig. Niet per sé misselijk, want eten helpt daar meteen tegen (alhoewel niets lekker is), maar sterretjes voor mijn ogen. Vooral als ik opsta, of hijgend bovenaan de vier trappen ben aanbeland, of me voorover buig, maar ook nu, gewoon zittend achter de (werk)computer (foei Vita!).

Een collega die op de hoogte is van het bestaan van Kapitein Iglo (alhoewel die werktitel strikt voor intimi is) vertelde dat zij in week 8 al aan de ijzerpillen zat. En yes mommy, ik ken mijn ernstige bloedarmoedehistorie, dus zal even (ergens) aan de bel trekken.

+++++

De verloskundige, die ik heb uitgekozen omdat ze als enige - en dan nog maar eens in de week - praktijk houden in de Jordaan, vroeg wat de datum van mijn laatste menstruatie was. Dat ligt wat lastig, legde ik uit. En op welk adres ik ingeschreven moest worden. Dat ligt ook wat lastig, dacht ik, inwendig proestend om het idee dat het bed in ons toekomstige poppenhuis straks op klossen moet.

Kapitein Iglo doet het!

We zaten nog geen minuut op het houten bankje in de gang te wachten toen we al naar binnen werden geroepen door Dr. Feelgood. Vorige keer hebben we het vruchtzakje gezien, en dan gaan we nu maar eens kijken wat erin zit.

Kleedhok in, laarzen uit, panty uit, jurk omhoog sjorren, spreekkamer in, kleedhok weer in want onderbroek nog aan, op de stoel met het knisperende papier, benen in de steunen en ik ga je aanraken.

De dildocam was nog nauwelijks boven of ik zag het al: een knipperend lichtje! Hij doet het! waren mijn weinig pc woorden richting D. Een weinig decente zoen (van D.) en een grote grijns (van dr. F.), wat een geschikte rolverdeling was.

Kapitein Iglo is 1,35 centimeter groot en daarmee 7 weken en 5 dagen oud. Vijf dagen cadeau dus, fine with me! Nu kunnen we Novastar op 11 november wel helemaal vergeten, aldus mijn altijd praktische D.

Dr. Feelgood had nauwelijks vingers genoeg om mijn af te bouwen medicijnschema te berekenen en pakte er daarom een rekenschijf bij. Wat dat ook moge zijn - het leek nog het meest op een Histor verfwaaier maar dan met puntgrootte 2.

We hoeven nog maar een keer terug naar het AMC, voor een laatste echo, en dan zijn we definitief overgeleverd aan een normale verloskundige. In het AMC kun je alleen blijven als het nodig is (nee) of als je in Zuidoost woont (ook nee).

Dr. Feelgood stelde het OLVG voor, aangezien we daar 'begonnen' zijn, maar ik ben even klaar met ziekenhuizen. Vanaf half april is het (volgens hem) een normale zwangerschap, zonder medische indicatie voor gynaecologische behandeltoestanden, dus dan wil ik ook naar een normale praktijk in de buurt.

+++++

In de achterbak lagen de twee frontjes die ik gisteren bij de keukenzaak had opgehaald. We hadden onszelf beloofd dat als Kapitein Iglo's sterke zeemanshart zou kloppen, we er het beoogde Ikea-maatwerk-aanrechtblad even naast gingen bekijken. En ja, dat klinkt net zo dozig als ik het nu schrijf. Vergeef me.

Op het parkeerdek belden en sms'ten we mede-blije familie en vrienden.

En toen gingen we hotdogs eten.

Voor het eerst had ik niet de behoefte om zo'n waggelende dikbuik een zetje van de trap te geven neutrale gedachten over zwangere Ikeabezoeksters.

+++++

We parkeerden de auto onder de supermarkt, maar ik bedacht me en trok een verbaasd-geïrriteerde D. (hallo! wie klaagt er nou over dat ik nooit iets spontaan wil doen?) mee naar het naastgelegen eetcafé.

Op wat losse vriendinnenparen en sigarenrokende krantlezers na was het verlaten. We keken naar elkaar en naar buiten en bedachten dat we een keer bij De Kas moeten gaan eten en keken weer naar elkaar.

Het wordt nooit meer hetzelfde, verzuchtte ik in de lift, onze armen vol boodschappen. En schoot in de lach om de koeachtige waarheid ervan.

Zo lang als een tandenborstel

Kapitein Iglo schijnt deze week al armen te hebben, met twee zielige stompjes die zich een week of twee later hopelijk gaan ontvouwen tot de knoestige zweethanden van zijn vader of de lange rimpelhanden van haar moeder.

En er zijn al ogen, een neus en een mond te zien, als je hem onder de microscoop zou leggen. Wat niet echt mijn voorkeur heeft, in week zes-en-een-half.

De gulzigerd groeit met een millimeter per dag en zou donderdag tijdens de echo al zo groot moeten zijn als 'de nagel van je pink'. Wat ik een vrij ranzige vergelijking vind, maar het 9 maanden magazine dat ik van de MvM dame kreeg overhandigd staat bol van allerlei wonderlijke onsmakelijkheden.

Bij week 17 lees ik: "Op dit moment is hij of zij ongeveer even lang als een tandenborstel." Hahaha, wat afschuwelijk.

Volgens de allesweters in het blad heb ik inmiddels een nieuwe bh nodig, maar vergeet het maar, ik heb gewoon nog steeds géén bh nodig, net als de 33 jaar en 8 maanden hiervoor. Alhoewel D. iedere avond hoopvol zegt dat ze stukken groter zijn.

+++++

Er zit maar één cd in de speler en dus zingt Kate Nash voor de zoveelste keer And this is my mind / It goes over and over / The same old lines. Behalve tien miljoen Britten, D. en ik kan niemand haar muziek waarderen, ben ik bang. Maar ik hoop toch echt dat ik in juli in staat ben om haar live te zien in Gräfenhanichen of, ondanks de toestanden vorig jaar op Werchter (waar nog wat andere favorieten staan).

Vooral omdat een andere gezamenlijk liefde, Novastar, waarvoor wij voor volgende maand Paradisokaartjes hadden, is verplaatst naar... 11 november. Ik heb niet echt Sint Maartenverplichtingen, maar ben dan wel zo'n beetje, eh, uitgerekend. De pijnlijk verkregen kaartjes zullen deze herfst wel verhuizen naar D's broer, ben ik bang.

+++++

We hebben eergisteravond besloten ons huis per 1 juni op te zeggen, en dat we een paar dagen daarna voor een maand naar Chicago, Detroit, Toronto, Boston, misschien New York en Washington gaan. In die drie-vier weken overzees kunnen de laatste levertijden voor spullen voor het nieuwe huis worden afgewacht en zit ik tussen de 16 en 20 weken zwangerschap. Precies goed, lijkt me.

Zo, dat heb ik even kalmpjes gemeld. Vanzelfsprekend voelt het wel wat anders.

+++++

Iedereen begint aan het idee van een baby in de familie te wennen. Schoonzus A., waarvoor ik wel een kind voor zou willen toveren, maar die ik gewoon haar ruimte moet geven, kwam aangezet met een anno 2008 niet langer te verkrijgen pakje, waarin haar broer (zijnde: D.) blijkbaar nog heeft gepoept. Waarna het jarenlang werd mishandeld op A's pop.

Ik zal het wassen, opdat ik het, over een jaar of zo, kan opvullen met Kapitein Iglo voor een foute schattige 1975 foto.

+++++

De stipjes doen me denken aan eergisteravond, toen we bij mijn ouders asperges aten, met 'het hele gezin'. Ik vind Pasen veel leuker dan Kerst: geen gedoe met kleren en cadeaus en iedereen is er omdat ie het leuk vindt en niet omdat het moet.

Mijn broertje had eieren en stiften meegebracht, en ik maakte mooie tong-uit-de-mond en witte-knokkel foto's.

We speelden speed-Triviant en een soort el cheapo uitvoering van Pictionary en verbaasden ons over 1726 ex BTW kostende wastafels in mijn vaders sanitairgids. Gelukkig bleken het nog guldenprijzen te zijn maar toen dachten we nog steeds tssss.

+++++

Ja, ik ontbijt altijd. Ook als we haast hebben, in de auto. Vintage Ikea (bord)/Hema (beker).

Aannemers Henk & Mike begonnen gisterochtend vroeg met het verder timmeren van onze inloopdouche (nee, we willen echt geen bad) en het volstoppen met glaswol van wat wonderlijke extra stukken huis die ik eigenlijk als bergruimte had willen gebruiken maar dan krijgen we last van eh? geen idee?

De lezing over joules en kilowatten ging geheel aan mij voorbij, aangezien ik ijverig tussen de benen van de diverse Senseodrinkende mannen heen door stofzuigde.

Ook het zorgvuldig figuurzagen van gipsplaten is niet mijn ding: ik ging lekker naar huis. Het was doodstil op de gracht en vanachter een garagedeur hoorde ik iemand ladders oefenen op de piano. Ik gluurde stiekem door de brievenbus: iemand zat heftig te plingelen tussen oude koffers, fietsen en gereedschap.

Ook in de rest van de stad was het rustig, op wat versneeuwde toeristen bij het station na die zo dom waren geweest om een ochtendvlucht naar huis te boeken. En wat andere toeristen die zo dom waren geweest om Pasen in Amsterdam te vieren. In de Touristbus Amsterdam door Oost. Achgos, dacht ik.

Albert Heijn was gewoon open, nadeel en voordeel van in het centrum wonen. De zon scheen en gesmolten sneeuw droop over de voorruit.

Onwettig kind

Gisteravond, toen de rest van de verjaarsvisite al was vertrokken, vertelden we D's oom en tante over de mogelijke etc etc voorbehoud wantnogvroeg aanstaande verandering in ons leven, eind dit jaar.

Ze hebben na een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, ruim 25 jaar geleden, geen kinderen kunnen krijgen en ik wilde het ze dus zelf vertellen, in plaats van dat het hen via de roddeltamtam ter ore zou komen.

Om diezelfde reden belden we eerder op de avond ook een ongewild kinderloze neef en nicht van de andere kant van de familie - het lijkt me zo lullig als ze er in gezelschap mee overvallen worden. We doen dat niet om op te scheppen, integendeel. Gek genoeg kan ik nog steeds niet tegen andere zwangere vrouwen bij wie alles vanzelf is gegaan, het blijft - hoe onredelijk ook - voelen als een klap in mijn gezicht.

Met D's oom en tante spraken we lange tijd over de omstandigheden waaronder zij toen hun kind verloren, maar ook over werken voor De Derde Kamer, fiscale aspecten van het hebben van een koophuis maar niet getrouwd zijn, en het feit dat dit in de (redelijk) gelovige familie van D's vader het eerste onwettige kind ooit wordt.

Tenzij D. met me trouwt natuurlijk :-)

+++++

Ik deed overdag weinig anders dan heen en weer rijden tussen oud huis, nieuw huis en zucht/vloek/grrrr Bouwmaat en Gamma.

Oh hadden aannemers Henk & Mike me verzekerd die vier meter lange pvc buizen zijn hartstikke buigzaam. Met mijn hoofd uit het raam reed ik uiteindelijk terug naar het centrum, aangezien de vlijmscherpe Lewisplaten en zwiepende buizen weinig deden voor rechtop kunnen zitten achter het stuur.

De zaterdagse, pre-Paastruele stad was vol, zowel bij het oude huis...

als bij het nieuwe huis...

als daar tussenin...

+++++

's Ochtends stond ik op blote voeten en met vettig haar in een staart de tot in de puntjes verzorgde dame van Moeders voor Moeders te woord. Op het aanrecht stond een whiskyglas met plas (en een schoteltje erop, dat leek op de een of andere manier hygiënischer, maar ik deed het alleen voor haar).

Ik zette de drie centimeter ernaast staande waterkoker aan. Houdt u van rooibos? Niet dat we wat anders in huis hadden, maar nu leek het net alsof ik supergeorganiseerd was.

We zaten tegenover elkaar aan onze grote keukentafel, en de kat hees zich er keer op keer via de achterkant van de keukenstoelen bij. Bestraffend vertelde ik de kat dat ie toch niet op tafel mag stoute poes maar aangezien we daar zonder bezoek ook nooit een probleem van maken, trok ie zich daar niks van aan en wandelde alweer snuffelend richting (positieve! yay!) zwangerschapstest.

Waarna ik hem van toenemende hoogte op de grond liet vallen en ie weer op tafel etc. Ik schaamde me dood. Dat belooft wat voor inclusief peuter straks. Vita & gezaghebbend, zeg maar.

Uiteindelijk kwam ie knorrend op schoot liggen en konden we van start met de uitleg, die ik jullie verder zal besparen. Ik moet in ieder geval iedere dag knoeien met een kannetje en een plastic fles met conserveringsmiddel en dan worden er waarschijnlijk geen medicijnen van gemaakt waarvan dikke mensen afvallen, zo werd me op het hart gedrukt. Alsof mij dat wat kan schelen: als 98 procent voor het pregnyl-doel is en 2 procent voor 'oneigenlijke' doeleinden, dan is de winst toch al behaald?

Vannacht lag ik halfwakker, mijn volle blaas kermde en ik redeneerde alsof ik in een tentje in de bergen lag, in plaats van in een warm huis met twee werkende wc's op kruipafstand. Buiten is het koud en er zijn enge insecten en worden mijn voeten nat en misschien plas ik er wel overheen, zo ging het redeloos door mijn hoofd.

Ik viel weer even in slaap, en was op een congres met luxe leren kuipstoelen aan glazen tafels, in arenavorm. Op een gegeven moment was er plaspauze en met een aantal andere dames ging ik naar de enige wc, die ook nog met Chinees muntgeld open moest. Ik dacht slim te zijn en niet in de rij te hoeven, en dus plaste ik in mijn handig meegebrachte MvM kan. Waarna ik terug ging naar mijn plek in de arena, mijn kratje groene flessen, de gereedschapskoffer uit het nieuwe huis en mijn werktas meeslepend. Er was geen wc-papier.

Dit vertelde ik een adem aan D., waarna ik sliep totdat de buurman de geleende keukentrap terug kwam brengen. Om 9.45 uur. Op zondag. Tssssss. Het is een wonder dat mijn bed droog was vanochtend. Een mens kan maar zoveel over urine dromen ten slotte.

Ik heb last van kwaaltjes - zoals andermans kinderen

Vroeger spuugde ik kauwgom met een trotse boog in bosjes, regengoten en over muurtjes. Totdat ik ontdekte dat het zeker twintig jaar duurt voordat een blokje Hubbabubba of Sportlife biologisch is afgebroken. En alhoewel ik op batterijen en oud papier na niet erg milieuerig ben, gooi ik kauwgom tegenwoordig in de vuilnisbak.

Ook als ie eigenlijk al heel lang 'op' is en de smaak van plastic bijna ondraaglijk is. En soms zelfs in een papiertje gerold, omdat ik me anders óók nog schuldig voel over de schoonmaaksters wier handschoenen aan mijn uitkauwsel blijven hangen.

Nu kregen D. en ik in onze respectievelijke ouderlijke huizen slechts zelden in het openbaar een zakje chips of iets anders snoepbaars (eten op straat: zo ordinair! leerden wij), maar we hadden het niet in ons hoofd hoeven halen om die verpakking uit ons handen te laten waaien. Onze beide ouderparen waren niet te beroerd voor een bijpassende draai om onze respectievelijke oren.

Ik voelde dus dezelfde ergernis als D. toen hij me net vanaf het nieuwe huis (ik zit warm en droog thuis) een geagiteerd mailtje met foto stuurde, over een stel Duitse prutsers die hun raam naar beneden zoemden en de restanten van hun bratwurst naar buiten flikkerden:

Het is dat ik vanmiddag bij Ikea ook nog gesneden werd door een oerstomme Audirijder die nauwelijks met zijn neus boven het stuur van zijn pooierbak uitkwam, anders was mijn niet-merk-van-de-dag BMW geworden. Sneu.

+++++

Over Ikea gesproken: ik had vandaag licht last van een sm-bui. Bij Ikea kosten wc-borstels namelijk maar 75 cent, een aanzienlijk verschil met de 2,95 euro bij mijn om-de-hoek Blokker. Echt reden om 20 kilometer voor om te rijden dus. Op Goede Vrijdag, briljant idee!

Bij de wastafels, waar ik bij wijze van excuus ook maar even ging kijken, de borstel onder mijn arm geklemd, stond een eind dertiger in een slap van zijn schouders hangend Pall Mall jack, zijn blik op oneindig, of op in ieder geval zeker kilometers buiten Amsterdam Zuidoost.

In de goedkope buggy waar zijn wit uitgeslagen knokkels omheen zaten gevouwen, zat een peuter die daar eigenlijk te groot voor was, gedraaid in zijn tuigje, zover mogelijk over de rand hangend. Er kwam minutenlang een geluid uit alsof hij op het punt stond geadopteerd te worden door een medewerker van Stichting Mart.ijn - zijn donkere gezichtje was kletsnat, net als de krullen over zijn voorhoofd. Hij huilde, maar had geen tranen meer over.

Ik zwoer - voor de zoveelste keer - een dure eed, dat ik nooit nooit nooit met een kind dat zijn middagslaap heeft gemist een warenhuis of supermarkt zal gaan bezoeken. De in doeken gewikkelde moeder kwam stoïcijns aangewandeld met een oudere kleuter en een douchegordijn. Ik hoorde het jongetje nog tot ver op de kinderafdeling dwars door de bordkartonnen muurtjes heen gillen.

+++++

Eerder die middag ging ik naar het nieuwe huis, omdat D. een zaag en een bitsetje (?) uit het oude huis nodig had. Ik voelde me bepaald gevaarlijk toen ik, de roestige zaag nochalant bungelend aan mijn wijsvinger, de straat overstak naar de auto, dwars tussen de marktkramen door.

Verbazingwekkend veel fietsers wurmden zich door de drukke Haarlemmerstraat, voorovergebogen in een mislukkende poging de grote sneeuwvlokken te ontwijken. Ik keek naar mijn bleke hoofd in de achteruitkijkspiegel en trok mijn uit de winterberging teruggehaalde fleecetrui en ski-jack op tegen mijn kin.

 

We debatteerden over de inloopdouche, waarvan de glazen wand tot het balkenplafond komt - of niet dus. Met onze voeten bungelend in het open luik, waar we met enige moeite wasmachine, droger en vriezer onder de vloer gaan persen, grijnsden we met opwekte wanhoop bij de gedachte dat we straks niet eens een stoel neer kunnen zetten om onze kleren 's avonds over uit te hangen.

Laat staan dat er plek is voor iets baby-achtigs - die 50 centimeter geboortelengte zegt niets over de hoeveelheid benodigde zooi, heb ik het idee. Ik sloeg mijn armen om D's nek, zijn schouders bezaaid met afgewaaide stukjes glaswol en dacht whatever.

+++++

Dat komt misschien ook omdat we op zoek zijn naar NOG een ander huis ik internet afstruin en D. verveel met paleisjes in steden waar we eigenlijk helemaal niet willen wonen.

In D's geboorteplaats wordt een nieuw project ontwikkeld dat pas over een jaar of twee klaar is. En ik zag voor het eerst ook bij hem enthousiasme, toen we gisteren langs het braakliggende veld middenin een jaren zeventig wijk reden. Ingeklemd tussen een brede sloot en een lagere school - met een fantastisch depressief winkelcentrum (wat flats, een Chinees, haringkar, te kleine supermarkt, kapper) net niet op loopafstand.

Het is maar goed dat we nog een tijdje hebben om te wennen aan de gedachte.

+++++

Mijn sjieke iPhone is niet altijd even betrouwbaar in het doorgeven van voicemailmeldingen, wat er regelmatig voor zorgt dat ik pas 's avonds de paniek hoor.

Zoals gisteravond, toen we via een D-oppik-actie op Schiphol, mijn Haagsche tandarts (alles ok, geen foto's want...) en die vreselijke A12 op het punt stonden aan het verjaarseten te beginnen bij D's moeder.

Een van mijn directeuren had om 9.00 uur, 15.30 uur én 17.00 uur een boodschap voor me achtergelaten, waarbij hij dreigde tijdens een avondvergadering een fatwa over een van onze relaties uit te gaan spreken als ik geen verzachtende omstandigheden zou kunnen aanvoeren.

De betreffende relatie had ons bedrijf in een interview door het slijk gehaald, net nadat we ze een grote gunst hadden bewezen. Die kerel had me vorige week meteen na zijn telefonische vraaggesprek gebeld, om aan te geven dat hij zonder opzet erg tactloos was geweest, maar dat de journalist zijn artikel ondanks herhaaldelijk aandringen niet wilde aanpassen.

Ik was die melding eigenlijk al weer vergeten, en vond het uiteindelijke artikel dat gisteren pas werd geplaatst niet heel spannend, hooguit wat ongelukkig - zeker omdat het op de voorpagina van de krant stond. Maar ik maakte me natuurlijk de halve nacht ernstige zorgen - mijn directeur heeft niet meer gereageerd op mijn uitleg-sms, die wellicht te laat is gekomen.

Pas vanmiddag, toen ik vastliep in een volgesneeuwde file richting Amsterdam Zuidoost kwam er weer wat rust over me. Er zijn belangrijker zaken.

+++++

In de categorie goed nieuws hebben we onze bouwvergunning (bijna) binnen. We zijn al zo'n zes jaar met de gemeente aan het steggelen over verbouwingen aan ons nieuwe huis, dat midden in beschermd stadsgezicht ligt en waarschijnlijk volgend jaar op de Unesco Werelderfgoedlijst.

Dat betekent dat je voor iedere spijker die je wil slaan een bouwaanvraag moet doen, inclusief de leges en martelgang langs de zeer strenge welstand. Dit is het eerste goede (gemeente)nieuws in lange lange tijd.

+++++

Er speelt een hoop in babyland. Geboren baby's, mislukte, uitgestelde en gelukte terugplaatsing, wéér een maand moeten wachten nadat het er hoopvol uitzag, en helemaal een andere weg, zoals dappere Jacqueline.

Mijn hemel, het klinkt als dat lijstje mensen voor wie we vroeger moesten bidden, achterin het gestencilde blaadje van de kerk. Niet dat dat erg is, toch?

+++++

In de rij voor de supermarktkassa vanmiddag hoorde ik een moeder haar peuter verzekeren dat ze hem "zo" weer op kwam halen, en dat hij niet in zijn eentje mocht gaan rondlopen, en ook niet met iemand anders mee mocht gaan.

Het kind zat al verdiept in de (letterlijk) stomme video en zei alleen daag mama, met een slap handje zwaaiend. Ik vraag me af of ik ooit dat vertrouwen in mezelf, mijn kind en vooral de rest van de mensheid zal hebben.

+++++

We zijn vorig jaar verhuisd met ons kantoor, naar een volledig uitgewoond jaren tachtigpand waar je door al het glas nul privacy hebt, maar wel fijne kamers. Over een paar maanden gaan we wéér verhuizen, en gisteren had ik de kans om alvast een kijkje te nemen in het geheel opgehipte pand.

Ik had liever gehad dat al dat geld voor gifgroene zithoeken, douches zo groot als een vergaderkamer en op maat gemaakte garderobes was besteed aan eh... muren? We moeten straks met tachtig man één vloer delen. En twee wc's.

En ik ben zeker in mijn huidige staat niet erg geschikt als gezellige collega, en de gedachte aan 's ochtends in het trappenhuis moeten zitten, met mijn laptop een wifisignaal zoekend, spreekt me niet aan. Dat is echter mijn toekomst, omdat ik altijd als laatste binnenkom 's ochtends, en flexplekken in een kantoortuin wat dat aangaat weinig flexibel zijn. Net als ik, zeg maar.

+++++

Voor de zwanger-update-volgers onder jullie:

1. Ik ga al dagen ruim voor twaalven naar bed, want ik val letterlijk om. Dat is sinds mijn lagere schooltijd niet meer gebeurd.
2. Om half vijf 's ochtends, of in ieder geval een tijdstip dat je nog halfdood bent moet ik plassen. Normaal gesproken haal ik het altijd wel tot de wekker gaat.
3. Zoetigheid, zoals mijn geliefde M&M's, doen me helemaal niks nu.
4. Ik heb continu honger, maar geen eetlust. Na een half bord ben ik er klaar mee.
5. Als ik snel opsta van bed of stoel, wordt het zwart voor mijn ogen. Maar nu ik net het voorgaande heb getypt, is dat misschien niet zo gek.
6. Constipatie. Geen uitleg nodig, hoop ik.

Nu wordt het allemaal heel echt en ik vind het doodeng

We kregen een aanbieding van de Peugeotdealer, die ons tegen gereduceerd tarief een geairconditionede voiture beloofde als wij onze 106 uit 2002 zouden komen inleveren.

Ik keek vooral verlekkerd naar de mogelijkheid een babyzitje veilig te kunnen installeren en later op de avond betrapte ik D. met de Mac op schoot, zoekend naar stoeltjes met isofix.

+++++

Het pakje-met-oren is binnen uit Engeland, zo mailde D. me net, met foto. Bij wijze van uitzondering mocht hij 'mijn' post openmaken, ik was zo nieuwsgierig.

Ik heb een bloedhekel aan Winnie-the-Pooh- en Mickey Mousekleren en de weerzin tegen van die *oh gruwel* lila haarbanden met strik om zo'n kaal babyhoofd is ons met de paplepel ingegoten. Maar streepjes en badstof en 0-3 maanden met of zonder oortjes, mmmmm :-)

En ik heb me zojuist - ondanks het inmiddels bekende de-goden-verzoeken-gevoel - aangemeld bij Moeders voor Moeders. De deur naar de gang was zorgvuldig gesloten tegen meeluisterende damescollega's.

Nee, ik had geen idee wat de laatste dag van mijn menstruatie was, en tuurlijk, zie maar wanneer u mij terugbelt voor een afspraak, en oh, gelukkig dat het voor meedoen niet uitmaakt dat ik nog altijd meer medicijnen gebruik dan een hartpatiënt op de intensive care.

+++++

Mijn maag draait om (nee, nog steeds niet misselijk 'zoals het hoort' en ook al geen D-cup) bij de gedachte dat we dingen ondernemen waarmee we toegeven dat het wel eens echt zou kunnen gaan gebeuren, dat babygedoe. Iets tussen ieieieie en ieuw in.

Intern George denkt na

Ik geloof niet dat ik eerder zó nerveus was als vanmiddag. Was mijn bh-maat deze week maar van AAAA naar een B-tje (ja! leuk!) gegaan, of had ik maar hoofdpijn / buikpijn / misselijkheid / zin in augurken.

Eén miezerig aanwijzinkje maar, los van volgeplaste theeglazen en tien euro per stuk kostende plassticks.

+++++

D. en ik holden het AMC in (wanneer niet) en vergeleken neergeploft op het wachtbankje hoe lang we buiten adem bleven. Maar ik had van de zenuwen helemaal geen adem gehaald tussen het parkeren van de auto en het inleveren van mijn registratiekaart, dus even geen eerlijke test.

Weer een nieuwe arts. Intern George kwam ons ophalen, en hij sprak felicitaties uit over de positieve test. Ik dacht ja dat kun je wel zeggen maar ik geloof het pas als ik het op dat scherm zie dus ik ga nu vast mijn veters losmaken en hé ik heb zelfs speciaal de boel bijgewerkt met D's botte scheermes beter ben je daar dankbaar voor maar ZEI natuurlijk alleen iets over het ongewoon felle licht. Ja, ad rem als altijd.

Op het scherm verscheen mijn baarmoeder, en ja, ook een vruchtzakje. Intern George bleef het ding van alle kanten bekijken, minuten- en minutenlang. Dat was niet alleen in mijn hoofd zo, ik zag het ook aan de tijdstippen op de prints die ik later met trillende handen bij de verpleegkundige uit het dossier over-fotografeerde.

Hij zag niets in het vruchtzakje zitten, en vroeg de co-assistente om Dr. Feelgood te gaan halen. Dat was een geruststelling, want hij is de BabyBaas, is recht-door-zee en heeft duizenden vrouwen van binnen bekeken. Tegelijk gingen natuurlijk de alarmbellen af en dacht ik fuck fuck fuck wat is er mis dan, afgewisseld met een al even eloquent zzzzzzzzzzzzz. Dus.

Dr. Feelgood kwam binnen en begroette D. en mij met een handdruk, daarbij nonchalant het feit negerend dat er een man tussen mijn bungelende benen aan het porren was. Ik voelde D's warme hand door de mouw van mijn trui. Fijn.

Intern George verklaarde dat hij het allemaal niet wist omdat mijn laatste menstruatiedatum volgens het dossier 29 november 2007 was. En dat het helemaal niet leek op een zwangerschap van drie maanden oud. Nou ja, dat zei hij niet, maar zo hulpeloos klonk het wel. Zucht.

Dr. Feelgood deed de beroemde op zijn handen-tel-truc en kwam na enkele wonderlijke omwegen op een zwangerschap van precies vijf weken uit, wat niet heel onwaarschijnlijk lijkt :-) Hij nam meteen alle vraagtekens weg over de niet verschijnende Kapitein Iglo: die is echt nog te klein om met de dildocam te kunnen zien. De afmetingen van het vruchtzakje passen in ieder geval bij de leeftijd ervan.

Niet dat MIJ dat geruststelde - ik zat tot mijn eigen irritatie met tranen in mijn ogen toen ik schoongeveegd en aangekleed voor de verdere planning aan het bureau van Intern George ging zitten. De zwijgende co-assistente schoof me wijs glimlachend de doos met tissues toe. Geweldig melodramatisch en ondanks dat ik het liefste een potje was gaan brullen van gemengde opluchting en schrik schoot ik in de lach.

Over twee weken weer een echo. Intern George beloofde ons dan een hartkloppend cashewnoot groot beeld. Ik had zelfs geen zin om de strijd met D. aan te gaan toe hij op de terugweg meende dat het om een walnoot ging. Daarvoor trilden mijn handen nog te erg.

Dit worden een paar HELE dure maanden

Iemand wees mij op de site van Boden, een Britse online winkel met de meest geweldige babykleren. Ik zwijmelde wat weg bij alle streepjes en jurkjes en ruitjes toen ik naar de wc moest en wéér (oud) bloed zag.

Geen tranen, wel paniek en vooral hè nee dan moeten we weer opnieuw en wie zegt dat het dan wel goed gaat. En god straft meteen, dat dacht ik natuurlijk ook, als mislukte katholiek. Had ik mijn eigen kind maar niet voor me moeten zien in zo'n minivest met drukknoopjes.

Er lagen nog twee ClearBlue testen, dus daar kwam alweer het Pickwicktheeglas en de laatste millimeters die ik eruit wist te persen, inclusief de prettig wolkerige restanten van twee Progestanbolletjes, samen met D. tegen het aanrecht geleund.

Positief.

Maar wat zegt dat (nog)?

Ik ben erg blij dat we morgen naar het AMC mogen voor die (te) vroege echo. Ik hoor liever nu dat het niet goed is dan wanneer we gewapend met camera klaarzitten voor een kloppend hartje volgende week. En misschien, misschien, misschien...

+++++

Tijdens een Niet Zo Belangrijke Vergadering vanmiddag nam alweer een collega afscheid. Tegen mijn gewoonte in nam ik ook een 'taartje', want heb de.hele.dag.honger.

Jammer, alweer zo'n leuke kerel die ik pas leer kennen tegen de tijd dat hij vertrekt. Donderdag is zijn officiële afscheid. Alhoewel ik makkelijk schrijf en in het juiste gezelschap lekker kan praten, heb ik een bloedhekel aan verplichte social talk op afscheiden of *oh gruwel* netwerkborrels.

Maar voor hem ga ik graag. Al was het maar omdat hij per sé geen suffe boeken wil (Je werkte toch als marketingmanager? Nou, dan vind je vast Welke kleur heeft jouw parachute leuk!) en ook geen wijn drinkt en dus geen kistjes overgebleven uit het kerstpakket verwacht.

Hij wil van iedereen zijn/haar visitekaartje met een persoonlijke boodschap. Goed idee, en bij wijze van uitzondering zal ik het persoonlijk gaan overhandigen.

+++++

Ik maakte vanavond toen ik thuiskwam de eerste buikfoto's. Zijn iets te bloot voor hier, maar ik vind wel een manier om ze te plaatsen, als eh... alles toch nog goed gaat.

Mijn buik doet zeer. Zenuwen, te hard geperst net, zwanger? Ik laat dat vraagteken nog maar even staan.

Vertellen

Dit weekend aten we bij het gezin van de zuster van mijn oom, die dus niet mijn tante is, maar die ik vaker zie dan de meeste van mijn 'echte' tantes. Bent u er nog?

Ze ontmoette pas na haar veertigste de man met wie ze later zou trouwen, maar had het geluk om (toch) heel snel in verwachting te raken, en dat twee keer achter elkaar. Apart hoor, zij zijn maar iets jonger dan mijn ouders, maar hebben kinderen uit 1995 en 1998!

Nadat ik voor de derde keer wijn aangeboden kreeg en er met een sip gezicht wéér sap werd ingeschonken kon ik me niet langer inhouden en vertelde waarom. Niet dat ik anders wel wijn had gedronken overigens, ik hou helemaal niet van wijn bij het eten, maar het was zo leuk om zelf te doen, in plaats van te wachten tot ze het over een paar weken van een ander familielid mogen/zullen horen (dag tante L!).

Het was werkelijk hilarisch: beide ouders zijn in tegenstelling tot hun dodelijk kalme kinderen bijzonder springerig en mijn 'tante' gilde de kamer bij elkaar. De lasagna lag koud en stijf op onze borden toen we eindelijk met eten konden beginnen.

Ik besteedde de avond aan het maken van foto's voor het brugklasproject van de oudste, meedenken over hoe je drie Azraëls van het AH-Smurfenspel op elkaar kan stapelen en ongevraagd oplossingen aandragen voor het ruimteprobleem van een Amsterdams stadshuis met twee bijna-pubers, twee bedrijven-aan-huis en maar drie slaapkamers.

D. was ondertussen bezig met het werkend makend van de elektrische legokraan van de jongste. Jongste had het ding met van Sinterklaas weten af te troggelen maar er door missende onderdelen en vastlopende touwen nog geen minuut mee kunnen spelen.

Mijn technische man pulkte met een vork dingen goed en probeerde het a-technische gezelschap uit te leggen hoe toekomstige problemen te voorkomen. Ik geloof niet dat het aankwam :-)

+++++

Eerder die ochtend belde ik met wat mijn beste vriendin was in de tijd dat je één beste vriendin had en een paar gewone vriendinnen en verder alleen klasgenoten die geschikt waren om over te praten. Op de middelbare school dus.

Eigenlijk belde ze om komend weekend het nieuwe huis te komen bekijken, maar natuurlijk kwamen we ook op het babygebeuren. Dat voelde enorm volwassen, bijna 22 jaar nadat ze me tijdens onze eerste ontmoeting dwong om samen de medley van de Star Sisters te doen op een vakantiekamp, inclusief het dansje en de handgebaren (oh, de schaamte!).

Vriendin in 2008: "Ieieieieie! Ik wou dat ik zwanger was! En wanneer gaan jullie dan trouwen?"

Hemel. Is dat mijn vrijgevochten vriendin? Hoe tijden veranderen.

Moet nu meteen denken aan mijn ouders' grote ergernis tijdens mijn eindexamenjaar: mijn stopwoordjes. Hoe mijn vrienden en ik voor iedere uitroep 'hoe' plakten: Hoe saai! Hoe grappig! Hoe mooi!

Hoe irritant :-)

+++++

Vanochtend liep ik naar de auto en ik deed in mijn hoofd een interview met mezelf als designgoeroe. Etc.

+++++

En vandaag ook nog allemaal even een dichtgroeiende Kata gedag gaan zeggen, met voorspelling voor geboortedatum, sekse en naam voor Pluk. Want geef toe, een kind-genaamd-Pluk zou met gemak een van onze nieuwe grachtengordelbuurkinderen kunnen zijn, maar gelukkig komt het kind op een normale plek ter wereld en dus is haar gastenboek nu op zoek naar een gewone, bijzondere naam.

+++++

Om de raarste dingen schieten de tranen me in de ogen. Vanochtend moest ik koffie halen voor een opdrachtgever (en ja, ook voor mezelf ja, geen drama om één lauwe cappuccino per dag). Eén stap voor me liep andermans secretaresse, die opgewekt aankondigde voor wel tien mensen koffie te moeten halen.

Nou, geen hahaha op mijn maandagochtend vier weken plus paar dagen zwanger. Alsof me een groot onrecht werd aangedaan wachtte ik lijdzaam, knarsetandend en met een rood hoofd op mijn beurt, waar ik normaal gesproken lachend zou hebben voorgedrongen én niemand zich daar druk om zou hebben gemaakt.

Later op de dag vertelde een collega me dat haar eerste ivf-poging dit weekend is mislukt. Ik heb hier nog niet eerder over haar verteld, omdat behalve haar echtgenoot (duh) niemand weet waarmee ze bezig zijn (de eenzaamheid!) en ik niet wil dat iemand via mij de link met haar kan leggen. Maar het was wel klote om zelf vol hoop (en vrees) te zijn en met haar geschiedenis en rot verlopen ivf-behandeling in het achterhoofd mijn spijt te betuigen. Ik wilde niet haar tranen huilen, maar ze zaten me hoog.

En vanavond begon Grey's Anatomy weer. Ik was een paar jaar geleden een zeer verstokt kijker toen er nog die Net 5 vrouwenavond op dinsdag bestond, met Gilmore Girls voordat Rory echt irritant werd en die moeder eigenlijk ook, plus Desperate Housewives maar dat kon ik niet meer volgen vanwege Twin Peaks verwikkelingen waarvoor ik geen geduld meer kon opbrengen en ook Evelien met Peter Blok waar ik niet heel stiekem voor was gevallen.

De vorige seizoenen heb ik gemist, maar vanavond was het als vanouds VET romantisch. Het ontgaat me echter ten ene male waarom iemand het met Meredith Grey zou willen doen en ik hoop dat Mc Dreamy overstapt op Meredith's halfzuster slash nieuwe intern Lexie, want die lijkt me een stuk beter te pruimen. Sorry voor de woordspeling.

Ik snotterde nog wat na om niets en fulmineerde tegen de achterlijkheid van een afgescheurde arm aanzetten onder volledige narcose terwijl iemand 40 weken zwanger is want dan haal je toch eerst dat kind maar nu was het voor het verhaal natuurlijk wel leuk dat het jongetje tijdens de arm-operatie werd verwijderd uit de moeder.

D. zei goh echt nou zeg poeh hee en sloeg een pagina van de krant om. Tsss.

My First Presents

Ik werd wakker met een smaak alsof er een klein dier met een dikke vacht in mijn mond was doodgegaan - zelfs de kat ging met zijn neus van me afliggen, terwijl die normaal gesproken toch niet vies is van een beetje verse ochtendlucht.

Mijn overgave aan ruime porties tzatziki bovenop mijn souvlaki's en soutzoukakia's zal daar in belangrijke mate aan hebben bijgedragen, gisteravond tijdens het verjaarsfeest van mijn broer bij de Griek.

Terwijl iedereen de ouzo's achteroversloeg, zat ik sneu aan mijn jus en spa rood, verlangend naar dat gevoel van de ijskoude anijsdrank die langzaam naar beneden glijdt, je wangen verwarmend. En dat terwijl ik normaal gesproken niets geef om alcohol, maar nu het niet 'mag' is het natuurlijk ineens iets dat ik wil.

De familie verblijdde mijn broer met vervoergerelateerde spullen, aangezien zowel hij als zijn vrouw kort geleden hun rijbewijs haalden en nu op autojacht zijn; in de serie een zadel voor zijn fiets, zo'n fout knikhondje (met schurft) voor op de hoedenplank en nog foutere synthetisch vanillegeurende dobbelstenen voor aan de achteruitkijkspiegel.

Mijn schoonzuster had mijn broer een weekend Wenen cadeau gedaan, waarop hij blijkbaar zoals het een echte kerel betaamt had geantwoord dat hij dan zeker wéér vrij moest gaan vragen bij zijn werk. Djiez. Mannen.

Ik zat in een hoekje André Rieu te hummen toen ik óók een pakje open mocht maken - mijn lieve zusje kwam met de eerste babycadeautjes. Ze vertelde dat ze het liefst los was gegaan met de kleertjes, maar dat dit eerst kwam.

Ik lachte me suf en was tegelijk erg blij dat niemand haar vóór was geweest. Lastig uit te leggen, maar het is zo belangrijk voor me dat mijn broer en zus betrokken zullen zijn bij het leven van Kapitein Iglo (dat blijft de werktitel, niks Japie of Frutje).

+++++

We eindigden de dag bij mijn ouders thuis, waar mijn moeder de minuscule vestjes liet zien die mijn oma nog heeft gemaakt toen ze in het verzorgingshuis woonde.

Andere mensen zullen het misschien tuttig vinden en een Hema-shirtje in legerkleuren als de ultieme klederdracht voor een pasgeborene zien, maar ik vind het helemaal geweldig dat er zoiets tastbaars bewaard is gebleven.

Plus een rompertje met het logo van het bedrijf van mijn vader, die hier nu pontificaal in de woonkamer hangt. Toch maar.

Daarna trokken mijn ouders het ene na het andere boek uit de kast, met titels als:

• Het triomferende embryo (yay!)
• De eerste negen maanden van ons leven (waar mijn moeder nog altijd verzaligd naar de in the womb foto's kijkt)
• Zekerheid voor het ongeboren kind (ik zou er maar niet op rekenen)
• Uw baby, gelukkig en gezond (dat zeggen ze allemaal)
• Geboorteregeling - in het bijzonder met 'de pil' (hoe lang ik dat ding niet voor niets geslikt heb)
• Ik en de wereld 2x (ik heb altijd geleerd dat het andersom was)
• Net zulke kinderen als jij (vol schetsjes van irritante jaren '70 kinderen waarmee steeds onderhandeld wordt)
• Onze Kinderen (zullen we eerst kijken of deze ene het haalt?)

Wat ieder kind zou wilen dat zijn ouders wisten is echter mijn grote favoriet. Ik vraag me af wat er van die kinderen op het omslag terecht is gekomen :-)

+++++

Eerder op de dag hadden we een houtkachelmeneer met grootse gebaren op bezoek in het nieuwe huis. Jullie moeten niet meteen nee zeggen, maar ik 'zie' hier een open haard in de hoek, ingebouwd, met daarboven een plasmatelevisie!

D. keek ondanks de instructie direct bedenkelijk - bij mij duurde het wat langer voordat ik afscheid nam van het idee dat ik met Alexis Colby een wodka met ijs bij het vuur zou kunnen wegnippen.

We gaven de man mee dat we op zoek zijn naar een gewone losstaande houtkachel, dus niks inbouw en berenvel. D. heeft een voorkeur voor iets ouderwetsigs, of minstens iets stoers. Ik wil iets protserigs met veel strak en design (en bijbehorend prijskaartje). Dat eh... botst een beetje, zo bleek in de openhaardenshowroom later die middag :-)

+++++

We reden over de Haarlemmerweg naar de A10, langs mijn oude huisje in Westerpark. Zoals zo vaak stond er een kermis in het Westerpark. De neonverlichting knipperde in de stromende regen. Ik voelde me net zo - glimmend van buiten, gillend van binnen.

+++++

Ook de keukenzaak stond nog op het programma, in een soort vergeefse poging afscheid te nemen van het hoogglans zwart en over te stappen op (goedkoper, sneller aan te schaffen, met garantie) wit. Of zo. Zucht.

In hetzelfde rijtje zit Prénatal gevestigd. We grijnsden en stapten naar binnen. Ik voelde me een totale fraudeur, toen ik voor het idee een Joolz Bloom een zetje gaf. D. testte een draagzak die ook in het autozitje gebruikt kan worden.

Wat is het allemaal lelijk met die harde kleuren, en wat is het véél. En ieder item is groter dan onze bank en/of auto: box, bedje, badje, maxicosi, kinderwagen - dat past dus nooit in ons nieuwe huis, precies zoals we maanden geleden al wisten.

Onwezenlijk, alsof we vadertje en moedertje aan het spelen waren, met in mijn achterhoofd mijn moeders vermaning Kijken doe je met je ogen, niet met handen! Het voelde zo raar, met die op de achtergrond ijsberende winkelmevrouwen die volgens D. misschien polsend naar mijn buik zouden hebben gekeken.

De witte babypoppen zaten allemaal in Baby Bjorns en aanverwanten, alleen de zwarte pop was in een slingdraagdoekachtig ding gepropt. Hmmmm.

Ik kreeg het gigantisch op mijn heupen en besloot dat dit ECHT te vroeg was. Dat mensen zich bij vier weken zwangerschap durven in te schrijven bij kraamzorg en kinderdagverblijven, onbegrijpelijk.

AMC belt: Ik heb goed nieuws!

Ik zou gebeld worden 'van 14.00 tot 16.30 uur' door het AMC, wat mij persoonlijk een wat lang gesprek leek.

Om 15.19 uur, toen ik het al bijna weer vergeten was, zag ik mijn telefoon overgaan. Het geluid stond nog uit van eerder die ochtend in het ziekenhuis. Pfffff.

B. meldde dat ze goed nieuws had en ik vertelde haar in een paar woorden dat ik dat al wist na het bloedverlies van eergisteren. Ik weet niet zeker of ze nou (net als al vorige keer) geshockeerd was omdat ik zonder hun toestemming eerder dan vandaag had getest, of vanwege het bloed.

Toen ik benadrukte dat er daarna niets meer aan de hand was geweest, gingen we over op de volgende afspraak: een echo!

Op 12 maart voor het eerst, om te kijken of Kapitein Iglo niet stiekem ergens anders is gaan zitten dan in het zorgvuldig geprepareerde baarmoederslijmvlies, en dan twee weken later nog een keer om te zien of zijn zeemanshart ook klopt.

Ze vertelde dat het fijn was om vandaag in ieder geval één goednieuwsgesprek op haar bellijst te hebben. Dat vind ik ook.

Mijn innige doch ietwat ziekelijke relatie met dr. Google

Vanochtend moesten we voor tienen bloed laten prikken in het AMC om ook vanuit daar zekerheid te krijgen. Ik ben nu nog in het stadium (blijft dat zo?) dat ik bij iedere keer wc bang ben dat er bloed mee komt en dat het toch niet goed zit. Ik voel namelijk nog steeds niets. Zelfs de buikpijn is weg.

Daarbij helpt dr. Google ook al niet. Met mijn domme hoofd ga ik op zoek naar de cijfers over geslaagde iglocyclussen (het heeft iets fijn lente-igs, dat woord, net zo iets als sneeuwklokjes of krokussen) en vind de gegevens van het AMC over 2006.

Er waren in dat jaar 133 cryoterugplaatsingen, die resulteerden in 21 zwangerschappen, waarvan 13 'doorgaand'. Kortom: uiteindelijk gaat het bij vier op de tien vrouwen alsnog mis, nadat de kans dat ie bleef zitten überhaupt maar 15 procent was. Mijn hemel.

En nu denk ik alleen maar aan het feit dat ik nog steeds onder de hormonen zit (Progynova 2x en Progestan 6x) en dat er misschien inderdaad alleen een kerel met een witte baard in me woont en geen millimeter groot klontje.

+++++

Omdat er een rij(tje) voor de slagboom van het parkeerdek stond, ging D. niet mee naar binnen bij het AMC, maar wachtte in de auto tussen een Connexxionbusje met paardenstaartbestuurder, een opgefokte taxichauffeur in een Chrysler-300-tank en een ruziemakende vader van een pratende-kleuter-met-speen (oh ja, ik heb zo mijn ideeën over hoe ik het NIET ga doen) in een koekblik.

Terwijl hij piano speelde op zijn iPhone. Ik mag het vast niet hardop zeggen, maar volgens mij verheugde D. zich meer op het bericht van de douane dat het ding het land binnen mocht, dan op het streepje op de plasstick. Als je de parallel trekt met mijn gedrag rond de binnenkomst van het betalingsbewijs voor een nieuwe Amerikareis, is dat op zich redelijk herkenbaar :-)

Ik durf me nog nergens écht op te verheugen.

+++++

Toen ik daarnet eenmaal op een site belandde die verder inging op de combinatie van hormonen tijdens de zwangerschap en op een blog over tot driemaal toe desastreus verlopende cryoterugplaatsingen besloot ik dat het genoeg was.

Deze dagen wil ik die roze wolk/bril/whatever afdwingen, dus totdat het telefoontje van het AMC vanmiddag komt over 'ja' of 'nee' ga ik kinderwagens kijken, en met teddy gevoerde capuchonjasjes in maat 56, en semi-elegante dikkebuikenkleren.

Geloven dat ik die spullen ooit zelf kan gebruiken, laat staan het kopen ervan, is iets dat ik nog een HELE TIJD ga uitstellen. Zo gek ben ik nou ook weer niet.

Kapitein Iglo is here to stay!

*onsmakelijk modus aan*

Gistermiddag trok ik (op de wc, niet dat jullie denken dat ik dat in mijn kantoorkamer doe of zo) mijn broek naar beneden om te plassen en in mijn ondergoed zag ik een lichtbruin prutje. Natuurlijk frotte ik wat met wc papier om te zien of er méér van was, maar ik 'vond' niets.

Ik was ondanks de aanhoudende buikpijn redelijk positief gestemd geweest deze twee weken en was boos dat het nu toch weer niet goed afliep. Een van mijn collega's nam afscheid en de hele afdeling vervoegde zich bij het borrelbuffet. Ik was laf en pakte de nooduitgang om het pand te verlaten. Even geen zin in hoe gaat het weet je al iets spannend hoor.

In een opwelling liep ik naar de Etos en kocht een fles lenzenvloeistof (25 procent korting! yay!) en de goedkoopste zwangerschapstest die ik kon vinden. Geen zin om mijn dure digitale Clear Blue's te verpesten aan weer een negatieve uitslag, plus: op die goedkope kun je tenminste het streepje zelf zien opkomen, in plaats van dat debiliserende knipperende ding op dat computerscherm.

+++++

Ik liep afwezig door de supermarkt, her en der spullen oppakkend en ik kwam met zulke rare boodschappen thuis dat we véél later die avond maar iets uit de vriezer hebben gehaald. Met chocomel, blauwe kaas en leverworst is het slecht koken.

D. was nog met een vriend in de stad, iemand die weer even in Amsterdam woont na maanden China. Ik had geen idee wanneer hij uit de kroeg zou komen en bovendien moest ik het NU weten. Ik gaf de kat te eten, deed mijn jas uit en dook met de Etostest de wc in.

Niks in een 'schoon, droog glas' plassen, gewoon hop in die straal. Plas was overal, over mijn nog koud-van-in-de-auto-handen, de wc bril en de stick. Domme ik. Ik zag het papiertje nat worden en daar was streep 1. EN STREEP 2. OH FUCK.

Oh fuck zei ik hardop, even geen echte woorden meer. Ik droogde de boel een beetje af (lief bezoek: de kans is groot dat D. er nog een keer met wc eend overheen gaat voordat jullie langskomen, maar niets is zeker) en pakte de gebruiksaanwijzing van de zwangerschapstest erbij. Eén streepje is niet zwanger, twee streepjes is zwanger. Oh fuck.

Ik overwoog eerst foto's te maken (na tien minuten is het resultaat niet meer betrouwbaar, zo waarschuwt Etos mij), maar bedacht me dat het toch aardiger was om D. eerst op de hoogte te stellen. Die arme ziel fietste op dat moment net door het noodweer over de Plantage Middenlaan, bij de Hortus. Ik moest twee keer bellen voor hij opnam.

Natuurlijk was hij beledigd dat ik niet op hem had gewacht, maar wel BLIJ. En ongelovig.

+++++

Ik dronk drie glazen cola en zodat we na het eten nog een keer samen zouden kunnen testen. Dat bloedverlies eerder op de dag was toch niet voor niets, en Clear Blue is toch betrouwbaarder?

Maar... die stomme digitale Clear Blue test gaf een foutmelding nadat ik had geplast! Oh nee! Gelukkig had ik nog een houder liggen van toen mijn naieve ik nog dacht dat we gewoon zwanger zouden kunnen worden en nog twee extra sticks. Oók een foutmelding! Damn! En geen urine meer in het 'schone glas' want wéér niet opgevangen.

Ik was vastbesloten nog een keer te testen en perste het laatste beetje dat ik mijn blaas kon vinden (sorry als teveel informatie) in een theeglas en om een nog langer en saaier verhaal kort te maken miste D. ook deze test weer want hij was even naar de wc maar ook deze zei ZWANGER.

+++++

Ik flapperde met mijn handen en deed ieieieieieieie. En ik wilde mijn moeder bellen, en mijn oma. D. vond dat we nog maar even moesten wachten want AMC bloedtest komt ook nog en het kan nog mis gaan en laten we het gewoon donderdag pas doen. In mijn hoofd hoorde ik alleen maar yaddayaddayaddawhatever. Laten we het gewoon gaan VERTELLEN. NU.

Nu woont mijn omaatje ietwat te ver uit de buurt om om half tien 's avonds nog naar toe te rijden, maar richting 'Utrecht' en 'Den Haag' moest nog wel kunnen toch? We printten de "ja, zwanger" foto groot uit en stapten in onze voiture.

Eerst belde D. met zijn zus, die samen met haar man zo met ons meeleeft en zelf ook zo graag wil. Ik ga nog steeds voor een neefje-nichtje die een paar weken schelen!!! Ze was superlief en blij en waarschuwde ons voor D's moeder, die wellicht al in bed zou liggen tegen de tijd dat wij aankwamen en dus wat slaperig zou kunnen reageren.

Het liep anders, zie hier de filmpjes van vóór:

en na:

Zo leuk!

Daarna reed ik (D. was nog half dronken merkte nog iets van zijn vier biertjes eerder op de avond) naar Den Haag om mijn ouders te verrassen. Eerst kreeg ik de voordeur al niet open, door mijn trillende handen, en vervolgens struikelde ik over alle verbouwingstroep in de gang. Bij wijze van *hoge* uitzondering een blik op mij(n kont).

Mijn vader ligt er wat slaperig bij - en dat was hij ook, maar ook hij was blij-blij-blij. En quasi-geshockeerd toen ik vertelde wat mijn eerste woorden waren toen ik de testresultaten zag. Dat hij dat later nog wel eens tegen Kapitein Iglo zou vertellen :-)

Mijn moeder trok meteen de crémant open en ik hield mezelf voor dat ik niet al te spastisch moest doen en dat Kapitein Iglo als zeeman heus wel van een slokje houdt. Eén slokje slechts dames, niet allemaal in de stress schieten nu.

+++++

In de auto op de terugweg stuiterden we nog wat na. Het besef bij D. komt langzaam, maar hij lijkt al met al beter voorbereid dan ik. Ik denk alleen waar ben ik aan begonnen?

We hadden alletwee enorme honger en haalden aan het begin van de nacht bij het benzinestation dat we eerder bijna in de fik hadden laten vliegen broodjes (gepasteuriseerde) kaas en chocomel.

+++++

Vanmorgen stuurde ik mijn broer, zus, schoonzus en zwager een foto van D. en mij met positieve test en belde ik onderweg naar kantoor met oma. Het was semi-vroeg en op de achtergrond hoorde ik de radio. Ik stelde me voor dat ik oma precies uit haar ochtendgymnastiek haalde en grinnikte. Het was een mooi gesprek, en ik ben zo gelukkig dat ik het babygebeuren met haar kan delen.

Op het werk zeg ik nog lekker even niets. Iedereen wéét dat ik morgen moet testen, maar op één collega na (bijzonder geval, kan ik hier niet over schrijven, maar zij ook ivf etc.) denk ik: na het weekend is vroeg genoeg! Ondertussen belde een vriend van ons, en mijn zusje, en ik kreeg sms'jes en het was zo leuk, om een geheimpje te hebben!

+++++

Ja, alles kan nog mis gaan - ik heb vroeg getest. Alle ijkpunten komen nog: bloedtest morgen, echo over twee weken, magische 13 weken grens, levensvatbaar bij 25 weken, allebei in de kreukels tijdens de bevalling en dan moet het leven als gezin in Amsterdam met eng grachtenwater en racende fietsers nog beginnen.

Als Kapitein Iglo besluit toch naar elders te varen is het vroeg genoeg om me in het ongeluk te storten. Ik geniet lekker even van deze dagen waarin alles goed gaat!